Life Times

ಕಪಟ ನಾಟಕವಾಡುವ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ಪುಂಗಿ ಬಂದ್ ಮಾಡುವುದು ಹೀಗೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವೇ..?

2011-08-17T17:28:00.001+05:30

ಹಿಂದೊಮ್ಮೆ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಒಂದು ಕಡೆ ಓದಿದ ನೆನಪು- "ಅಮೆರಿಕದಂತಹ ಶ್ರೀಮಂತ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಜೆಗಳೇ ಶ್ರೀಮಂತರು ಸ್ಥಿತಿವಂತರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಆಡಳಿತಾರೂಢರಾಗಿರುವವರು ಅಲ್ಲಿನ ಪ್ರಜೆಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಬಡವರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ" ಅದೇ ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ್ದೀರಿ. ಇಲ್ಲಿ ಬಹುತೇಕ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳೆಲ್ಲ ಕೋಟ್ಯಾಧಿಪತಿಗಳು! ಪ್ರಜೆಗಳಲ್ಲಿ ಬಡವರು ದಟ್ಟದರಿದ್ರರೂ ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೇ ಇದ್ದಾರೆ!
ಬೆರಳಿಣಿಕೆಯ ವರ್ಷಗಳಷ್ಟು ರಾಜಕಾರಣ-ರಾಜಕೀಯ ಮಾಡಿದರೂ ಸಾಕು, ಕೆಲವು ಲಕ್ಷ ಗಳಿಸಿ ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತಕ್ಕೆ ತಾವು ಉದ್ಧಾರ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ಮಾತು ನಮ್ಮ ಜನಗಳಲ್ಲಿ ಜನಜನಿತವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆಯಲ್ಲ! ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ...?

ಇಂದಿನ ಚಲನ ಚಿತ್ರೋದ್ಯಮ ದಲ್ಲಿ (ಹಿಂದೊಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಚಲನ ಚಿತ್ರ ರಂಗ ಸಮಾಜಿಕ ಸುಧಾರಣೆಯೆ ಪ್ರಭಾವಿ ಮಾಧ್ಯಮವಾಗಿತ್ತು ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ಮರೆಯುವಂತಿಲ್ಲ; ಬಹಳಷ್ಟು ಹಳೆಯ ಚಿತ್ರಗಳೇ ಸಾಲು ಸಾಲಾಗಿ ಸಾಕ್ಷಿ ನುಡಿಯುತ್ತವೆ. ಈ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅಂತಹದೊಂದು ಸಿನಿಮಾ ಬಂದು ಹಿಟ್ ಆಗುವುದೆಂದರೆ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಳಕಳಿಯಿಂದ ಅದನ್ನು ತಯಾರಿಸಿದ ನಿರ್ಮಾಪಕನ ಪುಣ್ಯವೇ ಸರಿ). ನಾವು ಕಾಣುತ್ತಿರುವುದು ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆ ದುಡಿದ ಸೂಪರ್ ಸ್ಟಾರ್ ಗಳು, ಪ್ರೊಡ್ಯೂಸರ್ ಗಳಿದ್ದಾರೆ. ಅವರಲ್ಲಿ ನಿಜವಾದ ಕಲಾವಿದರು ಎಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ ? ಎನ್ನುವುದು ಬೇರೆ ವಿಷಯ...

ಪ್ರಸ್ತುತ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬಂದ್ರೆ ಎಲ್ಲಕಾಲಕ್ಕೂ (ಜನ ಸಂಖ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚಿದಂತೆ) ಬಡವರೇ ತುಂಬಿತುಳುಕುವ ಈ ಭವ್ಯ ಭಾರತ ದೇಶದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಬಹಳಷ್ಟು ಮಹಾನ್ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಅಜ್ಞಾನ, ಅಂಧಕಾರದಲ್ಲಿ ಮೂಢರಾಗಿರುವ, ದಟ್ಟದಾರಿದ್ರದಲ್ಲಿ ತೊಳಲಾಡುತ್ತಿರುವ ಕೊಳಚೆ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ, ಮತ್ತು ಗುಡಿಸಲುಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವವರ ಬಳಿ ಪಾದ ಯಾತ್ರೆ ನಡೆಸಿ ಅವರೊಂದಿಗೇ ಕುಳಿತು ಮುದ್ದೇ ಊಟವನ್ನೂ ಮಾಡಿ ಕಣ್ಣೀರೊರೆಸುವ ನಾಟಕವಾಡಿ, ಈಗಾಗಲೇ ತಾವು ಗಳಿಸಿಟ್ಟು ಕೊಂಡಿರುವ ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆ ಹಣದಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೊಂದು ಸೂರು ಉಣ್ಣಲು ಎರಡುಹೊತ್ತಿನ ಗಂಜಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಮಾಡುವುದೇನು ಕಷ್ಟವೇ...? ಹಾಗೆ ಕೃಪೆ ತೋರಿ ಅವರ ಪಾಲಿಗೆ ದೇವರಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ!

ಹೀಗಾಗಿ ಬಡತನದ ರೇಖೆಗಿಂತಲೂ ಕೆಳಗಿರುವ ಆ ಕೆಳವರ್ಗದ ಜನರ ಮೌಢ್ಯವನ್ನು, ಬಡತನವನ್ನು ತಮ್ಮ ಓಟುಗಳಾಗಿ ಎನ್ ಕ್ಯಾಷ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲೂ ಗೆದ್ದು ಬಂದು "ವಿಕ್ಟರಿ" ಚಿನ್ಹೆಯ ಎರಡು ಬೆರಳು ತೋರಿಸುತ್ತ ವಿಜೃಂಭಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾರೆ! ಆ ಬಿಸಿಲು, ಮಳೆಗೆ ಸೂರಾಯಿತಲ್ಲ: ಎರಡು ಹೊತ್ತು ಗಂಜಿಯೂಟವಾಯಿತಲ್ಲ ಎಂದು ಕುಡಿದು ಉಂಡು ಆ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮ ರಾಜಕಾರಣಿಯನ್ನು ಅವನೇ ನಮ್ಮಣ್ಣಾ.... ದೇವ್ರೂಂತ ನೆನೆನೆನೆದು ನಿದ್ರೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ; ಮತ್ತೆ ಮುಂದಿನ ಚುನಾವಣೆಯೆಂಬ ಹಬ್ಬವನ್ನೂ ಕಾಯುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿ ಹುಚ್ಚು ಮುಂಡೆ ಮದ್ವೆಲಿ ಉಂಡವನೇ ಜಾಣ ಎಂಬ ಕಾರ್ಯಕರ್ತನೂ ಇರುತ್ತಾನೆ!
ವಿದ್ಯಾವಂತರೆಸಿಕೊಂಡವರಾದ ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದವರು ಮೇಲ್ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದವರ ಬಳಿಗೆ ಅವರ ಮನೆಗಳಿಗೆ ಈ ರಾಜಕೀಯ ಪುಢಾರಿಗಳು ಚುನಾವಣೆ ಬಂದಾಗ ಓಟು ಕೇಳಲೂ ಬರದಿರುವುದೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ಯಾಕೆಂದ್ರೆ, ಈ ವಿದ್ಯಾವಂತರ ಬುದ್ದಿವಂತರ ಓಟು ತಮಗೆ ಗ್ಯಾರೆಂಟಿ ಏನಿಲ್ಲವೆಂದು ಗೊತ್ತು. ಅವರಿಗೆ ಧನದಾತರೂ ಅಧಿಕಾರದಾತರೂ ಅನ್ನ-ಚಿನ್ನದ ಐಷಾರಾಮಿದಾತರೂ, ತೀರಾ ಕೆಳವರ್ಗದ ಜನರೇ ಆಗಿರುತ್ತಾರೆಂಬುದು ಈ ಸ್ವಂತಂತ್ರ ಭಾರತದ ದೇಶವು ಕಂಡ 64 ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮನದಟ್ಟಾಗಿ ಹೋಗಿದೆಯಲ್ಲ...!
ನೋಡಿದೆ ಹೇಗಿದೆ ನಮ್ಮ ದೇಶ...

ಈಗ ನನ್ನ ತಲೆ ಕೊರೆಯುತ್ತಿರುವ ಎರಡು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳೆಂದರೆ-
ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಬಹುಸಂಖ್ಯಾತರಾದ ಅಂತಹ ಕೆಳವರ್ಗದ ಮುಗ್ಧರನ್ನೂ ಕಡು ಬಡವರನ್ನೂ (ಈ ಜಾತ್ಯಾತೀತ ರಾಷ್ಟ್ರದಲ್ಲಿ ಜಾತೀಯತೆಯ ಬೀಜವನ್ನೂ ಬಿತ್ತಿ) ಒಂದಿಷ್ಟು ಕಾಸು ರೊಟ್ಟಿ ಚೂರು ಬಿಸಾಡಿದಂತೆ ತೋರಿ ಶೋಷಣೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಘೋರ ಅನ್ಯಾಯವೆಂಬುದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಲೇ ಇರುವ ಅಸಹಾಯಕ ಬುದ್ಧಿಜೀವಿಗಳೂ ಪ್ರಜ್ಞಾವಂತರೂ ಇಲ್ಲೇ ಇದ್ದೇವೆ...!
ಈ ನಡುವೆ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಕೆಲ ಹೃದಯ ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆಯಳ್ಳವರೂ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಂಘಟನೆಗಳೂ ಅಂತಹ ಮುಗ್ಧ ಬಡಜನತೆಗೆ ಸಹಾಯ ನೀಡಿ, ಅವರನ್ನು ಅಷ್ಟಿಷ್ಟು ಎಚ್ಚರಿಸುವ ಕೆಲಸವನ್ನೂ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.
ಆದರೆ, ಉಳ್ಳವರು ಶಿವಾಲಯವ ಮಾಡುವರೆಂಬಂತೆ, ಬಹುತೇಕ ಇಂಥ ಬಡವರ ಮೌಢ್ಯವನ್ನೇ ಭಾವನೆ ಕನಸುಗಳನ್ನೇ ಎನ್ ಕ್ಯಾಷ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಯಾವ ರಾಜಕಾರಣಿಗೂ ಕಡಿಮೆ ಇಲ್ಲದಂತೆ ಕೋಟ್ಯಾಧಿಪತಿಗಳಾಗಿರುವ ಸಿನಿಮಾ ಸೂಪರ್ ಸ್ಟಾರ್ ಗಳು ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಬಡವರ ಉದ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಏನು ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ; ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಎಲ್ಲೋ ಒಬ್ಬಿಬ್ಬರು ಅಂಥ ಮಹಾನ್ ನಟರಿದ್ದಾರಷ್ಟೇ..
ಈ ದೇಶ ಕಂಡ ಬಿಗ್ ಬಿ ನಟ ಅಮಿತಾಭ್ ತಾವು ಅದೇ ಜನರಿಂದ ಕರೋಡ್ ಪತಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂದ್ರೆ ತಪ್ಪಾಗಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ ಅಲ್ಲವೇ..? ಈ ಮಹಾನ್ ನಟನ ನಟನೆಯ ಬಗ್ಗೆ ನಮ್ಮದೇನೂ ಎರಡು ಮಾತಿಲ್ಲ ಬಿಡಿ. ಅದೇ ಅವ್ರೇನು ಅದೇನು ಅಂಥ ದೀನ ದಲಿತ ಬಡಬಗ್ಗರಿಗೆ ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆಯೋ ನಾನರಿಯೆ... ಏನೇ ಆಗಲಿ ಅವರಂತು ತಮ್ಮ "ಕೌನ್ ಬನೇಗಾ ಕರೋಡ್ ಪತಿ" ಷೋಮ್ಯಾನ್ ಆಗಿ ಬಡಜನತೆಯನ್ನ ಕರೋಡ್‌ ಪತಿ ಮಾಡಿಲು ಹುಚ್ಚಿಗೆಬ್ಬಿಸಿರುವುದಂತೂ ವಾಸ್ತವ ಸಂಗತಿಯೇ....
ನನಗನಿಸುವುದಿಷ್ಟೇ.... ಚುನಾವಣೆಯ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವ ಪಕ್ಷಗಳಿಗೂ ಸೇರದೇನೆ ಈ ಮಹಾನ್ ಸೂಪರ್ ಸ್ಟಾರ್ ಗಳು ಈ ಬಡ ಜನತೆಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಅವ್ರ ಕಷ್ಟ ಸುಖ ವಿಚಾರಿಸಿ ಅವರಿಗೆ ತಮ್ಮ ಉದಾರ ನೆರವು ನೀಡಿ (ಕೆರೆಯ ನೀರನು ಕೆರೆಗೆ ಚೆಲ್ಲಿ ಎಂಬಂತೆ) ಅವರನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಸುತ್ತ ಉತ್ತಮ ಪ್ರಜೆಗಳನ್ನಾಗಿಸಿ ಅವರೂ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಯನ್ನೇ ಆರಿಸುವಂತೆ ಜನಜಾಗೃತಿ ಮಾಡಬಹುದಲ್ಲವೇ, ಅಥವಾ ಅವರ ನಡುವೆ ಅಂತಹ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಯೆ ಕಣದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಚುನಾವಣೆಯನ್ನೇ ಬಹಿಷ್ಕರಿಸುವಂತೆ ಹುರಿದುಂಬಿಸುವ ಮಹತ್ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಸಂಘಟಿತರಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬಾರದೇಕೆ..?
ಆಗ ನೋಡಿ ಕಪಟ ನಾಟಕವಾಡುವ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ಪುಂಗಿ ಬಂದ್ ಆಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ;
ಈ ಕಲಾವಿದರಲ್ಲೂ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ಮರ್ಜಿಹಿಡಿಯುವವರಿದ್ದಾರೆ; ಇಲ್ಲವೆನ್ನುವಂತಿಲ್ಲ; ನೀವೇನಂತೀರಿ...?

ಓಟು ನಮ್ಮ ಜೋಳಿಗೆಗೆ ಹಾಕ್ರಿ ಚಲೋದ ಮಾಡ್ತೀವಿ ಅನ್ನೋರೆಲ್ಲಾ... ಭಲೇ ಆಶಾಢಭೂತಿಗಳು!

2011-07-06T20:13:00.000+05:30

No great work can be done without Sacrifice

-Swami Vivekananda

ನಮ್ಮ ಭಾರತ ಬಡಬಗ್ಗರ ದೇಶ. ಇಲ್ಲಿ ಗರೀಬಿ ಹಟಾವೋ... ಎಂಬುದು ಕೇವಲ ಘೋಷಣೆಯಷ್ಟೇ.. ಇಲ್ಲ ಬಡವರ ಕಷ್ಟ ಭಗವಂತನಿಗೇ ಗೊತ್ತು. ಭಗವಂತನಿಲ್ಲದ ಕೋಟ್ಯಂತರ ಬಡವರನ್ನು ಊಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಕಷ್ಟ... ಅದರಲ್ಲೂ ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದವರಿಗೆ ದೇವರೇ ಪ್ರತಿನಿತ್ಯ ರಕ್ಷಿಸುವ ಸರ್ವೋತ್ತಮನು. ಅವನೇ ವಿವಿಧ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಆರಾಧ್ಯ ಶಕ್ತಿಸ್ವರೂಪಿ; ಜೀವಿತದ ಪರಾತ್ಪರ ತತ್ವ.

ಬಡವರ ಕಷ್ಟ ಅರ್ಥವಾದ ಹಾಗೇ ಬರೀ ನಾಟಕ ಆಡೋ ರಾಜಕೀಯ ಫುಡಾರಿಗಳಿಗೇನೂ ಕಡಿಮೆ ಇಲ್ಲ; ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿ. ಅಂಥ ಪುಢಾರಿಗಳಿಂದ ಅಲ್ಪಸ್ವಲ್ಪ ಉಪಕೃತರಾದ ಕಡುಬಡವರು ಮತ್ತು ಅಜ್ಞಾನ ಅನಕ್ಷರತೆಯಿಂದ ಕಂಗಾಲಾಗಿ ಸ್ವಂತ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಇಲ್ಲದವರ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯೇ ಬಹಳವಿದೆ ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿ. ಆ ಕಟ್ಟ ಕಡೆವರ್ಗದ ಗುಂಪಿನ ಜನರೇ ಈ ದೇಶದ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನ ಪ್ರತಿಯೊಂದೂ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲೂ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಬೌದ್ಧಿಕಮಟ್ಟ ಹಾಗೆಯೇ ಇರಬೇಕು; ಹಾಗೇ ಇರುವವರೆಗೆ ನಮ್ಮ ಮಹಾನ್ ಜನಸೇವಕ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳಾಗಬಯಸುವ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳಿಗೆ ಭಯವೇನಿಲ್ಲ. ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆ ಹಣದ ಬಲವೇ ಅವರಿಗೆ ಜನಬಲವನ್ನು ತಂದುಕೊಡುತ್ತದೆಂಬ ದೃಢ ವಿಶ್ವಾಸ.

ಇಂಥ ಹಣವೇ ಮಾತನಾಡುವ ನಮ್ಮಮಹಾನ್ ಭಾರತವಿದು. ಆದರೇನು! ಇಲ್ಲಿ ಭಗವಂತನೊಡನೆ ಅವರವರ ಅಂತರಂಗದಲ್ಲೇ ಮಾತನಾಡುವವರ ಕೋಟ್ಯಾಂತರ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರಿಗೇನೂ ಕೊರತೆಯಿಲ್ಲ ಬಿಡಿ! ಈ ಭವದ ಕಷ್ಟ ನಮ್ಮಜನಸಾಮಾನ್ಯರಿಗೆ ಒಗ್ಗಿ ಹೋಗಿರುವಂತೆ ಜಗತ್ತಿನ ಬೇರಾವ ಜನರಿಗೆ ಒಗ್ಗಿದೆ ಹೇಳಿ..? ಯಾಕೆಂದರೆ, ಜನಸಂಖ್ಯೆ ಗರಿಷ್ಠ ಮಟ್ಟದ ಅಭಿವೃದ್ದಿಯಲ್ಲಿ ನಾವೇ ಯಾವಾಗಲೂ ಬಹಳ ಮುಂದು ಅಲ್ಲವೇ..?

ಏನೇ ಆಗಲಿ, ಅಂದಿಗೂ ಇಂದಿಗೂ ವಿದೇಶೀಯರೂ ನಮ್ಮ ಜನಸಾಮಾನ್ಯ ಕಷ್ಟಸಹಿಷ್ಣುತೆ, ಧಾರ್ಮಿಕ ನಂಬಿಕೆ ಮತ್ತು ಅವರು ಭಗವಂತನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟಿರುವ ವಿಶ್ವಾಸ ಕಂಡು ಮೂಕವಿಸ್ಮಿತರಾಗುತ್ತಾರಲ್ಲ...! ಮನುಷ್ಯ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟೇ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮುಂದೆ ಬರಬೇಕೆಂಬುದು ನಮ್ಮ ಅನುಭವೀಕರ ಹಾಗೂ ಅನುಭಾವಿಗಳ ನುಡಿ. ಬಡವರ ಕಷ್ಟ ಕಣ್ಣೀರೊರೆಸುವ ನಾಟಕ ಆಡೋ ಮಂದಿಗೇನು ಅವರ ರಾಜಕೀಯ ಬೇಳೆ ಬೇಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಹುನ್ನಾರವಷ್ಟೇ. ದೇವರು ಇದ್ದಾನೆಯೇ ? ಎನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ ದೇವರಲ್ಲಿ ನಾವಿದ್ದರೆ, ನಮ್ಮ ಕಷ್ಟ ಕಳೆಯೋಕೆ ಯಾರಾದರೂ ಪುಣ್ಯತ್ಮರು ಬರುತ್ತಾರೆ; ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ; ದಾರಿಯನ್ನಾದರೂ ತೋರುತ್ತಾರೆ.

ನಂಬಿಕೆಯಿಂದಲೇ ಈ ಭವದ ಬದುಕು. ನಂಬಿಕೆ ಇದ್ದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಇದೆ. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ದೇವರೇನು? ನನಗೆ ನಾನೂ ಇಲ್ಲ!ಚಲೋದು ಕೆಟ್ಟದ್ದು ಎರಡೂ ಇರೋದ...

ಚಲೋದು ಕೆಟ್ಟದ್ದು ಎರಡೂ ಇರೋದ... ಚಲೋದ ಇಟಗೊಂಡ ಕೆಟ್ಟದ್ದನ್ನ ಮಹಾತ್ಮರ ಜೋಳಿಗೆಗೆ ಹಾಕ್ರಿ ಅವರು ಹೊರತಾರ ಅಂತಾರೆ ಶ್ರೀ ಶ್ರೀ ಚನ್ನವೀರ ಶರಣರು.
ಶರಣರ ನುಡಿ ಸತ್ಯ ಕೆಟ್ಟದ್ದನ್ನು ಹೊರೊ ನಿಜಕ್ಕೂ ಮಹಾತ್ಮರು ಕಾವಿಧಾರಿಗಳು ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಕಡಿಮೆಯಾದರೂ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಅಂಥ ಸಂತರ ಸತ್ಸಂಗ ನಿಮಗೆ ದೊರಕಲಿಲ್ಲವೇ...ನೀವು ಕುಳಿತಲ್ಲೇ ನಿಮಗೆ ಪರಮಾತ್ಮನಾದ ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ, ಅವನ ಕಾಣದ ಜೋಳಿಗೆಗೆ ನಿಮ್ಮ ಕಷ್ಟವನ್ನೆಲ್ಲ ಹಾಕಿಬಿಡಿ. ನಿಮ್ಮ ಓಟು ನಮ್ಮ ಜೋಳಿಗೆಗೆ ಹಾಕಿ ನಿಮಗೆ ಒಳ್ಳೇದು ಮಾಡ್ತೀವಿ ಅನ್ನೋ ಪುಢಾರಿಗಳ ಎಂಜಲು ಕಾಸಿಗೆ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟು ನೆರವಿಗೆ ಖಂಡಿತ ಬಲಿಪಶುಗಳಾಗದಿರಿ. ನೆನಪಿಡಿ. ಬಹಳ ಎತ್ತರಕ್ಕೇರಿರುವ ಪ್ರತಿಭಾವಂತರೂ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು, ತಂತ್ರಜ್ಞರು ತಮ್ಮ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಹಾದಿಯಲ್ಲೇ ಮಹೋದ್ಯಮಿಗಳಾದವರು ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲೇ ಈಗ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದಾರೆ; ನೋಡಿ ಅವರು ನಿಮಗೆ ಮಾದರಿಯಾಗಬೇಕು. ಕೊನೆಯದಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ಒಳ್ಳೆಯ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಎತ್ತರಕ್ಕೇರಿದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಸಾಧಿಸಿದ ಜಯದ ಹಿಂದೆಯೂ ಬೆವರು ಸುರಿಸಿದ ಕಷ್ಟದ ಹಾದಿಯೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಸಾಫ್ಟ್ ವೇರ್ ದಿಗ್ಗಜರಾದ ನಾರಾಯಣ ಮೂರ್ತಿ, ಸಾಮಾನ್ಯ ಕೃಷಿಕನಾಗಿ ಕೃಷಿ ಆರಂಭಿಸಿ,ಆನಂತರ ವಿಮಾನಯಾನದ ಕಂಪೆನಿಯನ್ನೇ ಕಟ್ಟಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾದ ಕ್ಯಾಪ್ಟನ್ ಗೋಪಿನಾಥ್ ಇಂಥವರ ಮಾದರಿ ನಮ್ಮ ಯುವ ಜನಾಂಗಕ್ಕೆ ಇರಬೇಕೇ ಹೊರತು, ಭ್ರಷ್ಟತನದಿಂದ ಮೇಲೇರಿ ಮೆರೆಯುವವರು ಉಲ್ಕೆಗಳಂತೆ ಉರಿದು ಧರೆಗುದುರಿ ಮರೆಯಾಗುವವರಲ್ಲ. ಯಾವ ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆಯೂ, ಮಹತ್ಕಾರ್ಯವೂ ಹೃದಯವನ್ನೇ ಕಿತ್ತಿಡುವಂತಹ ತ್ಯಾಗವಿಲ್ಲದೇ ಆಗಲಾರದು

ಹಿಂದೂಗಳ ಪರ ಮಾತನಾಡುವವರೆಲ್ಲ ಕೋಮುವಾದಿಗಳೇ....

2011-06-09T13:22:00.001+05:30

ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಹಿಂದೂಗಳು ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾರೋ ಇಲ್ಲಾ ಮುಸ್ಲಿಮರೋ ಅಥವಾ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ರೋ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಪ್ರೈಮರಿ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಓದುವ ಒಂದು ಮಗುವೂ ಕೂಡ, ಹಿಂದೂಗಳೇ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಉತ್ತರ ನೀಡುತ್ತದೆ. ಆದರೇನು! ಇಲ್ಲಿ ನಾನೇ ಆಗಲಿ ಯಾರೇ ಆಗಲಿ ಹಿಂದೂಗಳ ಪರ ಮಾತನಾಡಿದರೆ ಅವನು ಕೋಮುವಾದಿ ಎಂದು ಗ್ರಹಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅದೇ ಮುಸ್ಲಿಮರೋ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ರೋ ಅವರ ಕೋಮಿನ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡಿದರೆ ಯಾರೂ ಅವರನ್ನು ಕೋಮುವಾದಿ ಎಂದು ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಪ ಸಂಖ್ಯಾತರಿಗೆ ಇರುವಷ್ಟು ಪ್ರಾತಿನಿಧ್ಯ ಅವರವರ ಮೂಲ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಇರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ... ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರಿಗೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ರಕ್ಷಣೆ ಸ್ಥಾನ ಮಾನಗಳು ಎಲ್ಲ ಸ್ತರಗಳಲ್ಲೂ ಕಂಡು ಬರುತ್ತವೆ. ಹಾಗೆ ಪೋಷಿಸಿಕೊಂಡು ಬರುವುದೇ ಕಾಂಗ್ರೇಸ್ ಆದಿಯಾಗಿ ಕೆಲ ಪ್ರಮುಖ ಪಕ್ಷಗಳ ಧೋರಣೆಯಾಗಿದೆ. ಹಾಗೆಂದು ಬಿಜೆಪಿ ಏನೂ ಮುಸ್ಲಿಂ ಯಾ ಕ್ರಶ್ಚಿಯನ್ ನ ವಿರೋಧಿಯೇನಲ್ಲವೆಂಬುದೂ ವಾಜಪೇಯಿ ಪ್ರಾಧಾನಿಯಾದಾಗ ಋಜುವಾತಾಗಿದೆಯಲ್ಲವೇ....

ಬಿಜೆಪಿಯಲ್ಲೂ ಮುಸ್ಲಿ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ರಾಜಕೀಯ ಧುರೀಣರಿದ್ದಾರೆ; ಅಲ್ಲವೇ? ಇನ್ನು ಸಾಹಿತ್ಯ ಕಲೆ ವಿಚಾರಗಳಿಗೆ ಬಂದರೆ ಅಲ್ಪ ಸಂಖ್ಯಾತರಲ್ಲಿ ಯಾರೇ ಆಗಲಿ ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಹಿಂದಿ, ಮರಾಠಿ, ಕನ್ನಡ, ತೆಲುಗು ಹೀಗೊಂದು ಪ್ರಾಂತೀಯ ಭಾಷೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಸಾಹಿತ್ಯ ರಚನೆ ಮಾಡಿ ಅಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಲ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿದರೆ ಸಾಕು, ನಮ್ಮ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಮೀಡಿಯಾಗಳು ಅವರನ್ನು ಹಾಡಿ ಹೊಗಳಿ ಅಟ್ಟಕ್ಕೇರಿಸಿಬಿಡುತ್ತವೆ; ಅವರಿಗೆ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪುರಸ್ತಾರಗಳನ್ನೂ ಅತಿ ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಬರುವಂತೆ ಪ್ರಚಾರ ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತವೆ. ಜೊತೆಗೆ ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರಿಗೆಂದೇ ಮೀಸಲಾದ ಅಂತಹ ಸ್ಥಾನ ಮಾನಗಳೂ ಅವರಿಗೆ ಸಲ್ಲುವಂತಾಗವುದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಳಿದ ವಿಚಾರವೇ. ಆನಂತರ ಆ ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತ ಆ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹದಿಂದ ಇನ್ನಷ್ಟು ಉಮೇದಿನಿಂದ ನಮ್ಮ ಪ್ರಾಂತೀಯಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ಮಹತ್ತರ ಸಾಧನೆಗೈದರೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವೇನಿಲ್ಲ. ಕನ್ನಡವನ್ನೇ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಿ. ಒಬ್ಬ ಮುಸ್ಲಿಂ ಯುವಕ ಕನ್ನಡ ಪತ್ರಕರ್ತನೋ ಲೇಖಕನೋ ಆಗಿ ಒಂದಿಷ್ಟು ಸಾಧನೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಂತೇಯೇ ಅವನನ್ನು ನಮ್ಮ ಸಾಹಿತ್ಯ ಲೋಕ ಥಟ್ಟನೆ ಗುರುತಿಸಿ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆ ಅಲ್ಪ ಸಂಖ್ಯಾತ ಬಣದಿಂದ ಬಂದ ಲೇಖಕನೊಬ್ಬನನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುವುದರಿಂದ ಆ ಪತ್ರಿಕೆಗೋ ಆ ಸಂಸ್ಥೆಗೂ ಹೆಮ್ಮೆಯ ವಿಷಯವೇ ಆಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಅದೇ ಒಬ್ಬ ಹಿಂದೂ ಯುವ ಲೇಖಕನನ್ನು ಅಷ್ಟೇ ಬೇಗನೆ ಗುರುತಿಸುವುದು ಅಪರೂಪವೇ...

ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿರುವ ನಾನೂ ಕೋಮುವಾದಿ ಎಂದು ನೀವು ಖಂಡಿತ ಭಾವಿಸಬಾರದು. ನನಗೂ ಮುಸ್ಲಿಂ ಭಾಂಧವರಲ್ಲಿ ಹಾಗೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿದವರ ಬಗ್ಗೆ ಗೌರವವಿದೆ. ನಮ್ಮ ಮೆಚ್ಚಿನ ಕವಿ ನಿಸಾರ್ ಅಹಮದ್ ಅವರನ್ನು ಯಾರೇ ಆಗಲಿ ಗೌರವಿಸದಿರಲಾದೀತೇ... ಇಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆ ಏನೆಂದರೆ, ಒಬ್ಬ ಯುವ ಮುಸ್ಲಿಂ ಲೇಖಕನನ್ನೋ ಕಲಾವಿದನನ್ನೋ ಶೀಘ್ರವೇ ಗುರುತಿಸಿ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುವಷ್ಟು ಒಬ್ಬ ಹಿಂದೂ ಲೇಖಕನನ್ನ ಕಲಾವಿದನನ್ನ ಯಾಕೆ ಗುರುತಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದಷ್ಟೇ.... ಇದೊಂದು ರೀತಿ ವಿಕಲಚೇತನ ಮಾಡಿದ ಸಾಧನೆ ದೊಡ್ಡದು ಎಂಬಂತೆಯೋ ಅಥವಾ ನಮ್ಮ ಭಾಷೆ ಆತನ ಮಾತೃಭಾಷೆಯಲ್ಲವೆಂಬ ಮಾನದಂಡವೋ....ಇರಲಿ ಆತ ಮಾಡಿದ ಸಾಧನೆ ದೊಡ್ಡದೇ ಆಗಿರಬಹುದು ಆತನನ್ನು ಶೀಘ್ರವೇ ಗುರುತಿಸಿ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ನೀಡಿದಂತೆಯೇ ಅದೇ ಒಬ್ಬ ಹಿಂದೂ ಮಾಡಿರಬಹುದಾದ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅದಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಹತ್ತದ ಸಾಧನೆಯನ್ನೇಕೆ ನಮ್ಮ ಸಾಹಿತ್ಯ ಕಲಾ ಲೋಕದ ದಿಗ್ಗಜರಿಗೆ ಅಷ್ಟೇ ಶೀಘ್ರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಿ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಲು ಕಾಣಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ...

ತೀರ್ಥ ರಾಮೇಶ್ವರ ದೇವಸ್ಥಾನ

2011-01-16T14:51:00.004+05:30

ತೀರ್ಥ ರಾಮೇಶ್ವರ ದೇವಸ್ಥಾನ, ದಾವಣಗೆರೆ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಹೊನ್ನಾಳ್ಳಿ ತಾಲ್ಲೂಕು ಬೆಳಗುತ್ತಿಯಲ್ಲಿರುವ ತೀರ್ಥರಾಮೇಶ್ವರ ದೇವಸ್ಥಾನ. ಇಲ್ಲಿರುವ ಪುಣ್ಯ ತೀರ್ಥ ಸದಾ ತುಂಬಿರುತ್ತದೆ. ದಕ್ಷಿಣ ಕಾಶಿ ಎಂದೇ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿರುವ ಈ ದೇವಸ್ಥಾನವು ಬೆಳಗುತ್ತಿಗೆ ಎರಡು ಕಿ.ಮೀ.ದೂರದ ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲಿದೆ. ಬಯಲು ಸೀಮೆಯ ಸುಂದರ ಪ್ರೇಕ್ಷಣೀಯ ಸ್ಥಳ.

ತೀರ್ಥರಾಮೇಶ್ವರ ದೇವಾಲಯ ಮುನ್ನೋಟ

ನಮ್ಮ ತಂದೆ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವಜರು ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ಥಳವಿದು. ನನ್ನ ತಂದೆ-ತಾಯಿಯವರು ಅವರಿಗೆ ಒಂದು ಹೆಣ್ಣು ಮಗುವಿನ ನಂತರ, ಮಕ್ಕಳು ಹುಟ್ಟಿ ಸಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಈ ತೀರ್ಥರಾಮೇಶ್ವರನಿಗೆ ಹರಕೆ ಹೊತ್ತುದರ ಪುಣ್ಯಫಲದಿಂದಲೇ ನಾನು ಹುಟ್ಟಿದ್ದು. ಹರಕೆ ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷವೆನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಅಂತೇ ನಾನು ಹುಟ್ಟಿದ ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷಗಳನಂತರ ನನ್ನನ್ನು ಕರೆದೊಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಈ ದೇಗುಲಕ್ಕೆ ಗಂಟೆ ಕಟ್ಟಿದ ಹರಕೆ ತೀರಿಸಿದ್ದು ನನಗೆ ಇನ್ನೂ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿದೆ. ನಾವು ವಿಷ್ಣು ಭಕ್ತರು, ಶಿವನನ್ನೂ ರಾಮನನ್ನೂ ಒಂದಾಗಿಸಿ ನನ್ನ ಹೆಸರು "ಶಿವರಾಮ" ಎಂದಿಟ್ಟರಂತೆ. ನಾನು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನನ್ನ ಕುಟುಂಬದೊಂದಿಗೆ ಭೇಟಿಕೊಟ್ಟಾಗ ನಾನು ತೆಗೆದ ಫೋಟೋಗಳಿವು-

ತೀರ್ಥರಾಮೇಶ್ವರ ಪುಣ್ಯತೀರ್ಥ

ತೀರ್ಥರಾಮೇಶ್ವರ ಸ್ವಾಮಿ.
ಈ ಸ್ಥಳ ಮಹಾತ್ಮೆಯೂ ಅಷ್ಟೇ ಸುಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ. ಶಿವಮೊಗ್ಗಾದಿಂದ 35 ಕಿ.ಮೀ.ದೂರದಲ್ಲಿದೆ. ಬಸ್ ಸೌಕರ್ಯ ಅಷ್ಟಾಗಿಲ್ಲ. ಆಟೋ ಅಥವಾ ಟ್ಯಾಕ್ಸಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವುದು ಉತ್ತಮ.

ತೀರ್ಥರಾಮೇಶ್ವರ ಪುಣ್ಯ ತೀರ್ಥ

ಈಶ್ವರ ಮಂಟಪ

ಕಡಲೆಕಾಯಿ ಪರಿಷೆ.ಬೆಂಗಳೂರು

2010-11-30T19:30:00.003+05:30

ಬೆಂಗಳೂರು ಬಸವನಗುಡಿ ದೊಡ್ದ ಬಸವಣ್ಣ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಹೆಸರು ಕೇಳದವರೇ ಇಲ್ಲ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಬಸವನಗುಡಿ ಬುಲ್ ಟೆಂಪಲ್ ಮತ್ತು ಬುಲ್ ಟೆಂಪಲ್, ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಸುಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದ ಸ್ಥಳ. ಇಲ್ಲಿ ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ನಡೆಯವ ದೊಡ್ಡ ಬಸವಣ್ಣನ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಜಾತ್ರೆಯೇ "ಪಾರಂಪರಿಕ ಕಡಲೆಕಾಯಿ ಪರಿಷೆ".

ಇದು ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಮೂರುದಿನಗಳೇ ಅತ್ಯಂತ ವಿಜೃಂಭಣೆಯಿಂದ ನಡೆಯುವ ಜಾತ್ರೆಯಾಗಿದೆ. ಈ ಜಾತ್ರೆಯ ಬಗ್ಗೆ ದೂರದಿಂದ ಬರುವವರಿಗೆ ಅಷ್ಟಾಗಿ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ.

ಕಡಲೆಕಾಯಿ ಪರಿಷೆಗೆ 600 ವರ್ಷಗಳ ಇತಿಹಾಸವಿದೆ. ಕೆಂಪೇಗೌಡರ ಕಾಲದಿಂದಲೂ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಬಡವಾಣೆಗಳೆಲ್ಲವೂ ಒಂದು ಕಾಲಕ್ಕೆ ಹಳ್ಳಿಗಳೇ. ಬಸವನಗುಡಿಯ ದೊಡ್ಡ ಬಸವಣ್ಣ ದೇವಸ್ಥಾನ ಹಿಂದೆ ಸುಂಕೇನಹಳ್ಳಿಯಾಗಿತ್ತು. ಸುಂಕೇನಹಳ್ಳಿ, ಗವಿಪುರ, ಹೊಸಕೆರೆಹಳ್ಳಿ, ನಾಗಸಂದ್ರ ಮತ್ತು ಮಾವಳ್ಳಿಯ ರೈತರು ಹೊಲದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದ ಕಡಲೆಕಾಯಿಯನ್ನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ತಂದು ಮಾರಾಟ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ಹಳೇ ಐತಿಹ್ಯ ಹೇಳುತ್ತದೆ-ರೈತರು ಕಡಲೆಕಾಯಿ, ಕಬ್ಬು ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಬಸವಣ್ಣ ರಾತ್ರಿ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನುಗ್ಗಿ ಬೆಳೆಗಳನ್ನು ತಿಂದು ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದ. ಬೇಸತ್ತ ರೈತರು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಬಸವಣ್ಣನನ್ನು ಓಡಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದರು.
ಹೆದರಿದ ಬಸವಣ್ಣ ಗುಹೆಯೊಳಗೆ ಸೇರಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡ.

ಆಗ ರೈತರು ನೀನು ಇಲ್ಲೇ ಕುಳಿತಿರು ನಿನಗೆ ಆಹಾರ ನಾವೇ ತಂದು ಹಾಕುತ್ತೇವೆ ಎಂದು ಬಸವಣ್ಣನ ಜೊತೆ ಒಪ್ಪಂದ ಮಾಡಿಕೊಂಡರು. ಆಗ ಬಸವಣ್ಣ ಇಲ್ಲೇ ಐಕ್ಯನಾದ.

ಬಸವಣ್ಣನ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ದಾರಿ

ರೈತರು ತಾವು ಜಮೀನಿನಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದ ಕಡಲೆಕಾಯಿಯನ್ನು ಮೊದಲು ಈ ದೇವ ಬಸವಣ್ಣನಿಗೊಪ್ಪಿಸಿ, ಅನಂತರ ತಮ್ಮ ಮಾರಾಟ ಆರಂಭಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಇಂದಿಗೂ ಇದೇ ಸಂಪ್ರದಾಯ ಪಾರಂಪರಿಕವಾಗಿ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಬಂದಿದೆ.

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ (30-11-2010) ನಡೆದ ಕಳ್ಳೇಕಾಯಿ ಪರಿಷೆಯ ಕೆಲವು ಚಿತ್ರಗಳಿವು.

ದೇವಸ್ಥಾನದ ಪ್ರವೇಶ ದ್ವಾರ.

ವರ್ಷದಿಂದ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಜನಮರುಳೋ ಜಾತ್ರೆ ಮರುಳೋ ಎಂಬಂತೆ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬರುವ ಜನ ಬಂದೇ ಬರುತ್ತಾರೆ. ಸಿಟಿ ಬಸ್ಸುಗಳಲ್ಲಿ ಜನವೋಜನ!

ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲೂ ಜನರ ನೂಕುನುಗ್ಗಲು. ಆಟೋಗಳಿಗೆ ಎಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಸುಗ್ಗಿ! ವರುಷದಿಂದ ವರುಷಕ್ಕೆ ಪರಿಷೆಗೆ ಬರುವ ಕಡಲೆಕಾಯಿ ಮಾತ್ರ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ.

ಕಡೆಯಕಾರ್ತೀಕ ಸೋಮವಾರ ಬಸವನಗುಡಿಯ ಈ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಜಾತ್ರೆಯಂತೂ ವೈಭವದಿಂದ ನಡೆಯುತ್ತದೆ.

ಇಲ್ಲಿಗೆ ವ್ಯಾಪಾರಕ್ಕೆ ಬರುವ ಕಡಲೆಕಾಯಿಗಿಂತಲೂ ರಸ್ತೆ ಬದಿಯ ಅಂಗಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಂಡು ಬತಾಸುಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಹೊಸ ಹೊಸ ಬಗೆ ಬಗೆಯ ತಿಂಡಿ ತಿನಿಸುಗಳಿಗೇ ಜನಾಕರ್ಷಣೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದೆ.

ಜೊತೆಗೆ ಬೊಂಬೆಗಳು, ಬಡವರಿಗೆಟಕುವಂತಹ ಕರಕುಶಲ ವಸ್ತುಗಳಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಭರ್ಜರಿ ವ್ಯಾಪಾರ.

ಪ್ರತಿವರ್ಷ ಸಾವಿರಾರು ಚೀಲ ಮಾರಾಟವಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಕಡಲೆಕಾಯಿ ವ್ಯಾಪಾರ ಇಂದು ಇಳಿಮುಖವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಕಡಲೆ ಕಾಯಿ ಬೆಲೆಯೂ ದುಬಾರಿಯಾಗಿದೆ.

ಆದರೇನು! ಬರುವ ಜನ ಬಂದೇ ಬರುತ್ತಾರೆ. ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಈ ಹಬ್ಬದಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷ ಸಂಭ್ರಮದಿಂದ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.

ಚೆನ್ನಗಿರಿ ತಾತ ಪಾಪಯ್ಯನವರ ಚತ್ರದಲ್ಲಿ....

2010-11-19T13:44:00.008+05:30

ಶ್ರೀ ರಾಘವೇಂದ್ರ ಸ್ವಾಮಿಗಳ ಮಠ, ಶ್ರೀ ರಾಮೇಶ್ವರ ಸುಬ್ರಮಣ್ಯ ದೇವಾಲಯ,ಭದ್ರಾವತಿ

ನಾನು ಪ್ರೈಮರಿ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಭದ್ರಾವತಿ ಹಳೇನಗರದ ಶ್ರೀ ರಾಮೇಶ್ವರ ಸುಬ್ರಮಣ್ಯ ದೇವಾಲಯ ಮತ್ತು ಶ್ರೀ ರಾಘವೇಂದ್ರಸ್ವಾಮಿಗಳ ಮಠ ಇವುಗಳ ಪರಿಸರದಲ್ಲೇ ಗೋಲಿ ಆಡಿಕೊಂಡು ಬೆಳೆದ ಆ ದಿನಗಳನ್ನು ಮರೆಯಲಾರೆ. ಇದು ಬಹುತೇಕ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ವರ್ಗದವರಿದ್ದ ಸ್ಥಳ. ಈ ದೇವಾಲಯ ಮತ್ತು ಮಠದ ಎಡ ಮಗ್ಗುಲಿನ ಎದುರಿಗಿನ ಮುಖ್ಯವಾದ ರಸ್ತೆಯು ತರೀಕೆರೆ ರಸ್ತೆಯ ಕಡೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತದೆ.
ಅಂದಿನ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಅಂದರೆ,1960ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿದ್ದ ಚೆನ್ನಗಿರಿ ಶ್ರೀ ಪಾಪಯ್ಯನವರ ದೊಡ್ಡ ಚತ್ರದ ವಠಾರದಲ್ಲಿದ್ದೆವು. ಅದೇ ಚತ್ರದಲ್ಲಿ ಅದೇ ತರೀಕೆರೆ ರಸ್ತೆಯ ಎದುರಿಗೇ ಇತ್ತು ನಮ್ಮ ಮನೆ; ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯಾರಂಭ ಕಾಲದಲ್ಲಿದ್ದ ಮನೆ, ನಮ್ಮ ತಾತನ ಮನೆ.

ಶ್ರೀ ರಾಮೇಶ್ವರ ಸುಬ್ರಮಣ್ಯ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಬಲಕ್ಕಿರುವ ಭದ್ರಾನದಿಯ ದಂಡೆಯಿಂದ..

ಯಾಕೆಂದರೆ, ಪಾಪಯ್ಯನವರು ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಅಲ್ಲ; ನನ್ನ ತಾಯಿಯ ತಂದೆಯೆ. ಅಂದಿನ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಚೆನ್ನಗಿರಿಯಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಶ್ರೀಮಂತರಾದ ಆ ತಾತನವರನ್ನು ನಾನು ನೋಡಲೇ ಇಲ್ಲವೆನ್ನಿ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ತಾತ ಎಂದೋ ತೀರಿಕೊಂಡಿದ್ದರಲ್ಲ; ಆ ಚತ್ರದ ಒಡೆತನವೆಲ್ಲ ನಮ್ಮ ಸೋದರ ಮಾವಂದಿರು ಮತ್ತು ನನ್ನ ತಾತ ಪಾಪಯ್ಯನವರ ರೈಸ್ ಮಿಲ್ ನಲ್ಲಿ ಲೆಕ್ಕ ಬರೆಯುತ್ತಲಿದ್ದ ಹಾಗೂ ತಾವೂ ಅವರ ವ್ಯವಹಾರದ ಪಾಲುದಾರರೆಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಕೃಷ್ಣಾಜಿ ರಾಯರ ಮಕ್ಕಳ ಕೈಯಲ್ಲೇ ಇತ್ತು. ಬಡ ಮಾಸ್ತರಾದ ನಮ್ಮ ತಂದೆಯವರು ಅಲ್ಲೇ ನನ್ನ ಸೋದರ ಮಾವಂದಿರ ಪಾಲಿಗೆ ಬಂದ ಕೆಲವಾರು ಮನೆಗಳಲ್ಲೊಂದಾದ ಒಂದು ಅಂಕಣದ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ವಾಸವಾಗಿದ್ದರಷ್ಟೇ. ಆನಂತರ, ನಮ್ಮ ಸೋದರ ಮಾವಂದಿರು ಅವರ ಕುಟುಂಬದ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ತಮ್ಮ ಭಾಗದ ಚತ್ರವನ್ನೇ ಮಾರಿಬಿಟ್ಟರು.ಬಳಿಕ ಉಳಿದ ಭಾಗವನ್ನೂ ಕೃಷ್ಣಾಜಿರಾಯರ ಮಕ್ಕಳೂ ಮಾರಿಕೊಂಡರು.
ಈಗ ಆ ಚತ್ರದ ಮನೆಗಳೆಲ್ಲಿ..? ಆ ಜಾಗದ ಹಳೆಯ ಕುರುಹೂ ಕೂಡ ಸಿಗುವುದು ಕಷ್ಟವೇ.... ಆ ಚತ್ರವೆಲ್ಲವೂ ಡಿಮಾಲಿಷ್ ಆಗಿದೆ. ಜಾಗವೂ ಸಹ ಚಿಂದಿ ಚಿತ್ರಾನ್ನವಾಗಿ ಯಾರ್ಯಾರಿಗೋ ಹಂಚಿ ಹೋಗಿ ಬಿಟ್ಟಿದೆ!. ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಮನೆಗಳೂ ತಲೆ ಎತ್ತಿವೆ.
ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಯಾಕೆ ಹೇಳಬೇಕೆನಿಸಿತೆಂದರೆ, ನಮ್ಮದೇ ಎನ್ನಬಹುದಾದ ನಮ್ಮ ತಾತನ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದವರು ನಾವು, ಅದರ ಕುರುಹೋ ಒಂಚೂರು ಉಳಿದಿಲ್ಲ! ಆ ಬಳಿಕ ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದಂತೆ ನಾವು ವಾಸವಾಗಿದ್ದ ಉಪ್ಪಾರ ಬೀದಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಮತ್ತು ಹಳದಮ್ಮನ ಕೇರಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಎರಡೂ ಮನೆಗಳು ಇಂದಿಗೂ ಹಾಗೇ ಇರುವುದು ಈ ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ವಿಪರ್ಯಾಸವಲ್ಲವೇ ಅನ್ನಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು.

ನಾನು ಪ್ರೌಢ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗಿನ ವಾಸದ ಮನೆ

2010-11-18T18:57:00.017+05:30

ಹಳದಮ್ಮ ದೇವಸ್ಥಾನ, ಹಳೇನಗರ, ಭದ್ರಾವತಿ

ನಾನು ಪ್ರೌಢಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಎಸ್ಸೆಸ್ಸ್ ಲ್ ಸಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದಾಗ ನಾವು ವಾಸವಾಗಿದ್ದ ಜೋಡಿ ಮನೆ ಭದ್ರಾವತಿಯ ಹಳೇನಗರದ ಹಳದಮ್ಮ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಆವರಣದ ಮುಂಭಾಗದ ವಿಶಾಲವಾದ ರಸ್ತೆಯ ಎಡ ಮಗ್ಗುಲಿನ ಆರಂಭಕ್ಕೇ ಇದೆ. ಇದೂ ಕೂಡ ಮುಂಭಾಗದ ಜಗುಲಿಯನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿದರೆ ಇಂದಿಗೂ ಅದೇ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರುವುದು ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವೇ ಆಗಿತ್ತು! ಮೋಟಾರು ಬೈಕ್ ನಿಂತಿರುವ ಎಡಭಾಗದ ಮನೆ. ನನ್ನ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸಕ್ಕೊಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ತಿರುವು ನೀಡಿದ ಮನೆಯಿದು. ಎಸ್ಸೆಸ್ಸೆ ಲ್ ಸಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಥಮ ದರ್ಜೆಯಲ್ಲಿ (75% ಅಂಕಗಳಲ್ಲಿ) ತೇರ್ಗಡೆಯಾದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಮಾಯಾಲಾಂದ್ರದ ಮಾದರಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಂ ಸಿನಿಮಾ ಪ್ರೋಜೆಕ್ಷರ್ ಸ್ವತಃ ತಯಾರಿಸಿ, ಈ ಮನೆಯ ಮಹಡಿಯ ಮೇಲೆ ಮೂಕಿ ಸಿನಿಮಾ ನನ್ನ ತಮ್ಮಂದಿರಿಗೆ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ಪ್ರದರ್ಶಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಹುಡುಗ ಪ್ರತಿಭಾವಂತ ಹಾಗೂ ತಾಂತ್ರಿಕ ತಲೆಗಾರನೆಂದು ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ದಿನಗಳವು.

ಇಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಹಳದಮ್ಮ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಜಾತ್ರೆ ತುಂಬ ಪ್ರಸಿದ್ದಿ ಪಡೆದಿದೆ.ಈ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಮುಂಭಾಗದ ವಿಶಾಲವಾದ ಆವರಣದಲ್ಲಿ, ಹರಕೆ ಹೊತ್ತವರು ವಿಶಿಷ್ಟರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಡೆಯಾಡಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸುವ ಕಂಭವಿದು. ಅಂದರೆ, ಅದೇನು ಸಾಮಾನ್ಯ ಹರಕೆಯಲ್ಲ; ಅದನ್ನು ಜೀವದ ಹಂಗು ತೊರೆದು ಹಳದಮ್ಮ ದೇವಿಗೆ ದೃಢ ನಂಬಿಕೆ ನಿಷ್ಠೆಯಿಂದ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಸಲ್ಲಿಸುವಂಥ ಅತಿಕ್ಲಿಷ್ಟಕರ ಸೇವೆಯೇ ಸರಿ. ಹರಕೆ ಹೊತ್ತಾತನ ಬೆನ್ನಿನ ಚರ್ಮಕ್ಕೆ ಕಬ್ಬಿಣದ ಕೊಕ್ಕೆ ಹಾಕಿ (ರಕ್ತ ಬರುವುದಿಲ್ಲ), ಆತನನ್ನು ಸಿಡೆ ಕಂಭದ ಮೇಲಿನ ತಿರುಗುಣಿ ಕೋಲಿನ ತುತ್ತ ತುದಿಗೆ ಕಟ್ಟಿ ಮೇಲೆತ್ತಿ ಹರಕೆ ಹೊತ್ತಂತೆ ಮೂರು ಸುತ್ತು ಅಥವಾ ಐದು ಸುತ್ತು ಹೀಗೆ ತಿರುಗಿಸುತ್ತಾರೆ. ನೋಡಲು ಸಾವಿರಾರು ಜನ ಇಲ್ಲಿ ನೆರೆದಿರುತ್ತಾರೆ. ಇಂದಿಗೂ ಈ ಜಾತ್ರೆ ಅಷ್ಟೇ ವೈಭವದಿಂದ ನಡೆಯುತ್ತದೆ.

ಭದ್ರಾವತಿ ಹಳೇನಗರದ ಶ್ರೀ ಲಕ್ಷ್ಮೀ ನರಸಿಂಹಸ್ವಾಮಿ ದೇವಸ್ಥಾನದ ನೋಟ

ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯದ ಮಿತ್ರ ಈಗ ಪ್ರಧಾನ ಅರ್ಚಕರೂ ಆದ ಶ್ರೀ ರಂಗನಾಥ ಅವರೊಂದಿಗೆ

ಶ್ರೀ ಲಕ್ಷ್ಮೀನರಸಿಂಹಸ್ವಾಮಿ ದೇವಾಲಯದ ಹೊರನೋಟ

ಭದ್ರಾವತಿ ಹಳೇನಗರದ ಶ್ರೀ ಲಕ್ಷ್ಮೀ ನರಸಿಂಹ ಸ್ವಾಮಿ
ದೇವಾಲಯ ತುಂಬ ಪ್ರಸಿದ್ದಿ ಪಡೆದಿದೆ.ಹಳೇ ಬೀಡು ಬೇಲೂರು ಮಾದರಿಯ ಶಿಲ್ಪಕಲೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಈ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಸುತ್ತ ಮುತ್ತ ಹಾಗೂ ಪ್ರಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯದ ಮಿತ್ರರೊಂದಿಗೆ ಆಡಿ ಬೆಳೆದ ಆ ದಿನಗಳಸವಿ ನೆನಪು ಮರೆಯಲುಂಟೇ...

ಇಂದಿಗೆ ದೇಚವಾಲಯದ ಅರ್ಚಕರಾದ
ಶ್ರಿ ರಂಗನಾಥ ಅವರು ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯದ ಸ್ನೇಹಿತ,
ಅವರೊಂದಿಗೆ ನಾನು ಮತ್ತು ನನ್ನ ಶ್ರೀಮತಿ.

ನರಸಿಂಹಸ್ವಾಮಿ ದೇವಾಲಯದ ಈ ಹೊರ ಆವರಣದಲ್ಲಿ ಆರ್.ಎಸ್.ಎಸ್.ಶಾಖೆ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ನಾನು ಪ್ರತಿನಿತ್ಯ ಸಂಜೆ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಹಾಜರಾಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಬಾಲ್ಯಸ್ನೇಹಿತರೆಷ್ಟೋ..ಅವರೊಡನೆ ಕಬ್ಬಡಿ, ಕೋಕೋ ಆಟಗಳು ಮತ್ತು ದೇಶ ಭಕ್ತಿ ಗೀತೆಗಳು, ನಮ್ಮ ನಾಡು ನುಡಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತು ಕತೆ, ನಮ್ಮ ಸನಾತನ ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದಲೆ ನಮಗೆ ದೊರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಹಾಗೂ ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಪರಂಪರೆಯ ಅಡಿಪಾಯ ಶ್ಲಾಘನೀಯವೇ. ಅಲ್ಲಿ ಯಾವೊಂದು ರಾಜಕೀಯದ ಚರ್ಚೆಗಳಿರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಅಲ್ಲಿ ಅನಪೇಕ್ಷಿತವಾಗಿತ್ತು. ನಾನು ಎಸ್ಸೆಸ್ಸೆಲ್ ಸಿ ಮುಗಿಸಿದ ಬಳಿಕ ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬ ಭದ್ರಾವತಿ ತೊರೆದು ಶಿವಮೊಗ್ಗಾಕ್ಕೆ ಬರಬೇಕಾಯಿತು. ಆನಂತರ, ಆರ್ ಎಸ್ ಎಸ್ ನಿಂದ ದೂರವೇ ಉಳಿದುಬಿಟ್ಟೆನಾದರೂ, ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಆರ್ ಎಸ್ ಎಸ್ ನಮ್ಮ ಹರೆಯದ ದಿನಗಳಲ್ಲೇ ನಮಗೆ ನೀಡಿದ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ವಿಕಾಸವನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಮರೆಯುವಂತಿಲ್ಲ.

ಪ್ರೌಢಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮೇಷ್ಟ್ರೂ ಮಂಜಪ್ಪನವರು. ಇದೀಗ 80 ರ ಹರೆಯದ ಜ್ಞಾನವೃದ್ಧರು. ಅಂದಿನ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಅವರು ಒಬ್ಬ ಆರ್.ಎಸ್.ಎಸ್‌.ನ ಕಟ್ಟಾ ಸಯಂಸೇವಕರು.

ನರಸಿಂಹ ಸ್ವಾಮಿ ದೇವಾಲಯದ ಮುಂಭಾಗದ ಪ್ರಾಂಗಣದಲ್ಲೇ ಪ್ರತಿ ದಿನ ಸಂಜೆ ಸಂಘ
ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ನನಗಂತು ಬಾಲ್ಯದ ದಿನಗಳಿಗಷ್ಟೇ ಸಂಘದ ಒಡನಾಟ ಮುಗಿದಿತ್ತು.

ನನ್ನ ಜೀವನ ಚಿತ್ರಗಳು-ಮಿಡ್ಲ್ ಸ್ಕೂಲ್ ನಲ್ಲಿದ್ದಾಗ...

2010-11-18T14:25:00.012+05:30

ನಾನು ಹುಟ್ಟಿದ್ದು ದಾವಣಗೆರೆಯಾದರೂ, ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯವೆಲ್ಲ ಕಳೆದದ್ದು ಶಿವಮೊಗ್ಗಾ ಜಿಲ್ಲೆಯ ತಾಲ್ಲೂಕು ಕೇಂದ್ರ ಭದ್ರಾವತಿಯಲ್ಲಿ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಭದ್ರಾವತಿ ಹಳೇನಗರಕ್ಕೆ ಭೇಟಿಕೊಟ್ಟಾಗ, ನಾನು 60 ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡಿ ಬೆಳೆದ ಜಾಗಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಬರಬೇಕೆನಿಸಿತ್ತು. ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಇತ್ತು. ಬಾಲ್ಯದ ಆ ಸವಿನೆನಪಿನ ಕೆಲವು ಚಿತ್ರಗಳು ಇಲ್ಲಿವೆ ನೋಡಿ...

1. ಇದು ನಾನು ಮಿಡ್ಲ್ ಸ್ಕೂಲ್ ಐದನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದಾಗ ನಾವು ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಭದ್ರಾವತಿ, ಹಳೇನಗರ, ಉಪ್ಪಾರ ಬೀದಿಯ ಮನೆ. ನಮ್ಮ ತಂದೆ ಮತ್ತು ತಾಯಿ ಇಬ್ಬರೂ ಪ್ರೈಮರಿ ಶಾಲಾ ಉಪಾಧ್ಯಾಯರಾಗಿದ್ದರು. ಆಗ ನಾವಲ್ಲಿದ್ದ ಬಾಡಿಗೆಯ ಪುಟ್ಟ ನಾಡ ಹೆಂಚಿನ ಮನೆ ಇದು.ಐದು ದಶಕಗಳನಂತರವೂ ಅಂದು ಹೇಗಿತ್ತೋ ಹಾಗೇ ಇರುವುದು ತೀರಾ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವೇ ಆಗಿತ್ತು!

ಇನ್ನೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಅಚ್ಚರಿಯೆಂದರೆ ನಾನು ಈ ಫೋಟೋ ತೆಗೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 10-12 ವರ್ಷದ ಸ್ಕೂಲ್ ಯೂನಿಫಾರಂನಲ್ಲಿದ್ದ ಹುಡುಗನೊಬ್ಬ ಇದೇ ಮನೆಯಿಂದ ಹೋರಗೋಡಿ ಬಂದ. ಪಾಪ! ಮಗುವಿಗೆ ಇವರ್ಯಾರಪ್ಪಾ ನಮ್ಮ ಮನೆ ಫೋಟೋ ತೆಗೆಯುವವರು ? ಎಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯ ಗಾಬರಿ ಎರಡೂ ಆಗಿದ್ದಿರಲಿಕ್ಕೂ ಸಾಕು.
ನಾನು ಆ ಹುಡುಗನನ್ನು ಹತ್ತಿರ ಕರೆದು ಹೇಳಿದೆ, "ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಮನೆ ಫೋಟೋ ಏಕೆ ತೆಗೆದೆ ಗೊತ್ತೇನು? ನಾನೂ ನಿನ್ನ ಹಾಗೇ ಹುಡುಗನಿದ್ದಾಗ ಇದೇ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಇದ್ದೆ".
"ಹೌದಾ ಅಂಕಲ್" ಎಂದ.
"ಅದರ ಸವಿ ನೆನಪಿಗಾಗಿ ಈ ಫೋಟೋ ಎಂದೆ. ಅಲ್ಲದೇ, ನಿಮ್ಮ ತಂದೆ ಏನು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ?" ಕೇಳಿದೆ,
"ಅವರು ಸ್ಕೂಲ್ ಮೇಷ್ಟ್ರು " ಎನ್ನಬೇಕೇ...
ನಮ್ಮ ತಂದೆ ತಾಯಿ ಇಬ್ಬರೂ ಇಲ್ಲೇ ಸ್ಕೂಲ್ ಮೇಷ್ಟ್ರಾಗಿ ವಾಸವಾಗಿದ್ದರು ಎಂದೆ.
ಹುಡುಗ ನಕ್ಕ ಛಂಗನೆ ಜಿಗಿಯುತ್ತ ಮುಂದೆ ಓಡಿದ.

೫೪ನೇ ಕನ್ನಡ ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡ...

2010-11-01T14:10:00.000+05:30

ಇಂದು ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡ ನಾಡು ೫೪ನೇ ಕನ್ನಡ ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವ ಆಚರಿಸುತ್ತಿದೆ. ಈ ನಮ್ಮ ನಾಡ ಉತ್ಸವ ಈ ಒಂದು ದಿನಕ್ಕಷ್ಟೇ ಸೀಮಿತವಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಅಪಸ್ವರವನ್ನು ತೊಡೆದುಹಾಕಲೆಂದೇನೊ, ಕರ್ನಾಟಕ ಸರ್ಕಾರ ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವ ಸಮಿತಿಯು ನ.೧ ರಿಂದ ಮುಂದಿನ ವರ್ಷ ನ.೧ರವರೆಗೆ "ಕನ್ನಡ ಉಳಿಸಿ ವರ್ಷಾಚರಣೆ" ಹಮ್ಮಿಕೊಂಡಿದೆ. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಮೈಸೂರು ವೃತ್ತದಲ್ಲಿ ನೃಪತುಂಗ ಮಂಟಪ ನಿರ್ಮಿಸಿ ಆಚರಣೆಗೆ ಚಾಲನೆ ನೀಡಿ, ನವೆಂಬರ‍್ ಪೂರ್ತಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ನಾನಾ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ರಾಜ್ಯದಾದ್ಯಂತ ವರ್ಷವಿಡೀ ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವ ಆಚರಿಸಲು ನಿರ್ಧರಿಸಲಾಗಿದೆ. ನಿಜಕ್ಕೂ ಇದೊಂದು ವಿಶೇಷ, ನಮ್ಮ ನಾಡಿನ ಕನ್ನಡ ಜನತೆಯನ್ನೆಚ್ಚರಿಸುವ ಅವರೆಲ್ಲ ಕನ್ನಡದ ಬಗ್ಗೆ ಮತ್ತೆ ಹೆಮ್ಮೆ ಪಡವಂತೆ ಪುನರ‍್ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವುದು ಕನ್ನಡಾಭಿಮಾನಿಗಳ ಮಹತ್ವದ ಕೆಲಸವೇ ಸರಿ. ಹಿರಿಯರು ಕನ್ನಡದತ್ತ ಹಿನ್ನೋಟ ಹರಿಸಬೇಕು, ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ ಅವರ ಭವಿಷ್ಯದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಮುಂದಾಲೋಚನೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಆ ಪುಟ್ಟಮಕ್ಕಳು ತಮ್ಮ ಬಟ್ಟಲು ಕಂಗಳನ್ನು ತೆರೆದು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಬಾಲ್ಯದಿಂದಲೇ ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಓದುವಂತಾಗಬೇಕು.

ಹೌದು, ಯಾವುದೇ ವಿದ್ಯೆಯ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಿಕ್ಷಣ ಮಾತೃಭಾಷೆಯಲ್ಲೆ ಆಗಬೇಕು.
ಕಾಲ ಬದಲಾಗಿದೆ ಕನ್ನಡದೊಂದಿಗೆ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಇರಲಿ. ಆದರೆ, ಇಂಗ್ಲೀಷ್ಷೇ ಮುಖ್ಯವೆನಿಸಿ ಅದು ಕನ್ನಡವನ್ನುನುಂಗಿ ನಮ್ಮಕನ್ನಡದ ಕಂದಮ್ಮಗಳಿಗೆ ಮಾತೃಭಾಷೆಯಿಂದ ನೇರವಾಗಿ ಉಂಟಾಗುವ ಅಮೂಲ್ಯ ಜ್ಞಾನರ್ಜಾನೆಯಿಂದ ವಂಚಿತರನ್ನಾಗಿಸದಿರಲಿ. ನಮ್ಮ ಮಾತೃಭಾಷೆಯಿಂದಲೇ ಆರಂಭವಾಗುವ ಜ್ಞಾನಾರ್ಜನೆಗಿಂತ ಮಿಗಿಲಾದುದು ಬೇರೆ ಇನ್ನೊಂದರಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವೆಂಬುದು ಅವರಿಗೆ ತೀರ ತಡವಾಗಿ ತಿಳಿದರೆ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪಪಡಬೇಕಾದೀತು!!

"ಕನ್ನಡ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ" ಎಂಬ ಕೂಗು ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಕೇಳಿ ಬರುತ್ತಿದೆ.
ಇಲ್ಲ, ಹಾಗೆಂದಿಗೂ ಆಗಲಾರದು. ಹಾಗೆ ಒಂದೆಡೆ ಕಂಡು ಬರುತ್ತಿದ್ದರೂ ಅದು ಇನ್ನೊಂದೆಡಯಿಂದ ಪುನರ‍್ ಉತ್ಥಾನವಾಗುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ.
"ಓ ಕನ್ನಡಿಗ" ನಿನ್ನ ಉದ್ಧಾರ ನಿನ್ನ ಮಾತೃಭಾಷೆಯಿಂದಲೇ... ನಿನ್ನ ಉದ್ಯೋಗಕ್ಕೆ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟು ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಇದ್ದರಾದೀತು. ಆದರೆ, ನಿನ್ನ ಜೀವನ ಚೇತನಕ್ಕೆ, ಕನ್ನಡವನ್ನೇ ಮೊದಲ ಉಸಿರಾಗಿ ಕಂಡ ನಿನ್ನ ಜನ್ಮಪಾವನವಾಗಲಿಕ್ಕೆ ಕನ್ನಡವೇ ಬೇಕು,
ಅಂತೆಯೆ, ಕನ್ನಡವ ಮರೆಯದಿರು ಎಂಬ ಧ್ವನಿಯೂ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಮೊಳಗುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ.

ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಕಲಿತರೆ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬುತ್ತದೆಯೇ? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯೆ ಕೆಲವರಿಗೆ.
ಅಯ್ಯೋ! ಎನಿಸುತ್ತದೆ ಅವರ ಅರ್ಥಹೀನ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ. ನಮ್ಮ ಪುಟ್ಟ ಮಕ್ಕಳು ಬೆಳೆಯುವುದು ಸುತ್ತ ಮುತ್ತ ಕನ್ನಡ ನುಡಿ ಆಡುವರೊಂದಿಗೇ, ಅದೇ ಉಸಿರಾಗಿ ಬೆಳೆದ ಅವು ನೋಡುವುದು ಆಲೋಚಿಸುವುದು ಎಲ್ಲವೂ ಸ್ವಭಾವಿಕವಾಗಿ ಕನ್ನಡದಿಂದಲೇ.... ಅವರನ್ನು ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ನಲ್ಲಿ ಪಳಗಿಸಬೇಕು ಮುಂದೆ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ನಲ್ಲೇ ಪಂಡಿತರನ್ನಾಗಿಸಬೇಕೆಂಬ ಹುನ್ನಾರವುಳ್ಳ ತಂದೆ ತಾಯಿಯರೆಷ್ಟೇ ತಿಪ್ಪರಲಾಗ ಹಾಕಿದರೂ ಅವರು ಮುಂದೆ ಇತ್ತ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಇಲ್ಲ ಅತ್ತ ಕನ್ನಡವೂ ಬರೋದೆ ಇಲ್ಲದ ಎಡಬಿಡಂಗಿಗಳಾಗಿಬಿಡುವ ಅಪಾಯವೇ ಹೆಚ್ಚು....
ಇದನ್ನೇಕೆ ಆ ಹಿರಿಯರು ಯೋಚಿಸಲಾರರು..?

ನಾನು ಎಷ್ಟೋ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕನ್ನಡ ಪತ್ರಿಕೆಗಳನ್ನು ಓದಲು ಬರುತ್ತದೆಯೇ ? ಎಂದು ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ.
"ಇಲ್ಲ, ಅಂಕಲ್ ಕನ್ನಡ ನನಗೆ ಬರೋದೆ ಇಲ್ಲ, ನಾನು ಓದಿದ್ದೆಲ್ಲ ಕಾನ್ವೆಂಟ್.."
"ಮತ್ತೆ, ನಿಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡೋದು ಕನ್ನಡ ತಾನೇ..."
"ಹೌದು."
"ನಿಮ್ಮ ತಂದೆ ತಾಯಿಗಳಿಗೆ ಕನ್ನಡ ಓದಲು ಬರೆಯಲು ಬರುತ್ತದೆ ತಾನೇ.."
"ಓಹ್! ಅವರಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬರುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಅಮ್ಮಂತೂ ಕನ್ನಡದ ಕಥೆ ಕಾದಂಬರಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಓದ್ತಾರೆ!"
"ಛೇ, ಎಂಥ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ, ನಿಮಗೆ ಕನ್ನಡ ಕಲಿಸದೇನೇ...."
"ಎಲ್ಲಿ ಅಂಕಲ್ ಅವರಿಗೆ ಟೈಮ್ ಎಲ್ಲಿತ್ತು ..."
ನಾನು ಮುಂದೆ ಮಾತು ಬೆಳಸಲಿಲ್ಲ. ಮಾತಾಡಿ ಪ್ರಯೋಜನವೇನಿಲ್ಲ, ಆ ಯುವ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಘಾಸಿಗೊಳಿಸಬೇಕಲ್ಲ...! ಅಲ್ಲ, ಎಂಥ ಮೌಢ್ಯ! ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ತಮ್ಮ ಮಾತೃಭಾಷೆಯಿಂದಲೇ ದೂರವಿಟ್ಟು ಅದನ್ನು ಕಲಿಸದೇ ಎಂಥ ವಂಚನೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರಲ್ಲ ಇವರೆಂಥ ತಂದೆ ತಾಯಿಗಳು! ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ಅವರೂ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪಡ ಪಡದಿರಲಾರರಲ್ಲ...

ಇನ್ನೊಂದು ದಿನ ರಾಜಾಜಿನಗರದ ನಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರ ಪುಸ್ತಕದ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಾಗ ಇದೇ ಕನ್ನಡ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿರುವ ವಿಷಯ ಪ್ರಸ್ತಾಪವಾಯಿತು.
ಅದೂ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಐಟಬಿಟಿ ಹುಡುಗ ಹುಡುಗಿಯರು ಕನ್ನಡ ಓದೋದೇ ಇಲ್ಲ ಅಭಿಪ್ರಾಯವೂ ನುಸುಳಿತು. ಆಗ ನಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರು ತಮ್ಮ ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳ ಪುಸ್ತಕ ಮಾರಾಟದ ಅನುಭವನ್ನೇ ತೆರೆದಿಟ್ಟು ಹೇಳಿದರು-
"ಸರ‍್, ನೀವು ನಮ್ಮ ಅಂಗಡಿಗೆ ತಪ್ಪದೇ ದಿನವೂ ಬನ್ನಿ ಒಂದು ಹದಿನೈದು ದಿವಸ. ಆಗ ನಿಮಗೇ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ; ಸಾಫ್ಟ್ ವೇರಿಗಳಲ್ಲೂ ಬಹು ಮಂದಿ ಕನ್ನಡ ಕಥೆ ಕಾದಂಬರಿ ಓದ್ತಾರೆ ಅಂತ...."
ನಾನು ನಂಬುವಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಆಗಾಗ್ಗೆ ಮನೆ ಹತ್ತಿರವೇ ಇರುವ ಅವರ ಅಂಗಡಿ ಹೋಗುವುದನ್ನೂ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಕ್ರಮೇಣ ನನಗೇ ಗೊತ್ತಾಯಿತು. ಅವರ ಮಾತು ನಿಜಾಂತ. ಯಾಕೆಂದರೆ, ಅಂಗಡಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದವರಲ್ಲಿ ಅಂಥ ಸಾಫ್ಟ್ ವೇರಿಗಳಿದ್ದರೆ ಆತ ಕಣ್ಣು ಮಿಟುಕಿಸಿ ನನ್ನತ್ತ ನೋಡಿ ಖಷಿಯಿಂದ ಬೀಗುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾನೂ ಕೂಡ ಆ ಹುಡುಗ/ ಹುಡುಗಿಯರನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸಿ ಅದನ್ನು ಖಚಿತವೆಂದು ಮನಗಾಣುತ್ತಿದ್ದೆ.
ಒಂದ್ಸಲವಂತೂ ಹೀಗಾಯ್ತು....!!
ಸಂಜೆ ಸುಮಾರು ೮ ಗಂ. ಹೊತ್ತಿಗೆ ಒಬ್ಬ ೨೫-೩೦ ರ ಆಸುಪಾಸಿನ ಹುಡುಗ ಬೆನ್ನಮೇಲೆ ಲ್ಯಾಪ್ ಟಾಪ್ ಬ್ಯಾಗ್ ಹೊತ್ತು ಅಂಗಡಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ. ಆತ ಭೈರಪ್ಪನವರ ಇತ್ತೀಚಿನ "ಕವಲು'' ಕೈಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ. ಅದು ಬಹಳ ಕುತೂಹಲ ಕೆರಳಿಸಿದ ಸಮಕಾಲೀನ ಸಮಸ್ಯೆಯುಳ್ಳ ಕಾದಂಬರಿ ಅಲ್ವೇ ಅಂದುಕೊಂಡೆ. ಆದರೇನು! ಆತ ಮುಂದುವರೆದು, ಒಂದಾದ ಮೇಲೊಂದರಂತೆ ಭೈರಪ್ಪನವರ ಇನ್ನೂ ಕೆಲ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಇತರೆ ಕೆಲ ಲೇಖಕರ ಒಂದೆರಡು ಕೃತಿಗಳನ್ನೂ ಆಯ್ದುಕೊಂಡ, ಒಟ್ಟು ಬಿಲ್ಲು ೨೦೦೦ ಹತ್ತಿರವಾಯಿತು. ಆತನಿಗೆ ಅದೇನೂ ದೊಡ್ಡದಾಗಿರಲಿಲ್ಲವೆನಿಸಿತು.
ನಾನು ಅದುವರೆಗೂ ಬಿಟ್ಟ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದವನು ಸುಮ್ಮನಿರಲಾರದೇನೆ ಕೇಳಿಯೇ ಬಿಟ್ಟೆ-
"ನೀವೇನು ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ತಾ ಇದೀರಿ..?" ಎಂದೆ.
"ಸಾಫ್ಟ್ ವೇರ‍್...."
"ಯಾವ ಕಂಪೆನಿ?"
"ಮೈಂಡ್ ಟ್ರೀ...."
"ಇಂಗ್ಲೀಷೂ ಓದುತ್ತೀರಾ..."
"ಅವ್ವನೌವನಾ...ಅದನ್ನೇನು ಓದೂದು ಸರ‍್ ಒಂದೊಂದು ಪುಟಕ್ಕೂ ಪದಗಳಿಗೆ ಅರ್ಥಹುಡುಕ್ಕೋತ ಕೂರಬೇಕ್ ಸರ‍್... ಕನ್ನಡ ಸರ‍್ ನಮ್ಮ ಮಾತೃಭಾಷೆ ಕನ್ನಡ, ಅದರ ಕಿಮ್ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕ ಬರಾಂಗಿಲ್ಲ....ಬಿಡ್ರಿ...."ಅಂದ!
ನನಗೆ ನಗು ಬಂತಾದರೂ ನಾನು ಬೆಪ್ಪಾದೆ! ಆತನಿಂದ ಇಂಥಾ ಉತ್ತರ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡಿರಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ...!
"ನಿಮ್ಮದು ಯಾವ ಊರು ?" ಎಂದೆ.
ಈ ಸಲ ನನ್ನ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಅಷ್ಟು ಹುಸಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ.
"ಬೆಳಗಾಂ" ಎಂದ.
ಮುಂದುವರೆದು ಹೇಳಿದ,
"ನಮ್ಮ ಕಂಪೆನಿಯಲ್ಲಿ ಇರೋದು ನಾಲ್ಕೇ ಜನ ಕನ್ನಡಿಗರು ಸರ‍್... ನಾವು ಕೆಲಸದಲ್ಲಿರೋವಾಗ ಇಂಗ್ಲೀಷಲ್ಲೇ ಮಾತಾಡ್ತೀವಿ. ನಾನು ಮೊದಲು ಕನ್ನಡ ಶಾಲೆಯಲ್ಲೇ ಓದಿ ಮುಂದೆ ಬಂದವನು. ಅಷ್ಟು ಮಾತಾಡ್ತೀನಲ್ಲ ಉದ್ಯೋಗಕ್ಕೆ ಸಾಕು. ಸ್ಟೇಟ್ಸ್ ಗೂ ಹೋಗಿ ಬಂದಿದೀನಿ... ಇನ್ನೇನು? ಬಿಡಿ. ಆದರೆ, ನಾವು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಕಾಫಿಗೆ, ಲಂಚ್ ಗೆ ಹೊರಗೆ ಬಂದರೆ ನಮ್ಮ ಜೊತೆಗಿರೋ ಆ ಮೂವರೂ ಲೋಕಲೈಟ್ಸ್ ಬೆಂಗಳೂರಿನವರು. ಆದ್ರೂ ಅವರು ನಮ್ಮ ಜೊತೆ ಕನ್ನಡ ಮಾತಾಡಲ್ಲ ಹೊರಗೂ ಕೂಡ,. ಜೊತೆಗೆ ಇರೋ ಬಿಹಾರಿಗಳ ಜೊತೆ ಅವರಿಗೆಂದೇ ಹಿಂದಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡ್ತಾರೆ. ನಮ್ಮ ಹತ್ತಿರ ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮದೇ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ತುಟಿ ಬಿಚ್ಚಲ್ಲ..!!. ಇದಕ್ಕೆ ಏನನ್ನಬೇಕು ಹೇಳಿ.... ಏನೂ ಮಾಡೊಕಾಗೊಲ್ಲ ಅವರು ಹಂಗೇ ನಾವೂ ಹಿಂಗೇನೇ ನಾವಿರೋದೇ ಹೀಗೇ ಸ್ವಾಮೀ... ಅಂತ ಅಂದುಕೋಬೇಕಷ್ಟೇ..." ಎಂದ.
ನಾನು ಸುಮ್ಮನೆ ಮತ್ತೆ ನಸು ನಕ್ಕೆನಷ್ಟೇ; ಮತ್ತೆ ಮಾತನಾಡಲಿಲ್ಲ.

ರವೀಂದ್ರನಾಥ ಟಾಗೋರ‍್ ಅವರ ಸ್ಮರಣೆ

2010-10-28T11:29:00.031+05:30

ಕವಿ ರವೀಂದ್ರರು

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಕೇಂದ್ರಸರ್ಕಾರ ಕವಿ ರವೀಂದ್ರನಾಥ ಟಾಗೋರ‍್ ಅವರ ೧೫೦ ನೇ ಪುಣ್ಯಸ್ಮರಣಾರ್ಥಕವಾಗಿ "ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಯಾತ್ರಾ" ಎಂಬ ರೈಲಿನಲ್ಲಿ ಅವರ ಜೀವನದ ಸ್ಮರಣೀಯ ಛಾಯಾಚಿತ್ರಗಳು ಹಾಗು ಅವರ ಕಲಾಕೃತಿಗಳ ಪ್ರದರ್ಶನವನ್ನು ಏರ್ಪಡಿಸಿದೆ. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಕಂಟೋನ್ ಮೆಂಟ್ ರೈಲು ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿ ಐದು ಭೋಗಿಗಳಲ್ಲಿ ಬಂದ ಈ ರಥ ಯಾತ್ರಾ ಪ್ರದರ್ಶನವನ್ನು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಲೇಬೇಕಾದದ್ದು...


ಬಾಲಕ ರವೀಂದ್ರರು

ಕುಟುಂಬದೊಂದಿಗೆ ರವೀಂದ್ರರು

ಧರ್ಮ ಪತ್ನಿ ಮೃಣಾಲಿನಿದೇವಿಯೊಂದಿಗೆ

ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಕವಿ ರವೀಂದ್ರರು

ಕವಿಗೆ ಸಂದ ನೋಬಲ್ ಪದಕಗಳು

ನೋಬಲ್ ಪಾರಿತೋಷಕ ಪತ್ರ

ಐನ್ ಸ್ಟೀನ್ ರೊಂದಿಗೆ ರವೀಂದ್ರರು

ತಮ್ಮ ಚಿತ್ರಕಲೆಯಲ್ಲಿ ರವೀಂದ್ರರು


ಮಗ ರತೀಂದ್ರನಾಥ ಮತ್ತು ಸೊಸೆಯೊಂದಿಗೆ

ಗಾಂಧಿ ಕಸ್ತೂರ ಬಾ ಅವರೆದುರಿಗೆ ಕವಿಯ ವಾಚನ

ಭಾರತದ ಹೆಮ್ಮೆ ಕವಿ ರವೀಂದ್ರರು

Click here to see Indian Heros

ರಾಮಜನ್ಮ ಭೂಮಿ- ಬಾಬ್ರಿ ಮಸೀದಿ ವಿವಾದ...

2010-09-24T09:06:00.000+05:30

ರಾಮಜನ್ಮ ಭೂಮಿ- ಬಾಬ್ರಿ ಮಸೀದಿ ವಿವಾದಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ತೀರ್ಪು ಇಂದು ಹೊರಬೀಳಲಿದ್ದು ಮುಂದೂಡಲಾಗಿದೆ. ಇಡೀ ದೇಶವೇ ಮತ್ತೊಮ್ಮ ಮತೀಯ ಗಲಭೆಯಿಂದ ತಲ್ಲಣಿಸೀತೆ ಎಂಬ ಭಯವೇ ಕಾಡಿದೆ. ನಮ್ಮ ಜನ ಅರಬ್ ದೇಶಗಳಿಗೆ ಹೋದರೆ ಹೆದರಿಕೆಯಿಂದ ಕಾಲ ಕಳೆದು ಬರುತ್ತಾರೆ... ಆದರೆ, ಇಲ್ಲಿ ಹಾಗೇ ಆಗಬೇಕೆಂದೇನಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಈಗ ಆಗುತ್ತಿರುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ನಮಗೆ ನಾಚಿಗೆ ಗೇಡಿನ ಸಂಗತಿಯಲ್ಲವೇ...?. ಅಲ್ಲಿ ಉತ್ಖನನ ನಡೆದಾಗ ಕಂಡದ್ದೇನು? ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿ ನೋಡಿ, ರಾಮಜನ್ಮ ಭೂಮಿ ಸತ್ಯಗಳೇನು?>>>

ಏಪ್ರಿಲ್ ಫೂಲ್ಸ್ ಡೇ

2010-04-02T18:47:00.004+05:30

ಏಪ್ರಿಲ್ ಫೂಲ್ಸ್ ಡೇ" ಅಂದರೆ, ನಾವುಗಳು ನಿಜಕ್ಕೂ ಫೂಲ್ಸ್ ಆಗುವ ದಿನವಲ್ಲ. ಅರೆಕ್ಷಣ ನಮ್ಮವರು ನಗೆಚಾಟಿಕೆಯಿಂದ ತುಸುವೆ ಚುರುಕು ಮುಟ್ಸಿಸಿದಾಗ, ನಾವು ಛಂಗನೆ ನಗೆಗಡಲಲಿ ತೇಲಿ ಉಕ್ಕುತ್ತಾ ಧುಮ್ಮಿಕ್ಕುವ ಫಾಲ್ಸ್ ನಂತೆ ಹಾರಿ ಜಿಗಿಯುವ ದಿನವೆನ್ನಬಹುದಾಗಿದೆ. ಆದರೆ, ಅದು ನಮ್ಮ ಮುದುಡಿದ ಮನಗಳನ್ನು ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಒಳಗಿರುವ ದುಗುಡವನ್ನೆಲ್ಲ ಹೊರಹಾಕುವಂತಿರಬೇಕಷ್ಟೇ. ನಗೆಚಾಟಿಕೆ ಎಂಬದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಬರೆ ಹಾಕುವ ಛಾಟಿ ಏಟಾಗಬಾರದೆಂಬ ಎಚ್ಚರವಿರಬೇಕಲ್ಲ...

ನನಗಂತು ನಗಲು ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟವಿಷಯಕ್ಕೆ ನಗು ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಒಮ್ಮೆ ನಾನು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ಹೀಗಾಯಿತು-
ಸಂಜೆ ಆಫೀಸಿನ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದೆ. ಮಾರನೆಯ ದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎಂಟುಗಂಟೆಗೆಲ್ಲ ಎಂದಿನಂತೆ ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿರಬೇಕು. ಸರಿ ಬೆಳೆಗಾಗೆದ್ದು ಪ್ರಾತಃವಿಧಿಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಿ ಹೊರಡಲು ಸಿದ್ಧನಾಗುತ್ತಿರುವಾಗ, ನೋಡಿದರೆ, ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ಬಳಸುವ ನನ್ನ ಮೇಜಿನ ಡ್ರಾದ ಕೀಲಿ ಕೈ ಕಾಣೆಯಾಗಿದೆ. ನಿನ್ನೆದಿವಸ ತಂದವನ್ನು ಎಲ್ಲಿಟ್ಟೆನೆಂಬುದು ನೆನಪೇ ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ! ಈಗ ಹಾಗೆಯೆ ಹೋದರೆ, ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ರಾದ್ಧಾಂತವೆ ಆಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ; ಸಾಹೇಬರ ಎದುರಿನಲ್ಲಿ. ಯಾಕೆಂದರೆ, ಅದಿಲ್ಲದೇ, ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಂಪರ್ಕ ಹೊಂದಿರುವಂತ ನನ್ನ ಪಾಳಿಯ ಕೆಲಸಗಳು ನಡೆಯುವಂತೆಯೆ ಇಲ್ಲ. ಒಂದೋ ಎಲ್ಲರೆದುರಿಗೆ ನನ್ನ ಡ್ರಾದ ಬೀಗ ಒಡೆದೇ ತೀರಬೇಕು; ಅದರ ಮುಂದಿನ ಕೆಲಸಗಳಿಗೆ ಅಷ್ಟು ಜವಾಬ್ದಾರಿಯದು.
ಸರಿ, ಆದದ್ದಾಗಲಿ ಎಂದು ದೇವರ ಮೇಲೆ ಭಾರಹಾಕಿ ಆಫೀಸಿಗೆ ಹೊರಟೆ. ಸಪ್ಪೆ ಮುಖ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ನನ್ನ ಮೇಜಿನ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ಕುಳಿತೆ. ಇನ್ನೂ ಸಾಹೇಬರು ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ.
ಮೇಜಿನ ಡ್ರಾಕ್ಕೆ ಇಂಟರ‍್ ಲಾಕ್ ಆಗಿತ್ತಲ್ಲ. ಬೇಸರದಿಂದ ಅದನ್ನೆಳೆದೆ ನೋಡಿ, ಹೊರಗೆ ಬಂದು ಬಿಡಬೇಕೇ... ಒಳಗೆ ನೋಡುತ್ತೇನೆ ಅದರ ಕೀಲಿ ಕೈ ಅದರೊಳಗೇ ಬಿದ್ದಿದೆ. ಅಂದರೆ ಡ್ರಾ ಲಾಕ್ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ.!. "ಓಹ್ ಹೊಹ್ಹೋ ಹೋ... ಎಂದು ನನಗೆ ನನಾನೆ ಹಣೆ ಚಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಹುಚ್ಚನಂತೆ ನಗತೊಡಗಿದ್ದೆ. ಆಗ ನನ್ನ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳು ನನ್ನ ಬಳಿ ಬಂದು,
"ಯಾಕೋ ನಿನಗ್ಯಾರು ಏಪ್ರಿಲ್ಲ ಫೂಲ್ ಮಾಡಿದ್ರೋ" ಅಂದರು.
"ಏನು ಇವತ್ತು ಏಪ್ರಿಲ್ ಫೂಲ್ ದಿನವೇನು?" ಎಂದೆ.
"ಹೌದಲ್ಲೋ..ಎಲ್ಲಿದ್ದೀಯ ಆಫೀಸಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೀ ತಾನೇ.."
"ಅಯ್ಯೋ ಮಹರಾಯ ನನಗೆ ಯಾರೂ ಫೂಲ್ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ; ನನಗೆ ನಾನೇ ಫೂಲ್ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ" ಎಂದು ವಿಷಯ ತಿಳಿಸಿದೆ.
ಅವರೆಲ್ಲರೂ ನನ್ನ ಜೊತೆಗೂಡಿ ನಕ್ಕರು.
ಅಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ ಬಂದ ಸಾಹೇಬರೂ ನಗುತ್ತಾ- "ಈ ಡ್ರಾದಲ್ಲೇ ಕೀ ಬಿಡುವ ಬದಲು, ನನ್ನ ಟೇಬಲ್ ಮೇಲೆ ಬಿಡಬೇಕಿತ್ತು ನೀವು. ನಿಮಗೆ ಇನ್ನೂ ಹುಚ್ಟು ಹಿಡಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ " ಎಂದರು.
****
ಏನಿದು ಏಪ್ರಿಲ್ ಫೂಲ್ ಡೇ..?
ಹೌದು, ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ಏಪ್ರಿಲ್ ತಿಂಗಳ ಮೊದಲ ದಿನವನ್ನು ಏಪ್ರಿಲ್ ಫೂಲ್ಸ್ ಡೇ ಎಂದು ಆಚರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅದೆಷ್ಟೋ ಶತಮಾನಗಳಿಂದ ಫ್ರಾನ್ಸ್ ಮತ್ತು ಬ್ರಿಟನ್ ದೇಶಗಳು ಸೇರಿದಂತೆ ಈ ದಿನವು ದೇಶ ವಿದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಆಚರಣೆಯಲ್ಲಿದ್ದರೂ, ಇದು ಮೊದಲು ಎಲ್ಲಿ ಆರಂಭವಾಯಿತು ಎಂದು ತಿಳಿದು ಬಂದಿಲ್ಲ. ಈ ದಿನವು ಪ್ರಾಚೀನ ಕಾಲದಿಂದ ರೋಮ್ ನಲ್ಲಿ ಆಚರಣೆಯಲ್ಲಿರುವ (ಮಾರ್ಚ್ ೨೫) ಹಿಲಾರಿಯ ಹಬ್ಬವನ್ನು ಸಾಂಕೇತಿಸುತ್ತದೆಯಲ್ಲದೇ ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿಯೂ ಸಹ ಹೋಲಿ ಹಬ್ಬದ ನಂತರ ದ ಬಳಿಕ ಬರುವ ಅಂದರೆ ಮಾರ್ಚ್ ೩೧ ರ ಮಾರನೆಯ ದಿನ ಏಪ್ರಿಲ್ ೧ ರಂದು ಆಚರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ಯಾವಾಗ ಈ ಅನೂಚಾನವಾದ ಪದ್ಧತಿಯು ಬ್ರಿಟನ್ ನಿಂದ ಅಮೆರಿಕಾಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಟ್ಟಿತೋ ಆಗ ವಿಶ್ವದಾದ್ಯಂತ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಚಲಿತವಾಯಿತು. ಅಂದಿನ ದಿನ ಸ್ನೇಹಿತರು ಸಂಬಂಧಿಕರನ್ನು ಪ್ರಯೋಗಿಕವಾಗಿ ತಮಾಷೆ ಮಾಡಿ ನಗೆಪಾಟಲಿಗೀಡು ಮಾಡುವುದು, ಹಾಗೆ ನಗಿಸಿ ನಕ್ಕು ನಲಿಯುವ ರಸಮಯ ಕ್ಷಣಗಳಿವು.

ಆದರೆ, ತಮಾಷೆ ಅಮವಾಸ್ಯೆಯಾಗದಿರಬೇಕಷ್ಟೇ... ಏನೇ ಆಗಲಿ, ನಗಿಸಬೇಕು, ನಗಬೇಕು; ಒಂದಾಗಿ ನಕ್ಕು ನಲಿಯಬೇಕು. ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಈ ದಿನದಂದು ತಮಾಷೆಗಾಗಿ, ಹಸಿ ಹಸಿಯಾಗಿ ಹುಸಿಯಾಗಿ ಅರೆಕ್ಷಣ ಹುಂಬರೆನಿಸಿಕೊಂಡರೂ, ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರ ಮನಸ್ಸುಗಳು ನಕ್ಕು ನಲಿದಾಡಬೇಕು; ಹದವಾಗಬೇಕು; ಬದುಕಿನ ಏನೆಲ್ಲಾ ನೋವುಗಳೂ ಮರೆತು ನಾವು ಹಗುರಾಗಬೇಕು ಎನ್ನೋಣವೇ..

ರಾಮನವಮಿ ಬಂದಿದೆ

2010-03-24T14:06:00.000+05:30

ನವವಸಂತ ನಗುತ ಬರಲು
ಯುಗಾದಿ ಶುಭೋದಯವ ಹಾಡಿದೆ;
ಹೊಸಬೆಳಕಲಿ ಅರುಣರಾಗ ನುಡಿಯಲು
ಶ್ರೀರಾಮನವಮಿ ಬಂದಿದೆ.

ಹೊಸವರುಷದಿ ಹಬ್ಬಗಳ ಸಾಲಿನಲಿ
ರಾಮನವಮಿ ಮೊದಲಿಗೆ;
ಹೊಸಹರುಷದಿ ಒಂದುಗೂಡಿ
ಕೋಸಂಬರಿ ಪಾನಕಸವಿಯೆ
ಅಮೃತಧಾರೆ ಪ್ರೀತಿಗೆ.

ಚೈತ್ರದಿ ಚಿರಂತನ ಚೇತನವು
ಹೊಸಭಾವ-ಬಂಧಗಳ ಬೆಸೆಯೆ
ಹಳೆಯನೋವನೆಲ್ಲ ಮರೆಸಿದೆ;
ಸಾತ್ವಿಕಸ್ವರೂಪಿ ಶ್ರೀರಾಮನ
ನೀತಿ ರೀತಿ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಮೆರೆದಿದೆ.

ಪರಮ ಪಾಪಿಷ್ಠ ಸ್ವಾಮಿಗಳ ನಡುವೆ ಪಾಮಾರ್ಥಿಕ ಸ್ವಾಮಿಗಳು.

2010-03-08T20:46:00.001+05:30

ಸತ್ಯವಂತರಿಗಿದು ಕಾಲವಲ್ಲ, ಇದು ಪರಮ ಪಾಪಿಗಳಿಗೆ ಸುಭಿಕ್ಷ ಕಾಲವೆಂದರು. ೧೫ ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲೇ ಹರಿದಾಸರು. ಹೌದು ಎಲ್ಲಕಾಲಕ್ಕೂ ಪರಮಪಾಪಿಗಳೇ ಹೆಚ್ಚಿರುತ್ತಾರೆ, ಅವರ ಸುಖಭೋಗಗಳು ಜನಸಾಮಾನ್ಯರಿಗೆ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕರಿಗೆ ಅತೀವ ನೋವುಂಟು ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ.. ಅಂಥವರಲ್ಲೇ ಪರಮ ಪಾಪಿಷ್ಠ ಸ್ವಾಮಿಗಳೂ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಅವರಿಗೋ ಅಷ್ಟೈಶ್ವರ್ಯ ರಾಜಾಥಿತ್ಯಗಳು ಜತೆಗೆ ಮರೆಯಲ್ಲಿ "ಮಾನಿನಿ" ಯರ ಸುಖಭೋಗಗಳು ಬೇರೆ....ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನಿತ್ಯಾನಂದ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯ ಇಂಥ "ಅನುಭೋಗದ ದಂಧೆ" ಜಗಜ್ಹಾಹೀರಾಗಿದೆ. ಈ ಬಗ್ಗೆ ಸುಧೀರ್ಘ ಲೇಖನ ಇಂದಿನ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿದೆ ( ಸ್ವಾಮೀಜಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯವರೂ ಇದ್ದಾರೆ, ಕೆಟ್ಟವರೂ ಇದ್ದಾರೆ" ವಿ.ಕ.೮-೩-೨೦೧೦). ಈ ಲೇಖನದ ಮುಖ್ಯಾಂಶಗಳನ್ನು ಕನ್ನಡ ಬ್ಲಾಗ್ ಓದುಗರಿಗೆ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ,,,ಈ ಸ್ವಾಮಿಯ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಬಿಡದಿ ಆಶ್ರಮದ ಅನೈತಿಕ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳ ಎಲ್ ಟಿಟಿ ಉಗ್ರರ ಜೊತೆ ಸ್ವಾಮಿಜ ಸಂಬಂಧ ಹೊಂದಿರುವ ಬಗ್ಗೆ ಗುಪ್ತರಚರ ಇಲಾಖೆಯಮೂಲಕ ೨೦೦೫ ರಲ್ಲೇ ಮಾಹಿತಿ ಅಂದಿನ ಮು.ಮಂತ್ರಿ ಧರ್ಮಸಿಂಗ್ ಅವರಿಗೆ ಆ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಆನಂದೋತ್ವವೊಂದು ನಡೆದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಬಂದಿತ್ತೆಂದೂ, ಇದಕ್ಕೆ ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದ ಅಂದಿನ ರಾಜ್ಯಪಾಲ ಎಸ್.ಎಂ.ಕೃಷ್ಣ, ಧರ್ಮಸಿಂಗ್ ಇಬ್ಬರೂ ಆಹ್ವಾನಿತರಾಗಿದ್ದದರು. ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸುವುದು ತರವಲ್ಲ ಎಂಬ ಸೂಚನೆ ಕೂಡ ಇತ್ತು. ಆದರೆ, ಇಬ್ಬರೂ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದರು.ಇದರಿಂದ ಮನದಟ್ಟಾಗುತ್ತದೆ; ಪೂರ್ವಪರ ಮಾಹಿತಿ ಇದ್ದರೂ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ಕರ್ತವ್ಯ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಹೇಗೆ ಭ್ರಮೆ ಹಾಗೂ ಮೌಢ್ಯದೊಳಗೆ ಕಳೆದು ಹೋಗುತ್ತದೆಂದು. ಆಗಲೇ ತನಿಖೆಗೆ ಆದೇಶಿಸಿದ್ದರೆ ಈ ನಿತ್ಯಾನಂದನ "ದೇಹದಂಡನೆ, ಪವಾಡಗಳೆಲ್ಲವೂ ಬಯಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು.ಅನೈತಿಕ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳ ಪ್ರಕರಣಗಳು ಇದೇ ಮೊದಲೇನೂ ಅಲ್ಲ. ದೇವವ್ರತ ಎಂಬ ಸನ್ಯಾಸಿ ಇಂತಹದೇ ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದಿದ್ದ. ತಾನು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದ ಅನಾಥಾಲಯದ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳನ್ನೇ ಲೈಂಗಿಕ ಶೋಷಣೆಗೆ ಗುರಿ ಮಾಡಿದ್ದ.ಆಸ್ತಿಗಾಗಿ ಶಕೀರಾ ಖಲೀಲ್ ಎಂಬಾಕೆಯನ್ನು ವಿವಾಹವಾಗಿ ಆನಂತರ ಆಕೆಯನ್ನೇ ಕೊಂದ ಶ್ರದ್ದಾನಂದ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಜೀವಾವಧಿ ಶಿಕ್ಷೆ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ, ಇದೀಗ ನಿತ್ಯಾನಂದನ ಬೆನ್ನಲ್ಲೇ ಇನ್ನೊಂದು ಪ್ರಕರಣ- ವೈಶ್ಯವಾಟಿಕೆ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದ ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದ ಇಚ್ಛಧಾರೀ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಎರಡುಬಾರಿ ಪೋಲಿಸರಿಗೆ ಸಿಕ್ಕು ಬಿದ್ದು ಜೈಲು ಸೇರಿದ್ದವನ, ಹೊರ ಬಂದು ಮತ್ತೆ ಕಾವಿ ತೊಟ್ಟು ಅದೇ ಧಂಧೆ ನಡೆಸುತ್ತಾ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳಿಗೆ, ಹಿರಿಯ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಿಗೆ ಗಗನ ಸಖಿಯರು, ಸಿನಿಮಾ ನಟಿಯರು, ಮಾಡೆಲ್ ಗಳನ್ನು ಸಪ್ಲೈ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಇದೀಗ ಮತ್ತೆ ಪೊಲೀಸರ ಅತಿಥಿತಿಯಾಗಿದ್ದಾನೆ.

ಈ ಸ್ವಾಮೀಜಿಗಳು ಇಂದ್ರಿಯನಿಗ್ರಹ ಮಾಡಲಾಗದಿದ್ದರೆ, ವಿದ್ಯಭೂಷಣರಂತೆ ಗೌರವಯುತವಾಗಿ ಪೀಠ ತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿ ವೈವಾಹಿಕ ಜೀವನ ನಡೆಸಬಹುದಲ್ಲ? ಎಂಬ ನನ್ನ ಮನದ ಮಾತನ್ನೇ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ ಲೇಖಕರು. ಈ ಸ್ವಾಮೀಜಿಗಳು ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು, ಯೋಗ ಕೇಂದ್ರಗಳನ್ನೂ ನಡೆಸುತ್ತಾ ಸಮಾಜ ಸೇವೆಯ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಜನತೆಗೆ ದ್ರೋಹವೆಸಗುವುದೇಕೇ...? ಇಂಥ ಕೆಟ್ಟ ಸ್ವಾಮೀಜಿಗಳಿಗೆ ಜಗದ್ಗುರವೆಂಬ ಹೆಸರೂ ಆ ಗದ್ದುಗೆಯ ರಾಜಾತಿಥ್ಯಗಳೂ, ಸರ್ಕಾರದಿಂದ ಆರ್ಥಿಕನೆರವೂ, ಜನಮನ್ನಣೆ ಕೀರ್ತಿಯೂ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಬೇಕು, ತೆರೆಮರೆಯಲ್ಲಿ ಅನೈತಿಕವಾಗಿ ಹೆಣ್ನುಗಳ ಸುಖಬೋಗವೂ ಬೇಕು.

ಸನ್ಯಾಸಿಗಳು ಸಂಸಾರ ಪರಿತ್ಯಕ್ತರಾಗಿರಬೇಕೆಂದೇನೂ ಇಲ್ಲ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಧರ್ಮಸ್ಥಳದ ಧರ್ಮಾಧಿಕಾರಿ ವೀರೇಂದ್ರ ಹೆಗ್ಡೆಯವರು ಸಂಸಾರಿಗಳಾಗಿರುವವರು. ಯಾವುದೇ ಸ್ವಾಮೀಜಿಗಳಿಗಿಂತ ಕಡಿಮೆ ಇಲ್ಲದೇ ಧಾರ್ಮಿಕ ಸೇವೆ, ಸಮಾಜ ಸೇವೆ, ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಸೇವಾ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು, ಕೃಷಿ, ಗ್ರಾಮಾಭಿವೃದ್ಧಿ ಹೀಗೆ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರೀ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಆದರ್ಶಪ್ರಾಯರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ತಮಕೂರಿನ ಡಾ.ಶಿವಕುಮಾರ ಸ್ವಾಮಿಗಳು, ರಾಮಕೃಷ್ಣಾಶ್ರಮಗಳು, ಮಂತ್ರಾಲಯ ತೀರ್ಥರು, ಸುತ್ತೂರು ಶ್ರೀಗಳು ಹೀಗೆ ನಾನಾ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಿರುವ ಒಳ್ಳಯ ಸ್ವಾಮೀಜಿಗಳ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲದೇ, ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಕೆಲವು ಮಠಮಾನ್ಯಗಳು ಸೇವೆ ಎಂಬ ಪದದ ಅರ್ಥ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯನ್ನು ದಾಟಿವೆ. ಬರೀ ಅರ್ಥ ಕೇಂದ್ರಿಕೃತವಾಗಿವೆ ಎಂದೂ ತಿಳಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ನೆರೆಪೀಡಿತರಿಗೆ ಮಾತಾ ಅಮೃತಾನಂದಮಯಿ ಆಶ್ರಮ ನೂರು ಮನೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟಿದೆ, ಇನ್ನು ಐನೂರು ಮನೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಡುವ ಭರವಸೆ ಕೊಟ್ಟಿದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಯಡಿಯೂರಪ್ಪನವರ ಸರ್ಕಾರ ಅಮೃತನಾಂದಮಯಿ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಐದುಕೋಟಿ ರೂ. ಸಂದಾಯ ಮತ್ತು ಹದಿನೈದು ಎಕರೆ ಜಮೀನು ಕೊಡಮಾಡಿದೆ! ಆರು ಕೋಟಿ ರೂ ಬಂಡವಾಳಕ್ಕೆ ೨೯ ಕೋಟಿ ಲಾಭ!! ಸರಕಾರದ ಇಂತಹ ಕ್ರಮಗಳು ಸಾರ್ವಜನಿಕರ ಚರ್ಚೆಗೆ ವಸ್ತುವಾಗುತ್ತಿವೆ.ಮಠ ಮಾನ್ಯಗಳಿಗೆ ಸರಕಾರ ನೆರವು ನೀಡುವುದು ತಪ್ಪಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವುಗಳ ಚಟುವಟಿಕೆ, ಕಾರ್ಯವ್ಯಾಪ್ತಿ ಮನದಟ್ಟು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದು ಸೂಕ್ತ ಎಂದೂ ಸೂಚಿಸಿದ್ದಾರೆ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ.-ಹೀಗೆ ಮತ್ತೊಂದು ಸ್ವಾರಸ್ಯಕರ ಸೇವಾ ಸಂಗತಿಯನ್ನೂ ಹೊರಗೆಡುವುತ್ತಾರೆ!ಸ್ವಾಮಿ ದಂಧೆ! ಎಂಬ ಇನ್ನೊಂದು ಲೇಖನ-

ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವ ಛಾತಿ, ಯಾವುದೇ ವಿಷಯವನ್ನು ಕಲಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಹೇಳುವ ಕಲೆ, ಭಾರತದ ಪರಂಪರಾಗತ ಕೌಶಲಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಇವಿಷ್ಟಿದ್ದರೆ ಸ್ವಾಮಿ ಬಿಸಿನೆಸ್ ಗಿಳಿಯಬಹುದು. ಒಂದೆರಡು ಟ್ರಕ್ಕುಗಳು, ಅಲ್ಲದೇ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಸಂವಹನ ಸಿದ್ಧಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರೆ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಕಿಚ್ಚು! ಎಂ.ಬಿ.ಎ. ಡಿಗ್ರಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಯಾವುದೇ ಉದ್ದಿಮೆ ಸ್ಥಾಪಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಸ್ವಾಮಿ ಬಿಸಿನೆಸ್ ಗೆ ಟ್ರೈ ಮಾಡಬಹದು. ಎಲ್ಲ ಐಷಾರಾಮಿಗಳ ನಡುವೆಯೆ ಇದ್ದು ಕೊಂಡು ಆಧ್ಯಾತ್ಮದ ಬಗ್ಗೆ ವಿದೇಶಿಯರಿಗೂ ಉಪದೇಶ ಕೊಡಬಹದು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತದೆ.ಇದೇ ಎರಡನೇ ಲೇಖನದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ-ಬಾಳಿಗೊಂದು ನಂಬಿಕೆ ಬೇಕು. ಆ ನಂಬಿಕೆಯ ಸೌಧ ಅಲುಗಾಡದಂತಿರಬೇಕು. ಸಾಮಾಜಿಕ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಬಹಳಷ್ಟು ಧಾರ್ಮಿಕ ಶ್ರದ್ಧಾಕೇಂದ್ರಗಳು ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿವೆ. ಶ್ರದ್ಧಾಕೇಂದ್ರಗಳನ್ನೇ ಅಪನಂಬಿಕೆಯಿಂದ ನೋಡುವ ದಿನಗಳು ಬರಕೂಡದು. ಈ ಕಾಳಜಿಯಿಂದಲೇ ಭೋಗಸ್ ಸ್ವಾಮಿಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಕಠಿಣ ಕ್ರಮಗಳು ಜರುಗಬೇಕು ಎಂದು ಆಶಿಸಬೇಕಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ ಲೇಖಕ ಶಂತನು ಭಟ್‌.

-ಇಂತಹ ಲೇಖನ ಬರೆದ ಪಿ.ತ್ಯಾಗರಾಜ್, ಶಂತನು ಭಟ್ ಅವರಿಗೆ, ಅವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದ ವಿ.ಕ. ಸಂಪಾಕರಿಗೆ ಧನ್ಯವಾದಗಳು ಸಲ್ಲುತ್ತವೆ.

ಲೋಕಾಯುಕ್ತರಿಗೆ ಪರಮಾಧಿಕಾರ: ಮುಖ್ಯ ಮಂತ್ರಿಯ ಕಟುನಿರ್ಧಾರ..?

2010-02-11T14:20:00.006+05:30

ಇತ್ತೀಚಿನ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ವಿಜಯ ಕರ್ನಾಟಕ ನನ್ನ ಮೆಚ್ಚಿನ ದಿನ ಪತ್ರಿಕೆಯಾಗಿದೆ. ಪತ್ರಿಕೆಯ ಅಂತರ್ಮುಖಿ ಮತ್ತು ಮುಖಾಮುಖಿ ಪುಟದ ಲೇಖನಗಳು ಬಹಳ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯಾಗುತ್ತವೆ. ವಿ.ಕ.೨೮ ಜನವರಿ ೨೦೧೦ರ ಸಂಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಪಾದಕರ ಅಂಕಣದಲ್ಲಿ(ನೂರೆಂಟು ಮಾತು) "ಮರ್ಜಿಗೆ ಬೀಳದವ ನಾಯಕ, ಉಳಿದವ ಹಿಂಬಾಲಕ" ಎಂಬ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ "ಜನನಾಯಕ"ರುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾ.... ಕೆಲವರಿರತ್ತಾರೆ ಅವರಿಗೆ ಕಟು ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಪರಿಣಾಮದ ಭಯ. ಹೀಗಾಗಿ ಅವರು ಯಾವುದೇ ಕಟು ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ...ಇನ್ನು ಮೊರುವರ್ಷ ಸರಕಾರಿ ನೌಕರರಿಗೆ ತುಟ್ಟಿಭತ್ತೆ ನೀಡಲಾಗವುದಿಲ್ಲ, ನಾನು ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿರುವಷ್ಟು ದಿನ ರೈತರಿಗೆ ಪುಕ್ಕಟ್ಟೆ ವಿದ್ಯುತ್ ನೀಡಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಸಾಲ ಮನ್ನಾ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಯಾವನಾದರೂ ಘೋಷಿಸಿದರೆ ಆ ಮುಖ್ಯ ಮಂತ್ರಿಯ ಎದೆಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ಮುಟ್ಟಿನೋಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದಿದ್ದಾರೆ.

ಹಾಸಿಗೆ ಇದ್ದಷ್ಟು ಕಾಲುಚಾಚುವಷ್ಟು ಸಂಬಳ ಪಡೆಯುವ ಬಡಪಾಯಿ ಸರಿಕಾರಿ ನೌಕರರ ಮೇಲೇಕೆ ಕಣ್ಣು! ಇನ್ನು ಬಿಸಿಲು,ಮಳೆ ಗಾಳಿ ಎನ್ನದೇ ಹಗಳಿರಳೂ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ದುಡಿದರೂ ತಕ್ಕ ಫಸಲು ಕಾಣದೇ ಕಂಗೆಟ್ಟು ಹೋಗುವ ರೈತರ ಮೇಲೇಕೆ ಗಾದಾ ಪ್ರಹಾರ! ಮತ್ತೆ ನೋಡಿದರೆ- ವಿ.ಕ. 4 ಫೆಬ್ರವರಿ 2010 ರ ಮುಖಪುಟದ ಟಾಪ್ ರೈಟ್ ಕಾರ್ನರ್ ಹೆಡ್ ಲೈನ್ ಹೇಳುತ್ತದೆ- “ನನಗೆ ಪರಮಾಧಿಕಾರ ನೀಡಿದ ಮರುದಿನವೇ ವಿಧಾನ ಸೌಧ, ವಿಕಾಸ ಸೌಧದಲ್ಲಿರುವವರನ್ನು ಖಾಲಿಮಾಡಿಸುವೆ” ಎಂಬ ಲೋಕಾಯುಕ್ತ ನ್ಯಾ.ಸಂತೋಷ್ ಹಗ್ಡೆಯವರ ಹೇಳಿಕೆ ಇದೆಯಲ್ಲ..! ಹೌದು, ಕೋಟಿ ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆ ಆಸ್ತಿಪಾಸ್ತಿ ಮಾಡಿರುವ ಶಾಸಕರು ಸಚಿವರುಗಳ ಬಂಗಲೆಯಲ್ಲಿ 24 ಗಂಟೆ ವಿದ್ಯುತ್ ವ್ಯಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲವೇ...? ಅವರೆಲ್ಲ ಕೋಟ್ಯಾಧೀಶ್ವರರಾಗಿವುರು ಅವರ ಮಾಸಿಕ ಸಂಬಳದಿಂದಲೇನು? ಅಂಥವರನ್ನು ಬಯಲಿಗೆಳೆಯುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಲೋಕಾಯುಕ್ತರಿಗೆ ಪರಮಾಧಿಕಾರ ನೀಡುವಂತ ಕಟು ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ಈಗ ಯಾವ ಮುಖ್ಯ ಮಂತ್ರಿಯೊ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಪರಿಣಾಮ ಹುತಾತ್ಮರನಾಗುವ ಭಯವೇ...?

ಅದೇ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರೆದು ತಮ್ಮ ದೇಶೋದ್ಧಾರಕ್ಕಾಗಿ ಕಟು ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹುತಾತ್ಮರಾಗಿ ಹೋದ ಮಹಾನ್ ನಾಯಕರುಗಳ ಉದಾಹರಣೆಗಳಿವೆ. ಅಮೆರಿಕಾದ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಅಬ್ರಹಾಂ ಲಿಂಕನ್ ಗುಲಾಮಗಿರಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ರಾಜ್ಯದ ಬೇಡಿಕೆ ವಿರುದ್ಧ ಯುದ್ಧ ಘೋಷಿಸಿ ಹುತಾತ್ಮನಾದರೆ, ಸಿಖ್ ಉಗ್ರಗಾಮಿಗಳು ಅಮೃತಸರದ ಸ್ವರ್ಣಮಂದಿರವನ್ನು ಸುತ್ತುವರೆದಾಗ ಅವರನ್ನು ಮುಗಿಸಲೆಂದು ಪ್ರಧಾನಿ ಇಂದಿರಾ ಗಾಂಧಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ನಿರ್ಧಾರ ಅನಂತರ ಅವರನ್ನೇ ಬಲಿತೆಗೆದುಕೊಂಡಿತು. ಇನ್ನು ಹಿರಿಯ ರಾಜಕಾರಣಿ ಬಾಬು ಜಗಜೀವನ್ ರಾಮ್ ಅವರ ಸುಪುತ್ರನ ಲೈಂಗಿಕ ಹಗರಣವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿ ಹಾಕಿ ಅವರ ಮಾನ ಉಳಿಸಿ ತಾವೂ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಕಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ಇಚ್ಛಿಸದೇ ತಮ್ಮ ಸರ್ಕಾರ ಬಿದ್ದು ಹೋದರೂ ಸರಿಯೇ ಆ ಹಗರಣದ ಸತ್ಯವು ಪ್ರಕಟವಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಿದ್ದರು ಪ್ರಧಾನಿ ಮೊರಾರ್ಜಿ ದೇಸಾಯಿ ಎಂದು ಗತಇತಿಹಾಸದ ಪುಟಗಳನ್ನು ತರೆದಿದ್ದಾರೆ. ಅಂತಹ ಕಟು ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ನಿರ್ಭಯವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಮಹಾನ್ ನಾಯಕರೇ ಸರಿ.

ಈಗ ಮಾನಹೋದರೂ ಸರಿಯೆ ಅಧಿಕಾರ ಬಿಟ್ಟುಕೊಡೊಲ್ಲ; ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ಬೀಳಗೊಡುವುದಿಲ್ಲವೆಂಬ ಭಂಡತನ! ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ; ಯಾವುದೇ ಮರ್ಜಿಗೆ ಬೀಳದೆ ರಾಜಕಾರಣ ನಡೆಯೊಲ್ಲ; “ನಮ್ಮ’ ಸರ್ಕಾರ ಉಳಿಯೊಲ್ಲ. ಹೌದು, ಈಗ ಮಹಾನ್ ನಾಯಕರಾಗುವುದು ಬೇಕಿಲ್ಲ. ಹುತಾತ್ಮರಾಗುವುದಂತೂ ಬೇಡವೇ ಬೇಡ....ಅಲ್ಲವೇ... ಏನೆ ಆಗಲಿ, ನಮ್ಮ ಜನಪ್ರತಿನಿಧಿ ಜನನಾಯಕ(?)ರೆನಿಸಿಕೊಂಡವರು ಹಾಗೂ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಚಿಂತಿಸುವಂತಹ ಲೇಖನ. ಕೊಟ್ಟಿರುವ ವಿ.ಕ. ಸಂಪಾದಕರಿಗೆ ಧನ್ಯವಾದಗಳು.

ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಶಿಕ್ಷಣ

2009-12-05T18:39:00.002+05:30

ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಇಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಒಂದು ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯಾಗಿ ಉಳಿದಿಲ್ಲ, ಅದು ನಮ್ಮ ಜನ ಜೀವನದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯನ್ನೇ ಬದಲಿಸಿದೆ. ನಿತ್ಯ ಬದುಕಿನ ವಿಧಾನವೇ ಅದಾಗಿದೆ. 1950ರ ನಂತರದ ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಊಹಿಸಲಾರದಷ್ಟು ತ್ವರಿತಗತಿಯಲ್ಲಿ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಕಂಡ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್, ಇಂದಿಗೆ ಎ.ಟಿ.ಎಮ್. ಮೂಲಕ ಹಣ ಕೊಡುವ ಹೆಮ್ಮರವಾಗಿ ಬೆಳೆದು ನಿಂತಿದೆ. ಇಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾವಂತರಾಗಿ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಕಲಿಯುವುದೂ ಬದ್ದಿವಂತಿಕೆಯ ಲಕ್ಷಣವೆನಿಸಿದೆ.

ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಗೂ ಮನುಷ್ಯನಂತೆಯೆ ಎರಡು ಸ್ಮೃತಿಗಳಿವೆ. ಒಂದು ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಸ್ಮತಿ ಇನ್ನೊಂದು ಶಾಶ್ವತ ಸ್ಮೃತಿ (Random Access Memory, and Read only Memory). ಇವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮುಂದೆ ನೋಡೋಣ. ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಸ್ವತಃ ಯಂತ್ರ ಭಾಷೆ ಹೊಂದಿದೆ. ಅದು ತನ್ನ ಯಂತ್ರ ಭಾಷೆಯಿಂದಲೇ ಬಳಕೆ ದಾರರ ಸೂಚನೆ ಆದೇಶಗಳನ್ನು(Instructions and commands) ಪಾಲಿಸುತ್ತದೆ. ತೆರೆಯಮೇಲೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮೊಡನೆ ಸಂವಾದ ನಡೆಸುತ್ತದೆ. ಅದೇ ಬೈನರಿ ಭಾಷೆಯಾಗಿದೆ. ಪ್ರಧಾನ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಯ ತಂತ್ರಾಂಶವೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಅಂದರೆ ಆಪರೇಟಿಂಗ್ ಸಿಸ್ಟಂ ಸೇರಿದಂತೆ ಬರೆಯಲ್ಪಡುವ ಪ್ರೋಗ್ರಾಂಮಿಂಗ್ ಸೋರ್ಸ್ಕೊಡ್ಸ್ ( ಸಂಕೇತಿಕ ಕಾರ್ಯವಿಧಿಗಳೆಲ್ಲವೂ) ಎಲ್ಲವೂ ತೆರೆಯ ಮರೆಯಲ್ಲೇ ಕಂಪೈಲರ್ ಗಳಿಂದ ಬೈನರಿ ಭಾಷೆಗೆ ತರ್ಜುಮೆಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ.

ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಮೊದಲು ಗಣಿತದ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಮಾಡುಂತಹ ಯಂತ್ರವಷ್ಟೇ ಆಗಿತ್ತು. ಅದರಾಚೆಗೂ ಬೆಳೆದು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಪಥದಲ್ಲಿ ಸಾಗಿರುವ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ಗೆ ತಿಳಿಯುವುದು ದ್ಚಿಮಾನ ಪದ್ಧತಿಯ ಸಂಖ್ಯೆಗಳೇ. ಅಕ್ಷರಗಳು, ಅಂಕೆಗಳು, ಚಿತ್ರಗಳು, ಶಬ್ಬಗಳು, ಕೋಮಾ, ಫುಲ್ ಸ್ಟಾಪ್, ಪಂಕ್ಷಯೇಷನ್ , ಇತರೆ ಏನೆಲ್ಲವೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಸ್ವತಃ ಅದರ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಣೆಯಲ್ಲಿನ ಸೂಚನಾ ವಿಧಿ ವಿಧಾನಗಳೇ ಸಂಖ್ಯೆಗಳಿಂದ ಕೂಡಿರುತ್ತವೆ. ಇದೆಲ್ಲವೂ ದ್ಚಿಮಾನ ಪದ್ಧತಿಯ ಬೈನರಿ ಕೋಡ್ಸ್ಗಳಿಂದಲೇ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿದೆ. ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಈ ಕೆಳಕಂಡ ಸ್ತರಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತದೆ-

1.ಹಾರ್ಡ್ ವೇರ್- ಬಿಡಿಭಾಗಗಳು,
2.ಸಾಫ್ಟ್ ವೇರ್ ಅಥವಾ ಪ್ರೋಗ್ರಾಂಸ್ – ತಂತ್ರಾಂಶಗಳು,
3.ಡೇಟಾ- ದತ್ತಾಂಶಗಳು,
4. ಪ್ರಾಸೆಸಿಂಗ್- ಸಂಸ್ಕರಣೆ ಮತ್ತು
5. ಔಟ್ ಪುಟ್ ರಿಸಲ್ಟ್- ಇನ್ ಫರ್ಮೇ ಷನ್- ಮಾಹಿತಿಯಾಗಿ ಫಲಿತಾಂಶಗಳು.
-ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವ ನಾವೇ ಯೂಸರ್ಸ್-ಬಳಕೆದಾರರು.
- "ವಿನ್ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ಸ " ಪುಸ್ತಕದಿಂದ
ವಿನ್ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ಸ...>>> ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿ

ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯಕ್ಕೊಬ್ಬರು ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕರು ಬೇಕೇ....?

2009-11-16T12:59:00.004+05:30

ವಿಜಯ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ (14-11-2009) “ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯಕ್ಕೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕರೊಬ್ಬರು ಬೇಕಾಗಿದ್ದಾರೆ” ಎಂಬ ಲೇಖನ ಓದಿದೆ. ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಎತ್ತ ಸಾಗಿದೆ? ಸಾಹಿತ್ಯ ನಿಂತ ನೀರಾಗಿಲ್ಲ. ಹೊಸ ಲೇಖಕರು, ಪುಸ್ತಕಗಳ ಬೆಳೆ ಹುಲುಸಾಗಿಯೆ ಇದೆಯಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಬಹುದು ಎಂದು ಆರಂಭವಾಗುವ ಲೇಖನ, ಏಳು ಜ್ಞಾನ ಪೀಠ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡಿರುವ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಗತ ವೈಭವವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತದೆ. ಅಂಥ ಪ್ರಶಸ್ತಿ 1998ರ ನಂತರ ಏಕೆ ಬಂದಿಲ್ಲ? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಬೇರೆ... ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತಿಗಳ ಹಾಗೂ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಬರ ಬಂದಿದೆಯೇ? ಎಂಬಿತ್ಯಾದಿ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಒಂದರ ಹಿಂದೆ ಮತ್ತೊಂದು ಎನ್ನುತ್ತದೆ. ಹಿಂದಿನ ಸಾಹಿತ್ಯ ಚಳುವಳಿ ಅಥವಾ ಕಾಲ ಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಅದಕ್ಕೊಬ್ಬ ಹರಿಗೋಲು ಹಾಕುವವನಿದ್ದ. ಈಗ ಮನೆಗೊಬ್ಬ ಹಿರಿಯರು ಹರಿಗೋಲು ಹಾಕುವವ ಬೇಕಾಗಿದ್ದಾರೆ.

ನವೋದಯದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗಿ ಸಾಹಿತ್ಯಕ್ಕೆ ಬಿ.ಎಂ.ಶ್ರೀ., ತೀ.ನಂ.ಶ್ರೀ, ಟಿ.ಎಸ್ .ವೆಂಕಣಯ್ಯ, ಗೋವಿಂದ ಪೈ, ಕುವೆಂಪು, ದಾರಾ ಬೇಂದ್ರೆ,. ಆನಂತರ, ನವೋದಯ ಪ್ರವರ್ತಕರಾದ ಗೋಪಾಲ ಕೃಷ್ಣ ಅಡಿಗ, ನವ್ಯ ಸಾಹಿತ್ಯ ಹಾಗು ಗೋಕಾಕರ ನಡುವಣ ಸಂಘರ್ಷ, ಗೋಕಾಕರು ನವ್ಯತೆಗೆ ನಾಂದಿ ಹಾಡಿದ್ದರೂ ಅಡಿಗರು ನವ್ಯ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಪ್ರವರ್ತಕರಾದರು. ಆ ನಂತರ ಕೆ.ಎಸ್.ನ, ಜಿ.ಎಸ್.ಎಸ್ ನಂಥವರೂ ನವ್ಯದ ಕಡೆವಾಲಿದರು. ಇತ್ತ ಅನಂತ ಮೂರ್ತಿ , ರಾಮಚಂದ್ರ ಶರ್ಮ , ಗಿರೀಶಕರ್ನಾರ್ಡ ಗದ್ಯ ಸಾಹಿತ್ಯ ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟರು... ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಪ್ರಭಾವವೂ ಸೇರಿ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಮೇರು ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯಿತು....

ಹೀಗೆ ಗತ ವೈಭವವನ್ನು ನೆನೆಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಲೇಖಕರು, ಅಂದು ಆದೆಲ್ಲವೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವಂತಹ ವಾತಾವರಣವಿತ್ತು. ಜನಮಾನಸಕ್ಕೆ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಓದು ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೇರಾವ ಮುಖ್ಯ ಆಕರ್ಷಣೆಯೂ ಈಗಿನಂತಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ, ಬಾಲ್ಯಾವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಚಲನ ಚಿತ್ರರಂಗವೂ ಸಾಹಿತ್ಯದಿಂದ ಪ್ರೇರಣೆ ಪಡೆಯಿತು. ಸಾಹಿತ್ಯದ ಘನತೆಯನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿಸಿತು. ಒಳ್ಳೆಯ ಕಥೆ ಕಾದಂಬರಿಗಳು ಸಿನಿಮಾ ಅದದ್ದೂ ಅಂತಹ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದಲೇ. ಸಿನಿಮಾ ದೃಶ್ಯ ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲೂ ಸಮಾಜ ಸುಧಾರಣೆ ಆದರ್ಶದ ಮೌಲ್ಯಗಳು ವೈಭವಯುತವಾಗಿ ಮೆರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲ ಘಟ್ಟವದು. ಈಗೆಲ್ಲವೂ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತವಾಗಿದೆ. ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಕೆಟ್ಟದ್ದರ ವೈಭವೀಕರಣವೇ ಮೆರೆದಿದೆ. ವಿಲನ್ ಹೀರೋ ಆಗಿ ವಿಜೃಂಭಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಹೀರೋ ಪಡಬಾರದ ಹಿಂಸೆ ಪಡುವುದನ್ನೇ ನೋಡುವ ಹಿರಿಯರಲ್ಲಿ ತಾಳ್ಮೆ ಕಟ್ಟೆಯೊಡೆಯುತ್ತದೆ. ಮೈಮರೆತು ನೋಡುವ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಯುವಕರಲ್ಲಿ ಥ್ರಿಲ್ -ಖುಷಿ ಬೇಕಾಗಿದೆ ಅಷ್ಟೇ. ಹಿರಿಯರು ಯಾವುದನ್ನೇ ಆದರೂ ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿ ಮೌಲಿಕವೆಂದು ಹೇಳುವುದೇ ತಮಾಷೆ ಎನಿಸುತ್ತಿದೆ.

ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ, ಹಿರಿಯರ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಸಾರ್ವಕಾಲಿಕ ಮೌಲ್ಯಗಳಿರುವದು ಇಂದಿಗೂ ಅನೇಕ ಉದಾಹರಣೆಗಳಿಂದ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುತ್ತಿದ್ದರೂ. ಯುಜನಾಂಗದಲ್ಲಿ ಬಹುತೇಕ ತಾವು ನಡೆದದ್ದೇ ದಾರಿ ಎಂಬ ದೋರಣೆಯೇ. ಅವರಲ್ಲಿ ಬಹು ಮಂದಿ ಉತ್ತಮ ವಾಚಾನಾಭಿರುಚಿ ಬೆಳಿಸಿಕೊಳ್ಳದೇನೆ ಹಾದಿ ತಪ್ಪುತ್ತಿರುವುದು ಶೋಚನೀಯ. ಅಂದು ಕಿರಿಯರಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯರನ್ನು ಗೌರವಿಸುವ ಪರಿಪಾಠವಿತ್ತು; ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಲಿಸುವ ವ್ಯವಧಾನವಿತ್ತು. ಹೇಳಿದುದನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವ ಉತ್ಸಾಹ ಬಹಳವಿತ್ತು; ಮೇಲಾಗಿ ಅಂತಹ ಭಾವಾನಾತ್ಮಕ ಸಂಬಂಧ ಮತ್ತು ನಡೆ ನುಡಿಗಳೇ ಬದುಕಿಗೆ ಭೂಷಣವೆನಿಸಿತ್ತು. ಅಂದು ಅಂತಹ ವಾತಾವರಣ ಇದ್ದುದರಿಂದಲೇ ಸಾಹಿತ್ಯಾಸಕ್ತಿಯೂ ಅಧಿಕವಾಗಿತ್ತು ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ಮರೆಯುವಂತಿದೆಯೇ. ಯಾಕೆಂದರೆ, ಅಂದಿನ ಸಾಹಿತ್ಯ ಕೇವಲ ಸಾಹಿತ್ಯಾಸಕ್ತರಿಗಾಗಿಯೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೇ ಜನ ಸಾಮಾನ್ಯರನ್ನು ತಲುಪುವುದಾಗಿತ್ತು. ಆಗ ಟಿ.ವಿ. ಯಂತಹ ದೃಶ್ಯಮಾಧ್ಯಮ ಹಾಗೂ ಇಂಟರ್ ನೆರ್ಟ ನಂತಹ ಆಕರ್ಷಣೆಗಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಓದುಗರಲ್ಲಿ ಧಾರ್ಮಿಕ ಪರಿಜ್ಞಾನದೊಂದಿಗೇ ಉತ್ತಮ ವಾಚಾನಾಭಿರುಚಿ ಮತ್ತು ಸಾಹಿತ್ಯಾಭಿರುಚಿ ಬಹಳವಿತ್ತು. ಕಾರಣ ಅಂದಿನ ಜನಮಾನಸದ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಇಂದು ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ಜನಸ್ತೋಮದಲ್ಲಿ ಹುಡುಕುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವೆನ್ನುವಂತಾಗಿದೆಯಲ್ಲ!

ಇಂದು ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಹೀಗೇಕೆ ಎಂಬ ಕಾರಣವನ್ನು ಹಿರಿಯ ಸಾಹಿತಿಗಳು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾನಿಲಯಗಳೂ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗದೆ. ಆಧುನಿಕತೆ ಸೋಗಿನಲ್ಲಿ ವೈಜ್ಞಾನಿಕತೆಯ ಹೆಸರಲ್ಲಿ, ಹಾಗೇ ಯಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ವೇಗಗತಿಯಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತಿರುವ ಯುವ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಉತ್ತಮ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಅಗತ್ಯವೆಷ್ಟಿದೆ? ಅದೆಂತಹ ನಿತ್ಯ ನೂತನವಾದ ಆನಂದ ಹಾಗೂ ಸಮಾಧಾನವನ್ನುಂಟು ಮಾಡುವ ಶಕ್ತಿಯನ್ನ ಹೊಂದಿದೆ? ಅಂತಹ ಅಪೂರ್ವಲೋಕವೊಂದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಯವ ಪೀಳಿಗೆ ವಂಚಿತರಾಗುತ್ತಿರುವುದೇಕೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಮನವರಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಡಬೇಕಾಗಿದೆ.

ಅಂತಹ ಘನವಾದ ಕಾರ್ಯ ಎಲ್ಲಿಂದ ಆರಂಭವಾಗಬೇಕು ಹೇಳಿ? ಮನೆ ಮನೆಗಳಿಂದಲೇ ಅಲ್ಲವೇ..? ಮನೆಯೇ ಮೊದಲ ಪಾಠಶಾಲೆ ಎನ್ನುವುದೇಕೆ? ಆದರೆ, ಆಗುತ್ತಿರುವುದೇನು? ತಂದೆ-ತಾಯಿಗಳು ಮತ್ತು ವಯಸ್ಸಾದವರೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಮನೆ ಮಂದಿಯಲ್ಲ ಎಳೆಯ ಮಕ್ಕಳ ಜೊತೆಗೂಡಿ ಟ.ವಿ. ಎಂಬ ಮೂರ್ಖರ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯ ಮುಂದೆ ಕಳಿತಿರುವುದನ್ನೇ ಬಹುತೇಕ ಎಲ್ಲ ಮನೆ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿಂದು ನಾವು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಗ್ರಾಮೀಣ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಂತು ಮುಗ್ಧರನ್ನು ಆದು ಕಬಳಿಸಿ ತನ್ನ ತೆಕ್ಕೆಯೊಳಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಬಿಟ್ಟಿದೆಯಲ್ಲವೇ...? ಆವರಿಗೆ ಸರಿಯಾದ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ನೀಡುವವರೂ ತಿಳಿಸಿಹೇಳುವವರೇ ಇಲ್ಲದ ವಾತವಾರಣವೂ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿರುವುದೂ ಸುಳ್ಳಲ್ಲ.

ಈಗ ಹೇಳಿ ಸಾಹಿತ್ಯಕ್ಕೊಬ್ಬರು ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕರು ಬೇಕೇ..?. ಅಥವಾ ಮನೆಗೊಬ್ಬರು ಸಾಹಿತ್ಯಾಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಬೆಳೆಸುವಂಥ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕರು ಬೇಕೇ.. ಎಂಬುದು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಚಿಂತಿಸಬೇಕಾದ ವಿಷಯವಾಗಿದೆ.

ನಮ್ಮ ನಡುವೆ ಬರುತ್ತಿರುವ ಹೊಸ ಲೇಖಕರಿಗೇನೂ ಬರವಿಲ್ಲ. ಅವರು ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿರವಾಗುವಂತೆ ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಪ್ರಯೋಗಗಳೇನೂ ಕೊರತೆಯಿಲ್ಲ. ಕೊರತೆಯಿರುವುದು ಅವರ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದುವ ಓದುಗರ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ತಾನೇ..? ಹಿಡಿ ಮಂದಿ ಸಾಹಿತ್ಯಾಸಕ್ತರು ಈಗಾಗಲೇ ಹೆಸರಾಗಿರುವವರ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾರೆ; ಹಾಗೂ ಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಹೆಚ್ಚಲ್ಲದೇ. ಹೊಸ ಲೇಖಕರ ಬಗ್ಗೆ ಅವರಿಗೆ ಆಸಕ್ತಿ ಇರವಂತಿಲ್ಲ. ಹೊಸಬರ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿ ನೋಡಿ ಸಹೃದಯತೆಯಿಂದ ವಿಮರ್ಶಿಸಿ ಅವರ ಪುಸ್ತಕಗಳೆಷ್ಟು ಉಪಯುಕ್ತವೆಂಬುದನ್ನೂ ಹೇಳುವವರೂ ವಿರಳ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಹೊಸ ಲೇಖಕ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಸೆಣಸಬೇಕಾದ ಕಾಲವಿದಾಗಿದೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ, ಸಾಹಿತ್ಯ ವಲಯದಲ್ಲೂ ರಾಜಕೀಯದ ತಾಂಡವವೇ ನಡೆದಿದೆಯಲ್ಲ..

ಆದ್ದರಿಂದ, ನಾವು ಗತವೈಭವವನ್ನು ನೆನೆಯುತ್ತ ಕೂರುವ ಕಾಲವಿದಲ್ಲ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಮನೆ ಮನೆಗೊಬ್ಬರು ಸಾಹಿತ್ಯಾಸಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ಹಿರಿಯರು ಬೇಕಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ಅವರ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸಾಹಿತ್ಯಾಸಕ್ತಿ ಬೆಳೆಯುವಂತೆ ಮತ್ತು ಅವರ ಬದುಕು-ಭವಿಷ್ಯಕೆ ಉಪಯುಕ್ತವಾದ ಉತ್ತಮ ಸಾಹಿತ್ಯ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಅವರು ಓದುವಂತೆ ಮಾಡಬಲ್ಲ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕನ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿದೆ.

• ಮೆನೆಗೊಬ್ಬ ಹಿರಿಯ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕರು ಬೇಕಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ಮಕ್ಕಳು ದಿನ ಬೆಳಗಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೆ ಟ.ವಿ. ಮುಂದೆ ಕುಳಿತು ಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ಟಿ.ವಿ. ಚಾನೆಲ್ಸ್ ಗಳಿಗಿಂತಲು ಮಿಗಿಲಾಗಿ ಆಸಕ್ತಿದಾಯಕ ವಿಷಯಗಳು ವಿಜಯ ಕರ್ನಾಟಕದಂತಹ ದಿನ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿದೆ ಎಂಬದುನ್ನು ಓದಿ ಮಕ್ಕಳೂ ಕೂಡ ಓದುವಂತೆ ಮಾಡಬೇಕಿದೆ.

• ಊಟ-ತಿಂಡಿ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಟಿ.ವಿ. ನೋಡುವ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಸಬೇಕಿದೆ. ಟಿ.ವಿ.ಯ ಮನರಂಜನೆಗಿಂದ ವಿಭಿನ್ನ ವಾದ ಮನರಂಜನೆ ನೀಡಿ ಬಲ್ಲ ಪುಸ್ತಕಗಳು ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿವೆ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ಅವು ನಿತ್ಯ ಬದುಕಿಗೆ ಹತ್ತಿರವಾದುದನ್ನೇ ಹೇಳುತ್ತವೆ. ನೀವೆಂದೂ ಊಹಿಸಿರದ ವಿಷಯಗಳಿಂದ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಆಲೋಚಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ತಿಳಿಯುವಂತೆ ವಿವರಿಸಿ ಹೇಳಬೇಕಾಗಿದೆ.
• ದೃಶ್ಯದ ಮುಂದೆ ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಪುಸ್ತಕದ ಮುಂದೆ ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ತೆರೆದು ಕೊಂಡು ಆಲೋಚನೆಗೆ ಹಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ವೇವೆಂಬ ಅಪೂರ್ವ ಅನುಭವ ಅವರಿಗೂ ಆಗುವಂತೆ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿದೆ.
• ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆ ಬಡವಲ್ಲ. ಅದಿಲ್ಲದೇ ಇದ್ದರೆ ನಮ್ಮ ಜ್ಞಾನವೆಂಬುದಕ್ಕೇ ತಳಹದಿಯೇ ಇಲ್ಲ. ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಕಲಿಯಬೇಕು ಆದರೆ, ವ್ಯಮೋಹ ಒಳ್ಳೆಯದಲ್ಲವೆಂಬುದನ್ನು ವಿವರಿಸಿ ಹೇಳುವವರಾಗಬೇಕು.
• ಇಂದಿನ ಮಕ್ಕಳು ಬಹಳ ಚುರುಕು. ಅವರು ಟಿ.ವಿ. ನೋಡಲೇ ಬಾರದೆಂದು ನಿಬಂರ್ಧಿಸುವುದೂ ಅಸಾಧ್ಯ. ಹಾಗೆ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಯಾರೂ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಆ ಮಕ್ಕಳು ಹಿರಿಯರ ತಲೆತಿನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಅಷ್ಟು ಸುಲಭಕ್ಕೆ ಮಾತು ಕೇಳುವವರಲ್ಲ; ಪಾಲಿಸುವವರೂ ಅಲ್ಲ. ಅವರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಓಲೈಸಬೇಕು, ವಿಶ್ವಾಸಕ್ಕೆ ತಂದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು.
• ಈಗೇನಾಗಿದೆ ಎಂದರೆ, ಎಷ್ಟೋ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ತಂದೆ-ತಾಯಿಗಳ ಹಿರಿಯರಾದವರ ಮಾತಿಗೆ ಬೆಲೆ ಇಲ್ಲವಾಗಿದೆ. ನಾವೇನು ಕಡಿಮೆ ಇಲ್ಲ ನಮ್ಮ ಭವಿಷ್ಯ ನಾವು ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ನೀವೇನು ಬುದ್ಧಿವಾದ ಹೇಳಬೇಕಿಲ್ಲ ವೆಂ ಬ ಧೋರಣೆಯೇ ಯುವಕ/ಯವತಿಯರಲ್ಲಿ ಬೇರೂರಿರುವುದರಿಂದ, ಮನೆಗೊಬ್ಬರು ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕರು ಇದ್ದರೂ ಇಲ್ಲದಂತಾಗಿರವ ಉದಾಹರಣೆಗಳೇ ಬಹಳವಿವೆ.
• ಆದರೂ, ಉತ್ತಮ ಸಾಹಿತ್ಯ ಕೃತಿಗಳು ಬರುತ್ತಿವೆ. ಓದುವ ಜಾಣ ಮಕ್ಕಳು ಓದುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಜಾಣರೂ ಆಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡ ನಾಡು ಕಂಡ ಒಬ್ಬ ಮಹಾನ್ ನಟ ಡಾ.ರಾಜ್ ಕುಮಾರ್:- ಅವರ ಸ್ಮರಣೆ

2008-04-14T16:21:00.018+05:30

ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡ ನಾಡಿನ ಮಹಾನ್ ನಟ ಡಾ.ರಾಜ್ ಕುಮಾರ್ ನಮ್ಮನ್ನು ಅಗಲಿ ವರ್ಷಗಳು ಸಂದಿವೆ. ಅವರದೇ ನೆನಪು ನಮ್ಮ ನಾಡಿನ ಹಿಂದು ಮುಂದಿನ ಜನತೆಯನ್ನು ಸದಾ ಕಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಎಷ್ಟೋ ಸಲ ಆ ಕಾಲ, ಅದೆಂಥ ಪರ್ವ ಕಾಲ-ಸುವರ್ಣಕಾಲ! ಎಂದು ಪರಿತಪಿಸುವ ಹಿರಿಯರಿದ್ದಾರೆ. ಆ ಕಾಲದ ಚಿತ್ರಗಳು ಇಂದಿಗೆ ಹಳೆಯದಾದರೂ ಅವು ನಮ್ಮ ನಾಡು ನುಡಿ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗೆ ನೀಡಿದ ಕೊಡುಗೆ ಅಪಾರ. ಅಭಿನಯಿಸಿದ ರಾಜಣ್ಣನ ಭಾವಾವೇಶದ ನಟನೆಯೆ ಅದ್ವಿತೀಯ ಎಂದು ತಲ್ಲೀನರಾಗುತ್ತಾ, ಆ ಚಿತ್ರಗಳ ದೃಶ್ಯ ಮತ್ತು ಗೀತೆಗಳ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣ ಸಾಹಿತ್ಯ ಇಂಪಾದ ಗಾಯನದ ಸುಮಧುರ ಸಂಗೀತದಲ್ಲಿ ತೇಲುತ್ತಾ, ಹಾಗೆಯೆ ಭಾವನೆಗಳಿಗೇ ಬೆಲೆ ತುಂಬಿ ಬಂದಿದ್ದ ಆ ಕಾಲವನ್ನೇ ಸವಿಯುತ್ತಾ ಕೂರುವ ಇಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಯವರ ಗುಂಪಿಗಂತೂ ಏನೂ ಕಡಿಮೆಯಿಲ್ಲ ಎಂದರೆ ಉತ್ಪ್ರೇಕ್ಷೆ ಏನಿಲ್ಲ. ಅಂಥಹ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಕಾಲ "ವಸುಧೈ ಕುಟುಂಬಂ'"ಎನ್ನುವುದನ್ನೇ ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುವಂತಹ ಕಾಲ ಮತ್ತೆಂದೂ ಬರಲಾರದು.

ಡಾ.ರಾಜ್ ಕುಮಾರ್ ಅವರು ನಮ್ಮ ನಾಡಿನ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಪರಂಪರೆಯನ್ನೆತ್ತಿ ಹಿಡಿದ ನಾಯಕರಷ್ಟೇ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ಹಾಗೂ ಪ್ರಾಜ್ಞರ ಮನೆ ಮಾತಾಗಿದ್ದರು. ಅವರು ತಮ್ಮ ಪ್ರತಿಭೆ ಹಾಗೂ ತಮ್ಮ ಹುಟ್ಟಿನ ಗುಟ್ಟನ್ನೇ ಅರಿತವರಂತೆ ಅವಿರತ ಸಾಧನೆಯಿಂದ ನಟನೆಯಲ್ಲಿ ಮಾನವೀಯತೆಯ ಪರಾಕಾಷ್ಠಯನ್ನೆ ತಲುಪಿದವರು, ಜನಮಾನಸದಲ್ಲಿ ಆದರ್ಶಗಳ ಪ್ರತಿ ಮೂರ್ತಿಯಂತಾದರು, ನಮ್ಮ ನಾಡಿನಾಚೆಗೂ ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿಗಳೆನಿಸಿ ಎಲ್ಲರ ಮನಗೆದ್ದರು. ಎಂದಿಗೂ ವಿಶ್ವಮಾನ್ಯರೇ ಆಗಿ ಸ್ಮರಣೀಯರೆನಿಸಿದರು.

ನಮ್ಮ ಯುವ ಕನಸುಗಳಿಗೆ ಮನಸುಗಳಿಗೆ ಹಾಗೂ ಕವಿ ಹೃದಯಗಳಿಗೆ ಸ್ಫೂರ್ತಿ ನೀಡಿದ ಅವರ ಸದಭಿರುಚಿಯ ಚಿತ್ರಗಳು ಹಾಗೂ ಇಂಪಾದ ಹಾಡುಗಳು ಅನೇಕ. ಆ ರಸಮಯ ಹಾಗೂ ಜೀವನೋತ್ಸಾಹದ ಕ್ಷಣಗಳು ನಮ್ಮ ಮನಗಳನ್ನು ನವಿರಾಗಿ ಕಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ. ನಾನೂ ಬರಹಗಾರನಾಗಿ ಅವರ ಭಾವ ಪೂರ್ಣ ಅಭಿನಯದಿಂದ ಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಬರೆದ ಚಿ.ಉದಯಶಂಕರ್, ಆರ್.ಎನ್.ಜಯಗೋಪಾಲ್, ವಿಜಯಾನರಸಿಂಹ ಅವರುಗಳ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣ ಸಾಹಿತ್ಯದಿಂದ ಸಂಗೀತ ನೀಡಿದ ಜಿ.ಕೆ.ವೆಂಟೇಶ್, ಟಿ.ಜಿ.ಲಿಂಗಪ್ಪ, ರಾಜನ್ ನಾಗೇಂದ್ರರ ಸ್ವರ ಲಾಲಿತ್ಯಗಳಿಂದ ಭಾವನಾತ್ಮಕತೆಯಲ್ಲಿ ಮೈಮರೆತಿದ್ದುಂಟು, ಅವುಗಳ ಅವ್ಯಕ್ತ ಪ್ರೇರಣೆ ಯಿಂದ ಇನ್ಷಷ್ಟು ಸ್ಫೂರ್ತಿ ಪಡೆದದ್ದೂ ಇದೆ.

ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ, ಆಗಿನ ಕಾಲದ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಆದರ್ಶದ ವೈಭವೀಕರಣವಿತ್ತು ಎನ್ನುವವರಿದ್ದಾರೆ. ಈಗಿನ ಕಾಲದ ಮಚ್ಚು, ಸೆಕ್ಸ್ ಮಸಾಲೆಗಳ ವೈಭವಕ್ಕಿಂತ ಅವುಗಳದೇ ನಿಜಕ್ಕೂ ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಸಮಾಜ ಸುಧಾರಣೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಂಹ ಪಾಲು! ಇದೀಗ ನಾವು ನೋಡುತ್ತಿರುವುದೇನು? ಬಹುತೇಕೆ ಸಮಾಜ ಸುಧಾರಣೆಯನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸಿರುವ, ಯುವ ಪೀಳಿಗೆಯನ್ನು ಸಲ್ಲದ ಅನೈತಿಕತೆ ಅಪಮೌಲ್ಯಗಳಿಂದಲೇ ಹುರಿದುಂಬಿಸುವ, ಹೆಚ್ಚೇನೂ ಓದು ತಿಳುವಳಿಕೆ ಸಂಸ್ಕಾರವಿಲ್ಲದಂತ ಅಮಾಯಕರನ್ನು ತಪ್ಪು ದಾರಿಗೆಳೆಯುವ ಚಿತ್ರಗಳೇ ಮೇಲಿಂದ ಮೇಲೆ ಬರುತ್ತಿವೆ. ಅಲ್ಲೊಂದು ಇಲ್ಲೊಂದು ಎಂಬಂತೆ ಈಗಲೂ ಆದರ್ಶೀಕೃತ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಅಂತಹ ಸದಭಿರುಚಿಯುಳ್ಳ ಉತ್ತಮ ಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ ಖಂಡಿತ ಜನಮನ್ನಣೆ ಇದೆ; ಇಂದಿನ ಫಿಲಂ ಇಂಡ್ ಸ್ಟ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಅವುಗಳೂ ಹಣ ಸಂಪಾದಿಸುತ್ತವಲ್ಲದೇ ಸಮಾಜ ಸುಧಾರಣೆಯಲ್ಲೊಂದಿಷ್ಟು ಗಣನೀಯ ಪಾತ್ರವಹಿಸುತ್ತವೆ ಎಂಬುದೂ ಸಾಬೀತಾಗಿದೆಯಲ್ಲ...!

ಆ ದಿಸೆಯಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಂಡು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿರುವ ಕಲಾವಿದರು ಹಾಗೂ ನಿರ್ದೇಶಕರಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖರೆಂದರೆ-

ಶಂಕರ್ ನಾಗ್, ಪುಟ್ಟಣ್ಣ ಕಣಗಾಲ್, ನಾಗಾಭರಣ, ಡಾ.ವಿಷ್ಣು ವರ್ದನ್ ಮತ್ತು ಅಂಬರೀಷ್ ಆದಿಯಾಗಿ ಪಟ್ಟಿ ಮುಂದುವರೆದಂತೆಲ್ಲ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಸುದೀಪ್, ರಮೇಶ್ ಅರವಿಂದ್ ತಮ್ಮ ಸತತ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ಮಿಂಚಿದ್ದಾರೆ. ಹೌದು, ಎಂದಿಗೂ ನಮ್ಮ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನತೆ ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನೇ ಕೊಟ್ಟರೆ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾರೆ.

ನಾಡಿನಾದ್ಯಂತ ಇಂದಿಗೂ ಕನ್ನಡಿಗರ ಧೃವ ತಾರೆ ಡಾ.ರಾಜ್ ಅವರ ಅಭಿಮಾಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಅಗಣಿತ. ಅವರು ನಟಿಸಿದ ಚಿತ್ರಗಳ ಸಿ.ಡಿ/ಡಿವಿಡಿ, ಹಾಗೂ ಚಿತ್ರ ಗೀತೆಗಳ ಕ್ಯಾಸೆಟ್ಟುಗಳನ್ನು, ಭಾವ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನೂ ಮನೆ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿಟ್ಟು ಕೊಂಡವರಿದ್ದಾರೆ. ಆಗಾಗ್ಗೆ ಮನೆಮಂದಿಯಲ್ಲ ಕುಳಿತು ಅವುಗಳನ್ನೇ ವೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಾ ಗೀತೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾ ಆ ದಿನಗಳನ್ನು ನೆನೆಯುವವರಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ, ಅದೆಂದಿಗೂ ಕೇವಲ ಗತವೈಭವವೆಂದು ಉಪೇಕ್ಷಿಸುವಂತಿಲ್ಲ; ನಮ್ಮ ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಯ ಯುವ ಜನಾಂಗವೂ ಯೋಚಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುವುದೂ ವಾಸ್ತವ ಸಂಗತಿಯೇ ಆಗಿದೆಯಲ್ಲ.

ಅವರ ಅಂತಿಮ ವಿದಾಯದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನಾನೂ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದ ಅವರ ಆ ಕೆಲ ಹಿಂದಿನ ದಿನಗಳ ಟಿ.ವಿ.ಸಂದರ್ಶನದ ದೃಶ್ಯಗಳು, ಚಿತ್ರಗೀತೆಗಳು ಮತ್ತು ಕಡೆಗೆ ಅವರ ಅಂತಿಮ ಸಂಸ್ಕಾರದ ಕೆಲವು ಸನ್ನಿವೇಶಗಳ ಚಿತ್ರಣಳೂ ಇವೆ. ಮತ್ತೆ ಆನಂತರ ತಾನಾಗಿಯೆ ಬಂದ ಒಂದು ಆಕಾಶವಾಣಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಅವಕಾಶ, ಆ ವಾರದಲ್ಲಿಯೆ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾಗಿಯೆ ನಾನು ನೀಡಿದ ಭದ್ರಾವತಿಯ ಆಕಾಶವಾಣಿ "ಶುಕ್ರವಾರದ ವಿಶೇಷ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ" ಅದರ ಧ್ವನಿವಾಹಿನಿ ಕೂಡ ಇಲ್ಲಿ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ,ನೀವೂ ಕೇಳಿ-

ಬಂತಿದೋ ಚುನಾವಣೆಯ ಕಾಲ ತಂತಿದೊ ಸುಭಿಕ್ಷ(ದುರ್ಭಿಕ್ಷ) ಕಾಲ!

2008-04-10T19:16:00.000+05:30

ಬಂತಿದೋ ಚುನಾವಣೆಯ ಕಾಲ. ಯಾರಿಗೆ ಎಂಥವರಿಗೆ ಸುಭಿಕ್ಷ ಕಾಲ...? ಇನ್ಯಾರಿಗೆ ಇನ್ನೆಂಥ ಪಾಪದ ಜನರಿಗೆ ದುರ್ಭಿಕ್ಷ ಕಾಲವೋ ಏನೋ... ನೋಡಿರಿ ನೋಡುತ್ತಿರಿ ಪಕ್ಷಗಳ ಪ್ರಣಾಳಿಕೆ!! ಇಂದು ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಮುಖಪುಟದ ಹೆಡ್ ಲೈನ್ಸ್ ನಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೇಸ್ ತಾನೇ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬರಲೇ ಬೇಕೆಂದು ಹಠತೊಟ್ಟಂತೆ ಹಠಾತ್ ತನ್ನ ಪ್ರಣಾಳಿಕೆಯನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿದೆ! ಅದರ ಸಪ್ತ ಭರವಸೆಗಳಲ್ಲಿ ಎಂಥೆಂಥ ಅತ್ಯಮೊಲ್ಯವಾದವುಗಳು!! ೨ ಕೆ.ಜಿ. ಅಕ್ಕಿ-ತಿಂಗಳಿಗೆ ೨೫ ಕೆ.ಜಿ! ಶೇ ೩% ಬಡ್ಡಿದರದಲ್ಲಿ ಸಾಲ ಸಾಲ! ಕೊನೆಗೆ ಯಾವ ಮಗಾನೂ ತೀರಿಸ್ಬೇಕಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂತಿರಾ.. ಅವರು ಉದ್ಯೋಗದ ಬಗ್ಗೆ ಅಷ್ಟೇನೂ ಚಿಂತೆ ಮಾಡ್ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ! ಯಾಕಂದ್ರೇ ಅವ್ರ ಭರವಸೆಗಳಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಗಮನಿಸಬೇಕಾದದ್ದೆಂದರೆ- ಎಸ್ಸೆಸ್ಸೆಲ್ಸಿ ಪಾಸಾದ (ಸಧ್ಯ ಅಷ್ಟಾದರೂ ವಿದ್ಯಾವಂತನಾಗಲೇ ಬೇಕು) ನಿರುದ್ಯೋಗಿ ಯುವಕರಿಗೆ ಮಾಸಿಕ ೧,೨೦೦ ರೂ. ಶಿಷ್ಯವೇತನ! ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ನಮ್ಮ ನಾಡಿನ ಮಕ್ಕಳು ಅದರಲ್ಲೂ ಯುವಕರು ಹೆಚ್ಚು ಓದುವುದೇ ಬೇಡಾ... ಜಸ್ಟ್ ಎಸ್ಸೆಸ್ಸೆಲ್ಸಿ ಪಾಸೇ ಸಾಕು. ಬರೀ ಓಟು ಹಾಕಲಿಕ್ಕಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ;ರಾಜಕೀಯ ಮಾಡಲು, ವಾಹ್ !ಯುವ ಕಾರ್ಯ ಕರ್ತನಾಗಲು. (ಯವತಿಯರಿಗಿಲ್ಲ! ಪಾಪ;ಅವರೇನು ಅನ್ಯಾಯ ಮಾಡಿದ್ದಾರೋ.... ಅಥವಾ ಅವರೇ ಪುಣ್ಯವಂತರು ಬಿಡಿ,ಚೆನ್ನಾಗಿ ಓದಿಯೆ ಇಂಥ ದುರ್ಭಿಕ್ಷ ಅಲ್ಲಲ್ಲ ಸುಭಿಕ್ಷ ಕಾಲದಲ್ಲೂ ಹಠತೊಟ್ಟು ಮುಂದೆ ಬರಲೀ).

ಏನಂತೀರಿ? ನೀವೂ ನಮ್ಮ ನಾಣ್ಣುಡಿಯೊಂದನ್ನು ಕೇಳಿರಲೇ ಬೇಕಲ್ಲ...! "ನಿನಗೇನೂ ಉದ್ಯೋಗ ಮಾಡಾಕೆ ಬರದಿದ್ದರೆ, ರಾಜಕೀಯ ಮಾಡು." ಅಂತ. ಹೌದ್ಹೌದು, ಓದಾಕೆ ಆಗದಿರೇ ಹೋಗಲಿ ಬಿಡಲಾ, ಹೆಂಗೂ ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಪುಕ್ಕಟ್ಟೆ ಕಲರ್‍ ಟಿ.ವಿ. ಬರ್‍ತದೇ.. ನೀನು ಉಂಡುಂಡು ಅದರ ಮುಂದೆ ಕೂತ್ಕೋಭೋದು. ನಿಂಗೆ ನಮ್ಮ ಸರ್ಕಾರ ಕುತ್ಮಂಡೇ ತಿನ್ನೋಕೆ ಅಟೀಟೂ ತಿರುಗಾಡ್ತಾ ನಮ್ಮ ರಾಜಕಾರಣಿ ನಾಯಕರ್‍ಗಳಿಗೆ ಭೋ ಪರಾಕು, ಜೈ ಜೈ ಕಾರ ಮಾಡಾಕೆ ಶಿಷ್ಯವೇತನ ಕೊಡ್ತೈತೆ..! ಇನ್ನೇನು ಬೇಕಲಾ ಮಗಾ.. ಹೆಂಗಾರೆ ಮಾಡಿ ಎಸ್ಸೆಸ್ಸೆಲ್ಸಿ ಪ್ಯಾಸ್ ಮಾಡ್ಕಳ್ಲಾ...ಎಂದು ಇನ್ಮುಂದೆ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ನಮ್ಮ ನಗರಗಳ ಸ್ಲಮ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಡೈಲಾಗ್ ಕೇಳಿ ಬಂದ್ರೆ... ನಾವೂ ನೀವೂ ಯಾರೂ ಅಚ್ಚರಿ ಪಡೋದೇನಿಲ್ಲ; ಅಲ್ವರಾ...

ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಯ ಬಳಕೆ ಮತ್ತು ಅನುವಾದದ ಬಗ್ಗೆ ...

2007-09-28T18:11:00.000+05:30

ಸೂರ್ಯ ಎಂಬ ಪದವನ್ನೇ ತಗೆದುಕೊಳ್ಳಿ. ರ್ಯ ಕ್ಕೆ ಬದಲಾಗಿ ರ ಕ್ಕೆ ಯ ಒತ್ತು ಕೊಡುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ. ಏಕೆನ್ನುತ್ತೀರಾ- ಸೂರ್ಯ – ಈ ಪದದಲ್ಲಿ ಗಮನಿಸಿದರೆ ನಾವು ಯ ಅಕ್ಷರವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಉಚ್ಛರಿಸುತ್ತೇವೆ. ಜೊತೆಗೆ ರ ಅಕ್ಷರವನ್ನು ಅರೆ ಉಚ್ಛರಿಸುತ್ತೇವೆ ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೆ ಅರ್ಕಾವೊತ್ತಲ್ಲವೇ...
ಶುಭಾಷಯಗಳು ತಪ್ಪು. “ಶುಭಾಶಯಗಳು” ಸರಿ. ನಾವು ಆಶಯ ಎಂದು ಉಚ್ಛರಿಸುವಾಗ ಸ್ವರಲಾಲಿತ್ಯ ಅದೆಷ್ಟು ಮಧುರ! ಆಷಯ ಎನ್ನಲಾರೆವಲ್ಲ ಕರ್ಕಷವಾಗಿ. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ‘ಶುಭಾಶಯ’ ಸರಿ.
ಹಾರ್ಧಿಕ ಶುಭಾಷಯಗಳು ಇದೂ ಕೂಡ ತಪ್ಪು. “ಹಾರ್ದಿಕ ಶುಭಾಶಯಗಳು”ಸರಿ.
ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪ್ರಧಾನ – ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಧಾನ ತಪ್ಪಾಗಿದೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ, ನೋಡಿ ದಾನದಲ್ಲಿ ಪ್ರದಾನ ವಾದ್ದು “ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪ್ರದಾನ” ಸರಿ.
ಪ್ರಧಾನ ಮಂತ್ರಿ ಅಥವಾ ಪ್ರಧಾನ ಕಛೇರಿ ಇತ್ಯಾದಿ ಬಳಸಿದಾಗ ಧಾ ಸೂಕ್ತ.
ಹೀಗೆ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಕನ್ನಡ ನಾಮ ಫಲಕಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಇನ್ನೂ ಬಹಳ ಶಬ್ದಗಳು ಸಿಗುತ್ತದೆ.

ಇನ್ನು ಅನುವಾದದ ಬಗ್ಗೆ -

ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯದಲ್ಲಿ ಇಂಗ್ಷೀಷ್‌ನ ಪದ ಪದ ಜಗ್ಗುತ್ತಾ ಅನುವಾದಮಾಡುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ನಾವು ನಮಗಿಂತ ಹಿರಿಯರಿಗೆ ಪತ್ರ ಬರೆಯುವಾಗ, ಪತ್ರದದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ, ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಮುಗಿಸುವುದು ಹೇಗೆ ರೂಢಿಯಲ್ಲಿದೆ ಎಂಬುದೇ ಮುಖ್ಯ.
ಇಂತಿ ವಂದನೆಗಳೊಂದಿಗೆ,
ಇಂತಿ ನಮಸ್ಕಾರಗಳು,
ಇಂತಿ ನಿಮ್ಮ ಶ್ರೇಯೋಭಿಲಾಷಿ,
Regards ಗೆ ಪರ್ಯಾಯವಾಗಿ, ಗೌರವ ಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಎನ್ನಬಹುದೇ ಹೊರತು ಒಂದೇ ಪದ ಹುಡುಕುವುದಲ್ಲ.
ಹಾಗೆಯೆ E-Mail ಕೂಡ. ಇಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ ಅಂಚೆ ಎನ್ನಬಹುದು. ವಿದ್ಯುನ್ಮಾನ ಅಂಚೆ ಎನ್ನಬಹುದುದಾದರೂ ‘ಇಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್’ ಎಂಬ ಪದ ಒಬ್ಬ ಅನಕ್ಷರಸ್ಥ ಹಳ್ಳಿಯವನ ಆಡುಭಾಷೆಯಲ್ಲಿಯೊ ಸರಾಗ ಬೆರೆತಿರುವಾಗ ಅವನಿಗೆ ಇಲೆಕ್ಷ್ರಾನಿಕ್ ಉಪಕರಣ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಮೊಲಕ ಕಳುಹಿಸುವ ಅಂಚೆ ಎಂದು ತಿಳಿದಿರುವಾಗ “ವಿದ್ಯುನ್ಮಾನ” ಎಂದರೆ ಅವನು ತಲೆಕೆರೆದುಕೊಂಡಾನು. ಅಂಚೆ ಆತನಿಗೆ ಬಹಳ ಹಳೆಯ ಸರಳ ಶಬ್ದವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಭಾಷೆಯು ಮನುಷ್ಯ ಮನುಷ್ಯರ ನಡುವಣ ಸಂವಹನ ಮಾಧ್ಯಮವಷ್ಟೇ. ಅಲ್ಲದೇ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಭಾಷೆಗೂ ಅದರದೇ ಆದ ಸ್ವರ ಲಾಲಿತ್ಯವಿದೆ. ಹಾಗೂ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿ ಹಿಂದಿನಿಂದಲೂ ತನ್ನದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ, ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿಯೊ ತನ್ನದೇ ರೂಢಿಗತ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ಅದು ಕಂಡು ಬರುತ್ತದೆ. ಓದುವ ಆಡುಮಾತಿನ ಉಚ್ಛಾರಣೆಯಲ್ಲಿಯೊ ಇವೆಲ್ಲ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಇಂಗ್ಷೀಷ್ ಅಂತೂ ಭಾರತೀಯರ ಉಚ್ಛಾರಕ್ಕೂ ಅಮೆರಿಕನ್ನರ ಉಚ್ಛಾರಕ್ಕೂ ಬಹಳ ಅಂತರವಿದೆಯಾದರೂ ಭಾರತೀಯರ ಇಂಗ್ಷೀಷ್ ಸಾಹಿತ್ಯವೂ ಕೂಡ ತನ್ನದೇ ಸ್ಥಾನ ಪಡೆದುಕೊಂಡು ಹೆಸರಾಗಿದೆಯಲ್ಲ! ಆದ್ದರಿಂದ, ಅನುವಾದಕ್ಕಾಗಿ ಅನುವಾದವಲ್ಲ. ಅನುವಾದವೆಂಬುದೂ ಆ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಅಂತರ್ಗತವಾದ ಸಹಜ ಧ್ವನಿಯಾಗಿ ಬರಬೇಕು.
-ರೈಟರ್ ಶಿವರಾಂ

ಹೊಗೆನಕಲ್ ಜಲಪಾತ

2007-08-30T13:21:00.001+05:30

ಹೊಗೆನಕಲ್ ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದ ನಯಾಗರ ಜಲಪಾತವೆಂದೇ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿ. ಕಾವೇರಿ ನದಿಯ ಅಗಲ-ವಿಸ್ತಾರಗಳ ವೈವಿಧ್ಯತೆ ನೋಡಿ ಕಣ್ ತಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದರೆ, ಮೈಸೂರಿಗೆ ಸಮೀಪವಿರುವ ಶಿವನ ಸಮುದ್ರ ಮತ್ತು ಹೊಗೆನಕಲ್ ಜಲಪಾತದ ರುದ್ರ ರಮಣೀಯ ದೃಶ್ಯಗಳು. ದುರ್ಗಮ ಅರಣ್ಯದ ಮಧ್ಯೆ ಸಮತಟ್ಟಾದ ಪ್ರದೇಶದಿಂದ ಮಂದಗಮನೆಯಾಗಿ ಹರಿದು ಬರುವ ಕಾವೇರಿ ಹೊಗೆನಕಲ್ ನ ಬಂಡೆ ಬಂಡೆಗಳ ಸಮುಚ್ಛಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸತ್ತಾ, ಬಂಡೆಗಳ ಮೇಲಿಂದ ಪ್ರಪಾತಕ್ಕೆ ಬೋರ್ಗರೆಯುತ್ತ ಧುಮ್ಮಿಕ್ಕುತ್ತದೆ.

ಫೋಟೋಗಳು: ಎಸ್.ರಂಗನಾಥ್

ಎತ್ತನೋಡಿದರತ್ತ ಹರಡಿಕೊಂಡಿರುವ ಬಂಡೆಗಳ ಗಿರಿ ಕಂದರಗಳ ನಡುವೆ ಅನೇಕ ಕವಲು ಕವಲುಗಳಾಗಿ ಕಾವೇರಿ ಧುಮ್ಮಿಕ್ಕುವ ಸೋಬಗಿನ ನೋಟಕ್ಕೆ ಎರಡು ಕಣ್ಣುಗಳು ಸಾಲದಾಗುತ್ತದೆ.

ಒಂದು ಅಂದಾಜಿನ ಪ್ರಕಾರ ಚಿಕ್ಕ ಜಲಧಾರೆಗಳು 100, ದೊಡ್ಡವು 30 ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು. ತಮಿಳು ನಾಡಿನ ತೂಗು ಸೇತುವೆಯೊ ಇಲ್ಲಿ ನೋಡಲು ಆಕರ್ಷಣೀಯವೇ.

ಧುಮ್ಮಿಕ್ಕುವಾಗ ಏಳುವ ಪನ್ನೀರಿನಂಥ ಹೊಗೆ ಹೊಗೆ! ಜಲಧಾರೆಯ ಗುಂಪು ಗುಂಪುಗಳನ್ನು ಆಯ್ದುಕೊಳ್ಳಲು ವಿಹಾರಾರ್ಥಿಗಳು ಹೊರಡುತ್ತಾರೆ.
ಹಾಗೆ ಆಯ್ದುಕೊಂಡು ಇಲ್ಲಿ ಜಲಕ್ರೀಡೆಯಾಡುವುದೇ ಒಂದು ಮೋಜು...

ಇಲ್ಲಿ ಲೆಕ್ಕವಿಡಲಾಗದಷ್ಟು ಪ್ರಪಾತಗಳ ಜಲಲ ಜಲಲ ಜಲಧಾರೆಗಳು!

ಈ ತೆಪ್ಪದೊಳಗೂ ಕೂತು ಬಂಡೆಗಳ ಗಿರಿ ಕಂದರಗಳ ನಡುವೆ ಹರಿವ ಹೊಳೆಯಲಿ ದೋಣಿ ವಿಹಾರವೂ ಮನಕೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಮುದವನ್ನೇ ನೀಡುತ್ತದೆ.

ಹರಿವ ತೊರೆಯ ಹಾಲ್ನೊರೆಗಳ ಬುಗ್ಗೆ ಬುಗ್ಗೆಯಲ್ಲಿ.. ಹೀಗೆ ಕಳೆದು ಹೋಗುವ ರಸನಿಮಿಷಗಳ ಒಮ್ಮೆಯಾದರೂ ಅನುಭವಿಸಿಯೆ ತೀರಬೇಕು.
ಹರೆಯದ ಮೈಮನಗಳು ಪುಳಕಗೊಂಡಾಗ ಜೀವನೋತ್ಸಾಹವೇ ಚಿಮ್ಮುವುದು.
ವೃದ್ಧರಿಗೊ ಹೊಸ ಹರೆಯವೇ ತುಂಬಿ ಬಂದಂತಾಗುವುದು.

ಮೈಸೂರಿನಿಂದ ಹೊಗೆನಕಲ್ ಗೆ ಮಲೆ ಮಹದೇಶ್ವರ ಬೆಟ್ಟ-ಗೋಪಿನಾಥಮ್ ಹೀಗೆ 200 ಕಿ.ಮೀ. ದೂರವಾದರೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ 180 ಕಿ.ಮೀ. ಇದೆ.

ಶಿವಮೊಗ್ಗ ಪರಿಸರದ ನೋಟಗಳು(ಫೋಟೋಗಳು)

2007-08-12T19:29:00.000+05:30

ಶಿವಮೊಗ್ಗ ಸಮೀಪದ ಹರಕೆರೆ ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ನೂತನವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ಶಿವನ ಬೃಹತ್ ಶಿಲ್ಪ.
ಹರಕೆರೆ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಪ್ರವೇಶ ದ್ವಾರ

ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯ ಸ್ವಾಮಿಯ ಮೊರ್ತಿ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಪಿರಮಿಡ್ ಇದೆ.

ವಿಶ್ವವಿಖ್ಯಾತ ಶಿಲ್ಪಿ ಶ್ರೀ ಕಾಶಿನಾಥ್ ಅವರ ಕಲಾ ಮಂದಿರ,ಹರಕೆರೆ.
ಗಾಜನೂರು ತುಂಗಾ ನೂತನ ಅಣೆಕಟ್ಟು.
ಗಾಜನೂರು ಪ್ರವಾಸಿ ಮಂದಿರ.

ಫ್ಯಾಷನ್ ಪ್ರಪಂಚ!

2007-07-20T12:07:00.000+05:30

ಫ್ಯಾಷನ್ ಪೆರೇಡ್, ಸೌಂದರ್ಯ ಸ್ಪರ್ಧೆ, ಪಾಪ್ ಮ್ಯುಸಿಕ್ ಇವೆಲ್ಲವೂ ನಮ್ಮ ದೇಶಕ್ಕೆ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಬಳುವಳಿ. ಆಧುನಿಕ ಬದುಕಿನ ರೀತಿ ರಿವಾಜುಗಳನ್ನು ಒಲೈಸುವ ಯುವ ಪೀಳಿಗೆಯವರಿಗೆ ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಸ್ವಚ್ಛಂಧ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗೇ ಮಾರುಹೋಗುವಂತಾಗಿದೆಯಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಯುವ ಪೀಳಿಗೆಯವರಲ್ಲಿ ಇದರ ಪ್ರತಿಕೂಲ ಪರಿಣಾಮದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆ ಇದ್ದವರು, ತಮ್ಮ ತನದ ಶೈಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಿಕೊಂಡವರು ಎಚ್ಚೆತ್ತು ಮುನ್ನೆಡೆದವರು ಒಳ್ಳೆಯ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬದುಕಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾದವರು ತೀರಾ ವಿರಳವೇ.

ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಬುದ್ಧಿಗಿಂತಲೂ ಸೌಂದರ್ಯಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಅರ್ಹತೆ ದೊರೆಯುತ್ತಿರುವಾಗ ಅಂಗಾಂಗ ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಆದ್ಯತೆ ಇರುವಾಗ ತಮ್ಮತನ ಮರೆತು ಹೋಗುವ ಅಪಾಯವೇ ಇದೆಯಲ್ಲ! ಈಗೀಗ ಹೆಚ್ಚು-ಹಣ ಹೆಸರು ಮಾಡುತ್ತಿರುವವರಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಮೈಮಾಟದಿಂದ ಅಂಗಾಂಗ ಪ್ರದರ್ಶನದಿಂದ ಮುಂದೆ ಬಂದವರೇ ಆಗಿದ್ದಾರೆಂಬುದು ಗಮನಾರ್ಹ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಸಿನಿಮಾ ನಟಿ ಶಿಲ್ಪ ಶೆಟ್ಟಿಯಂತಹವರ ಉದಾಹರಣೆಯೆ ಸಾಕು. ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯರೂ ಕೂಡ ಫ್ಯಾಷನ್ ಲೋಕದ ಮೋಡಿಗೊಳಗಾಗಿದ್ದಾರೆ. ತಾವು ಮನೆ ತುಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳ ಬಯಸುವ ಸೊಸೆಯೊ ಮಾಡ್ ಆಗಿರಬೇಕೆಂದು ಆಗ್ರಹಪಡಿಸಿವವರಿದ್ದಾರೆ. ಅಂಥವರು ಯುವಕ/ಯುವತಿಯರನ್ನು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಫ್ಯಾಷನ್ ಲೋಕ ದಿನೇ ದಿನೇ ಝಗಮಘಿಸುತ್ತಿದೆ. ದಿನ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಮುಖಪುಟದತ್ತ ಓದುಗ ಮೊಟ್ಟ ಮೊದಲಿಗೆ ಕಣ್ಣು ಹಾಹಿಸುವ ಎಡ ಮೊಲೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿ ನಿತ್ಯ ನಟೀಮಣಿಯೊ ಅಥವಾ ಹೊಸ ಮಾಡ್ ಹುಡುಗಿಯೊ ಅಲಂಕರಿಸಿ ಆ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಆಕರ್ಷಣೆಯಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಇನ್ನು ನಿಯತಕಾಲಿಕಗಳಲ್ಲಿ ವಾರದ ಪುರವಣೆ ಸಿನಿಮಾ ರಂಜನೆಯ ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ ಅಂಥ ನಟೀ ಮಣಿಯರು ವೃದ್ಧರಾದವರಲ್ಲೂ ಮೈನವಿರೇಳಿಸುತ್ತಾಳೆಂದರೆ ಅತಿಶಯೋಕ್ತಿಯೇನಲ್ಲವಲ್ಲ.

ಫ್ಯಾಷನ್, ಮಾಡ್ಲಿಂಗ್ ನಲ್ಲಿ ಬರುಬರುತ್ತಾ ಬಿಚ್ಚುವಿಕೆಯೇ ಪ್ರಾಧಾನ್ಯವಾದಂತೆಲ್ಲ ಬಿಚ್ಚಮ್ಮಗಳಿಗೆ ಬೇಡಿಕೆಯೊ ಹೆಚ್ಚುವುದು ಸಹಜವೇ ಆಗಿದೆ. ಆದರೆ, ಎಲ್ ಬಿಚ್ಚಮ್ಮಗಳೂ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಲಾರರೆಂಬುದೂ ಬೇರೆ ಮಾತು. ಹಾಗೆಯೆ ಜೊಲ್ಲು ಸುರಿಸುವ ಎಲ್ಲ ಯುವಕರೂ ತಮ್ಮತನ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು ಒಳ್ಳೆಯ ರೀತಿಯಲ್ಲೆ ಇಂಥ ಚಟ ಹವ್ಯಾಸಗಳಿಂದ ಬದುಕ ಲಾರರಲ್ಲ. ಕಡೆಗೊಮ್ಮೆ ಹಣ ಸ್ಥಾನ ಮಾನಗಳು ದಕ್ಕದೇ ಹೋದಾಗ ಅದೇ ಬಿಚ್ಚಮ್ಮಗಳೆಷ್ಟೋ ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳಿಂದಲೇ ದೂರವಾಗುವದರಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಹೋಗುವ ಉದಾಹರಣೆಗಳಂತೂ ಖಂಡಿತ ಉಂಟಲ್ಲ.

ಮುಂಬೈ, ಚೆನ್ನೈ, ಬೆಂಗಳೂರು ಮುಂತಾದ ಮಹಾನಗರಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಡಲಿಂಗ್ ಉದ್ಯೋಗ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದೆ. ಈ ವೇದಿಕೆಯೆ ಸಿನಿಮಾ, ಟಿ.ವಿ.ತಾರೆಯರಾಗಲೂ ಸ್ಪ್ರಿಂಗ್ ಬೋರ್ಡ ಕೂಡ ಆಗುವುದುಂಟು. ಹೀಗೆ ಭಾರತದ ಮೊಲೆ ಮೊಲೆಯಿಂದ ಯುವತಿಯರು ಮಹಾನಗರಗಳಿಗೆ ಲಗ್ಗೆ ಇಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಪ್ರೋಫೆಷನಲ್ ರೂಪದರ್ಶಿಗಳಾಗಿಯೊ ಇಲ್ಲವೇ ಹವ್ಯಾಸೀ (ಪಾರ್ಟ್ ಟೈಂ) ರೂಪದರ್ಶಿಗಳಾಗಿಯೊ ದುಡಿದವವರು ಕೆಲವರಾದರೆ, ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಇಲ್ಲೇ ಉಳಿಯಲಾರದೇ ಕೆಟ್ಟೇ ಹೊರಟು ಹೋದವರು. ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರಿರುತ್ತಾರೆ ಸಮಾಜದ ಭಯದಿಂದ ತಮ್ಮ ಈ ಬಯಕೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಅಡಗಿಸಿಕೊಂಡವರು. ಅವಕಾಶಗಳಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಲೆ ಇರುವವರು. ಹೀಗಾಗಿ ಯುವಕ ಯುವತಿಯರಲ್ಲಿ ಫ್ಯಾಷನ್ ಒಂದು ಕೆಟ್ಟ ಚಟವಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವುದು ಆಧುನಿಕ ನಾಗರೀಕತೆಯ ಒಂದು ದುರಂತವೇ. ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ, ಫ್ಯಾಷನ್ ಮಾಡ್ಲಿಂಗ್ ಖ್ಯಾತಿ ಮತ್ತು ಹಣವನ್ನು ತರುತ್ತದೆಯೆ ಹೊರತು ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಮಾಣದ ಶೋಷಣೆಯಲ್ಲೇ ಕೊನೆಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ; ಅವರ ಯೌವನ ಕಾಂತಿ! ಬದುಕಿನ ಪ್ರೀತಿ ಎಂಬುದೇ ಮಾಯವಾಗಿ ಯಂತ್ರಕತೆಯಲ್ಲಿ ಭ್ರಮನಿರಸನಗೊಳ್ಳವವರೇ ಬಹಳ ಮಂದಿ. ಜೀವಿತದ ಕಡೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಒಂಟಿತನವೂ ಕಾಡ ತೊಡಗುತ್ತದೆ.

ದೊಡ್ಡವರು ಅವರಿಗಾಗಿ ನಡೆದದ್ದೇ ದಾರಿ

2007-07-06T09:11:00.000+05:30

ದೊಡ್ಡವರು ಅವರಿಗಾಗಿ ನಡೆದದ್ದೇ ದಾರಿ. ಅವರು ಕಂಡುಂಡ ಅನುಭವದಂತೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಾರೆ. ಎಷ್ಟೋ ವೇಳೆ ಅವರೂ ಮನುಷ್ಯರೇ ಅವರದೇ ಹುಟ್ಟು ಗುಣಗಳು,ದೌರ್ಬಲ್ಯಗಳೂ ಇರುತ್ತವೆ. ಅವರ ಬೆನ್ನು ಅವರಿಗೆ ಕಾಣದೆಯೂ ಇರುತ್ತದೆ.

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಇಂಥ ದೊಡ್ಡವರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ತಾವು ಏನು ಹೇಳಿದರೂ ವೇದ ವಾಕ್ಯವೇ ಆಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೆ ತಾವು ಏನು ಮಾಡಿದರೂ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಎನ್ನುವವರು. ಇಂಥವರಿಗೆ ಕಾರಂತರನ್ನೋ, ಸರ್ . ಎಮ್.ವಿ. ಅವರನ್ನೋ ಖಂಡಿತ ನಾವು ಹೋಲಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಅಲ್ಲವೇ?

ಇನ್ನು ದೊಡ್ಡವರಾದವರಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ನಾನು ಹೇಳಿದಂತೆ ಮಾಡು, ನಾನು ಮಾಡಿದಂತೆ ಮಾಡಬೇಡ ಎನ್ನುವವರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಆದರೇನು! ದೊಡ್ಡವರು ಅನುಸರಿಸಿದ ಶಿಸ್ತು ಬದುಕಿದ ರೀತಿ ಇವುಗಳಿಂದ ಕಲಿಯುವುದು ಬಹಳವಿರುತ್ತದೆ. ಅದನ್ನಷ್ಟೇ ಕಿರಿಯರು ಆಯ್ದು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಜಾಣ್ಮೆ ತೋರಬೇಕು.

ಕಿರಿಯರಾದವರು ದೊಡ್ಡವರ ದೌರ್ಬಲ್ಯಗಳನ್ನೆ ಎತ್ತಿ ಆಡಿ ಹೇಳುವಂತಾಗುವ ಸಂದರ್ಭಗಳೆಂದರೆ, ದೊಡ್ಡವರು ದೊಡ್ಡವರಾಗಿ ತಮ್ಮ ಘನತೆಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳದೇ ಇದ್ದಾಗಲೇ. ಕೆಲ ದೊಡ್ಡವರಂತೂ ನಾನು ಮೇಲೆ ಇದ್ದೇನೆ ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದು ಕೆಳಗಿನವರಿಗೆ ಸಿಡಿಯುತ್ತದೆ; ಬಡಿಯುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ಕೆಳಗಿನಿಂದ ಅವರು ಹೇಳುವಾಗ ಉಗುಳೂ ನನಗೆ ಸಿಡಿಯುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಧೋರಣೆಯವರು. ಬಹುಶಃ ಹೊಲಸು ರಾಜಕೀಯ ಮಾಡುವವರಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಕಾಣ ಬಹುದು. ಕೆಲ ದೊಡ್ಡವರಲ್ಲಿ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ತೂಕದ ಮಾತನಾಡುವವರೂ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ, ತಾವು ಏನು ಹೇಳಿದರೂ ಅದು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆಂದೇ. ಇವರ ಮಾತುಗಳು ಅಣಿ ಮುತ್ತುಗಳೇ ಆಗಿದ್ದರೆ ನಾವು ಅಚ್ಚರಿ ಪಡಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ.

ಇನ್ನೊಂದು ಮಾತು ಹೇಳಿ ಮುಗಿಸುತ್ತೇನೆ. ಇಂಥ ದೊಡ್ಡವರೂ ಇರುತ್ತಾರೆ ನೋಡಿ, “ನನಗೀಗ 90 ವರುಷ ಜನ ನನ್ನನ್ನು ಮಹಾನ್ ಸಾಧಕನಂತೆ ಗುರುತಿಸಿದ್ದಾರೆ. ನಾನೇನೂ ಅಂತದ್ದು ಮಾಡಿಲ್ಲ. ನಾನು ಮಾಡದೇ ಇರುವ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸಗಳು ಮಾಡಲಿಕ್ಕೆ ಇನ್ನೂ ಎಷ್ಟೋ ಇವೆ. ಅವುಗಳೇನೆಂದು ನಾನು ಬುದುಕಿದ ರೀತಿಯಿಂದ ನಾನು ಇತರರ ಒಳಿತಿಗಾಗಿಯೆ ಹೇಳಿದ ಮಾತುಗಳಿಂದ ತಿಳಿಯುತ್ತವೆ” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ.
-ಎಚ್.ಶಿವರಾಂ

ನಮ್ಮ ದರ್ಶನೇಂದ್ರಿಯದ ಅನುಭವಗಳಲ್ಲಿ...

2007-07-02T11:30:00.000+05:30

ಸಮುಊಹ ಸನ್ನಿಗೆ ಸಿಲುಕದಿರಬೇಕಾದರೆ ಸತ್ವಶಾಲಿಯಾಗಬೇಕು. ಅಜ್ಞಾನ ಕಳೆದು ಅಂತಃ ಸತ್ವ ಹೆಚ್ಚಬೇಕಾದರೆ ತನ್ನೊಳಗೇ ಅರಿವು ಮುಊಡಬೇಕು. ಎಲ್ಲ ಕಾಲಕ್ಕೂ ಸಮಾಜವು ಅಸ್ವಸ್ಥವಾಗಿರುವಂತೆ ತೋರುವುವದೇ ಹೆಚ್ಚು. ಇಲ್ಲೇ ನಮ್ಮ ಸ್ವಾಸ್ಥ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಸ್ವಸ್ಥವಾಗಿರುವ ಪರಿಸರವನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಜಾಣತನ. ಅದು ಸುಲಭ ಸಾಧ್ಯವೇನಲ್ಲ. ಈ ಬದುಕಿಗೆ ಅರ್ಥ ಏಕೆ ಬೇಕು? ಎಂದು ಹೇಳುವ ಗುರು ಅಲ್ಲದ ಗೂರೂಜಿಗಳಿದ್ದರೆ, ಸ್ವತಃ ಬೆತ್ತಲೆಯಾಗಿದ್ದು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಬದುಕಿಗೆ ಅರ್ಥ ಇರಬೇಕೆಂದೇ ಬೋಧಿಸುವ ದಿಗಂಬರ ಸ್ವಾಮೀಜಿಗಳೂ ಇಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ.

ಹೌದು, ಅರ್ಥ ಏಕೆ ಬೇಕು? ಹೇಗಾದರೂ ಬದುಕುವುದಷ್ಟೇ ಎಂದರೆ, ಬದುಕು ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತವಾದೀತು. ಬಟ್ಟೆಯುಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದರೂ ಬದುಕು ಮುಊರಾಬಟ್ಟೆಯಾದಿತಷ್ಟೇ. ಹಾಗೆಯೆ ಬಟ್ಟೆಯುಟ್ಟುಕೊಂಡವರೆಲ್ಲ ಅರ್ಥ ಕಂಡವರಲ್ಲ. ಯಾವ ಯಾವುದೋ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಬೆತ್ತಲೆಯಾದವರೆಲ್ಲ ದಿಗಂಬರ ಸನ್ಯಾಸಿಗಳಲ್ಲ. ದಿಗಂಬರರಾದವರಲ್ಲೂ ದಿವ್ಯ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವೊಂದರ ಹುಡುಕಾಟವಿದೆ. ಬಟ್ಟೆಯುಟ್ಟವರಲ್ಲೂ ಬದುಕಿನ ಸಾಂಗತ್ಯದ ತಡಕಾಟವಿದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಅದು ಮನುಷ್ಯನ ಬದುಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ನಿಜವಾಗಿ ನೋಡಿದರೆ ಅನುಭವ ಮಾತ್ರವೇ ಜೀವನ ದೃಷ್ಟಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ನೀಡುವ ಹೊಸ ಚೈತನ್ಯದಲ್ಲಷ್ಟೇ ಅದು ಅಡಗಿದೆ. ಅದರ ವಿನಿಮಯದಲ್ಲಡಗಿದೆ. ಆದರೇನು! ಸಮಕಾಲೀನ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಅನುಭವವೆಂಬದು ನಮಗೇ ಗುರುತು ಸಿಗಲಾರದಷ್ಟು ವಿಚ್ಛಿದ್ರಕಾರಿಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ಪದವಿ ಗಿಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡೇ ಹಿರಿಯರೆನಿಸಿಕೊಂಡವರಲ್ಲಿ ಅದರ ಮತ್ತಿನಿಂದಲೆ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಅವರ ಅನುಭವವೇ ಅವಹೇಳನಕಾರಿಯಾಗಿದೆ. ಯುವಜನಾಂಗದ ದ್ವಂದ್ವ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಗಳೋ,ಗೊಂದಲದ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳಲ್ಲಿ ವಿದ್ರೂಪಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. ಮನಸ್ಸುಗಳು ಒಗ್ಗಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗುವುದರ ಬದಲು ನುಚ್ಟುನೂರಾಗುತ್ತಿದೆ. ಬದುಕೆಂಬುದು ಯಾಂತ್ರಿಕವಾಗುತ್ತ ಕ್ರಿಯಾಶಕ್ತಿ ಎಂಬುದು ಕೇವಲ ಹಣ ಗಳಿಕೆಗಷ್ಟೇ ಸೀಮಿತವಾಗುತ್ತಿದೆ.

ಆದರೂ ಇಂಥ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ನಾವು ನಿರಾಶರಾಗಬೇಕಿಲ್ಲ;ಹತಾಶೆಗೆಡೆಕೊಡಬೇಕಿಲ್ಲ. ಇನ್ನೂ ಮನುಷ್ಯ-ಮನುಷ್ಯರನ್ನು ಇಡಿಯಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸುವ, ನಮ್ಮ ದರ್ಶನೇಂದ್ರಿಯದ ಅನುಭವಗಳಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಹುಡಿಯಾಗಿಸಿ ಹುರಿಯಾಳಾಗಿಸಿ ಎಂದಿಗೂ ಹಿಡಿದಿಡುವ ಬಲ ಕೇವಲ ನಮ್ಮ ಭಾಷೆಯ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಷ್ಟೇ ಇದೆ; ಅದರ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯಲ್ಲಡಗಿದೆ. ನಮ್ಮ ಪ್ರಾಪ್ತಿಯಲ್ಲಿದೆ. ಅದು ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ ಕಾಣಸಿಗುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಆ ಸಾಹಿತ್ಯ ಶ್ತಕ್ತಿಯಷ್ಟೇ ಬದುಕನ್ನೆದುರಿಸುವ ಆತ್ಮ ಸ್ಥೈರ್ಯ ನೀಡುತ್ತದೆ.

"ನಹಿ ಜ್ಞಾನೇನ ಸದೃಶಂ"
-ಎಚ್.ಶಿವರಾಂ

ಜ್ಞಾನ-ಅಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ವಿದ್ಯೆ

2007-07-01T21:17:00.000+05:30

ತಿಳಿದಷ್ಟೂ ತಿಳಿಯಬೇಕೆನಿಸುವುದೇ ಜ್ಞಾನ. ಜ್ಞಾನ-ಅಜ್ಞಾನವನ್ನು ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ವಿವರಿಸಿ ವಿಶ್ಲೇಷುವುದೇ ವಿದ್ಯೆ. ತಿಳಿದಷ್ಟೂ ತಿಳಿಯಲು ಹೊರಟವರು ನಾವು. ತಿಳಿದಿದ್ದಾಯಿತು ಎನ್ನಿಸಿದ ಕೂಡಲೆ ನಾವು ಮುಂದೆ ಹೊರಡದೇ ನಿಂತಲ್ಲೇ ನಿಂತು ಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಹಾಗೆ ನಿಲ್ಲುವುದು ಬದುಕಿನ ರೀತಿಯಲ್ಲ.
ನಮಗೆ ಸೇರದ ಸಂಗತಿಗಳ ನಡುವೆಯೆ ನಮ್ಮ ಬದುಕು ಇದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಲೆ ಇದ್ದೇವೆ; ಬದುಕಿದ್ದೇವೆ; ಬದುಕಲೆ ಬೇಕು. ನಮಗೆ ಸೇರದ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸುತ್ತೇವೆ; ಹಾಗಿ ಚಿಂತಿಸುವುದೇ ಜೀವಂತಿಕೆಯ ಲಕ್ಷಣವೇನೋ ಎನ್ನಿಸುತ್ತಲೂ ಇರುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆ ಚಿಂತಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುವುದೇ ನಿಜವಾದ ಜ್ಞಾನರ್ಜನೆಯ ಮೊದಲ ಹಂತ. ಹಾಗೆ ಮುಂದುವರಿಯುವುದೂ ಕೂಡ. ಹದಗೆಟ್ಟಿರುವುದನ್ನೆಲ್ಲ ನೋಡುತ್ತ ಹದವರಿತು ಬದುಕುವುದು ಹೇಗೆಂದು ಅರಿಯವುದೇ ಆಗಿರುತ್ತದೆ. ಅಂತಹ ಚಿಂತೆಯಿಂದಲೇ ಚಿಂತನೆಯೂ ಬರುತ್ತದೆ. ಅದು ಬರೀ ಅಕ್ಷರ ವಿದ್ಯೆಯಲ್ಲ. ಅಂಕಗಳಿಸುವು ವಿದ್ಯೆಯಲ್ಲ; ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಬೆಲೆ ತೆರಬೇಕಾದ ಮನಸ್ಸು. ಜ್ಞಾನರ್ಜನೆಗಾಗಿಯೆ ಮಾಡಬೇಕಾದ ತಪಸ್ಸು.
-ಎಚ್.ಶಿವರಾಂ

ಇದೇ ನೋಡಿ ನಮ್ಮ ಮೋಡಿ..!!

2007-06-25T14:06:00.000+05:30

ಹೀಗೂ ಇದೆ ನಮ್ಮ ಭಾರತ..!!

ಲೈಂಗಿಕ ಶಿಕ್ಷಣ ನೀಡಬೇಕೆ ಬೇಡವೇ

2007-06-25T09:40:00.000+05:30

ಲೈಂಗಿಕ ಶಿಕ್ಷಣ ನೀಡಬೇಕೆ ಬೇಡವೇ ಎಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಚರ್ಚೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಇದು ಕೇವಲ ಚರ್ಚೆಯಲ್ಲೆ ಮುಕ್ತಾಯವಾಗಬಾರದು. ಎಫ್ ಪಿಎಐ ಲೈಂಗಿಕ ಶಿಕ್ಷಣ ನೀಡಲು ಮುಂದೆ ಬಂದಿರುವಾಗ ತತ್ ಕ್ಷಣ ಜಾರಿಗೊಳಿಸಲು ಪೂರಕ ವಾತಾವರಣವಿರುವಾಗ ಎಲ್ಲ ತಜ್ಞರು ಮತ್ತು ಸಮಾಜಸೇವಾಸಕ್ತರೊಂದಿಗೆ ಸರ್ಕಾರ ಕೂಡಲೇ ಕಾರ್ಯ ಪ್ರವೃತ್ತವಾಗುವುದು ಸೂಕ್ತವೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲದೇ,ಇಂದಿನ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಲೈಂಗಿಕೆ ಶಿಕ್ಷಣವೇ ಬೇಡ ಎಂಬ ವಾದ ಖಂಡಿತ ಸರಿಯಲ್ಲ. ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಾರ ಗಂಭೀರವಾದ ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಆದ್ಯ ಕರ್ತವ್ಯವಾಗಿದೆ.

ದೇಶದಲ್ಲಿ ಶೇ.50 ರಷ್ಟು ಮಂದಿ ಅಪ್ರಾಪ್ತ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲೆ ವಿವಾಹಿತರಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಎಚ್.ಐ.ವಿ.ಸೊಂಕು ಹರಡಲು ಇದೂ ಒಂದು ಕಾರಣ ಎಂದು ತಜ್ಜರೊಬ್ಬರು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಗೆ ವಿವಾಹಿತರಾದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಎಚ್.ಐ.ವಿ ಸೊಂಕು ಬರುತ್ತದೆನ್ನುವುದು ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಕಾರಣವಾದರೆ, ಎಳೆ ಪ್ರಾಯದಲ್ಲೇ ಗಂಡು-ಹೆಣ್ಣು ಪರಸ್ಪರ ಆಕರ್ಷಣೆಯಲ್ಲಿ ಕದ್ದು ಲೈಂಗಿಕ ಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗುತ್ತಿರುವ ಸಂದರ್ಭಗಳು ಹಚ್ಚುತ್ತಿವೆ. 'ಲವ್' ಎಂಬುದು ಪರಿಶುದ್ಧ ಪ್ರೀತಿ ಎಂಬ ಕಾಲವೊಂದಿತ್ತು. ಅದೀಗ ಸ್ವಚ್ಛಂಧ ಪ್ರವೃತ್ತಿಗೆ ಎಡೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದೂ ಅಪ್ರಾಪ್ತವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸುರಕ್ಷತೆ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಇದ್ದೋ ಇಲ್ಲದೇಯೋ ಲೈಂಗಿಕ ಸಂಬಂಧ ಹೊಂದುವುದು, ಮದುವೆಯೇ ಬೇಡ ಹೀಗೇ ಇದ್ದು ಬಿಡೋಣ ಎನ್ನುವಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವುದೂ ಆರೋಗ್ಯಕರ ಸಮಾಜದ ಲಕ್ಷಣವಲ್ಲ.

ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಈಗಾಗಲೇ ಲೈಂಗಿಕ ಶಿಕ್ಷಣ ಏಕೆ ಜಾರಿಗೊಳಿಸಲಾಗಿದೆ ಎಂಬ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಇಣುಕು ನೋಟ ಹರಿಸಿದರೆ-ಅಮೆರಿಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ಹತ್ತು ಲಕ್ಷಕ್ಕೂ ಮೀರಿ ಅಪ್ರಾಪ್ತ ವಯಸ್ಸಿನ ಹುಡುಗಿಯರು ಗರ್ಭಿಣಿಯರಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇವರ ಪೈಕಿ ಶೇ.80 ರಷ್ಟು ಅವಿವಾಹಿತರು. ಅಪ್ರಾಪ್ತ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಬಸಿರಾದರೆ ಗರ್ಭಪಾತವೇ ದಾರಿ. ಇಂಥವರ ವಯಸ್ಸು 15 ರಿಂದ 19 ವರ್ಷವೆಂದರೆ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಯೋಚಿಸ ಬೇಕಾದ ಸಂಗತಿಗಳೇ. ಹೀಗೆ ಅಪ್ರಾಪ್ತ ವಯಸ್ಸಿನ ಶಾಲಾ ಮಕ್ಕಳು ಬಸಿರಾಗುವ ಸಮಸ್ಯೆಯ ಪರಿಹಾರಕ್ಕೆ ಸ್ಯಾನ್ ಮಾರ್ಕೋಸ್ ಪ್ರಾಢಶಾಲೆಯೊಂದಿಗೆ ಇತರ ಶಾಲೆಗಳೂ ಸೇರಿ, ಚಿಕಾಗೋ, ಡಲ್ಲಾಸ್, ನ್ಯೂಯಾರ್ಕ್ ನಗರ ಮತ್ತು ಸ್ಯಾನ್ ಫ್ರಾನ್ಸಿಸ್ಕೋಗಳಲ್ಲಿನ ಶಾಲೆಗಳು ಕುಟುಂಬ ಯೋಜನಾ ಕ್ಲಿನಿಕ್ ಗಳನ್ನೂ ತೆರೆದಿವೆ. ಕಾರಣ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ಮೂವರು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿಯರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬಳು ಬಸಿರಾಗುತ್ತಿದ್ದುದೇ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೆ ಈ ಹಿಂದಿನ ಉದ್ದೇಶವೆಂದರೆ ಶಾಲಾಮಕ್ಕಳು ಬಸಿರಾಗುವುದನ್ನು ತಡೆಗಟ್ಟುವುದೇ. ಆದರೆ, ಯಾವೊಂದು ಸದುದ್ದೇಶದಿಂದ ಗರ್ಭನಿರೋಧಕ ಸಾಧನಗಳು ಬಳಕೆಗೆ ಬಂದವೋ ಅವು ಹೀಗೆ ಸ್ವೇಚ್ಛಾಚಾರ ಸಂಬಂಧಗಳಿಗೆ ಪೂರಕವಾಗಿ ಉಪಯುಕ್ತವೆನಿಸಿರುವುದೂ ಶೋಚನೀಯವೇ. ಮೊಬೈಲ್ ಬಳಕೆ ಸಹ ಇಂಥ ಲೈಂಗಿಕ ಸಂಬಂಧಗಳ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ಕೊಂಡಿಯಾಗಿ ಅಪ್ರಾಪ್ತ ಹುಡುಗಿ ಹುಡುಗರಲ್ಲಿ ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತಿರುವುದೂ ವಿಪರ್ಯಾಸವೇ. ಹೀಗಾಗಿ ಇಂತಹ ಅಪ್ರಾಪ್ತ ವಯಸ್ಸಿನ ಹುಡುಗ ಹುಡುಗಿಯರ ಲೈಂಗಿಕ ಸಂಬಂಧಗಳ ವರಿದಿಯಾಧರಿಸಿ ಅಮೆರಿಕದಲ್ಲಿನ ಶಾಲೆಗಳ ಆಡಳಿತ ಮಂಡಳಿಗಳು ಲೈಂಗಿಕ ಶಿಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಭಾವಾನಾತ್ಮಕ ಮತ್ತು ದೈಹಿಕ ಅಂಶಗಳ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಒಂಭತ್ತನೆಯ ತರಗತಿಯಲ್ಲೆ ಪಠ್ಯ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಸೇರ್ಪಡೆಗೊಳಿಸಿತು. ಲೈಂಗಿಕ ಚಟುವಟಿಕೆ-ಕ್ರಿಯೆಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದು ಬೇಕು ಯಾವುದು ಬೇಡ ಎಂಬ ಬಗ್ಗೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳೇ ನಿರ್ಧಾರ ಕೈಗೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡುವುದೇ ಈ ಪಠ್ಯಕ್ರಮದ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿದೆಯಂತೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ, ಇಂದಿನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಉಪದೇಶ ಮಾಡಿದರೆ ಹಿಡಿಸಲಾರದಲ್ಲ!

ಇನ್ನೊಂದು ವಿಷಯದ ಪ್ರಸ್ತಾವನೆಯಾಗಿರುವುದೆಂದರೆ, ಲೈಂಗಿಕ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಸಾಮೂಹಿಕವಾಗಿ ನೀಡುವುದರಿಂದ ಏನೂ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು. ಇದು ಅಷ್ಟಾಗಿ ಒಪ್ಪುವ ಮಾತಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದರೆ, ಇಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಟಿ.ವಿ., ಸಿನಿಮಾ ದೃಶ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಲೈಂಗಿಕ ಪ್ರಚೋದನೆಯ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳನ್ನು ಚಿಕ್ಕ ಪುಟ್ಟ ಮಕ್ಕಳಾದಿಯಾಗಿ ಮನೆಮಂದಿಯಲ್ಲಾ ಕುಳಿತು ನೋಡುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗಿರುವಾಗ ಸಾಮೂಹಿಕವಾಗಿ ಲೈಂಗಿಕ ಶಿಕ್ಷಣ ಬೇಡವೆಂದರೆ ಹೇಗೆ...? ಸಮಾಜಸ್ವಾಸ್ಥ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಮತ್ತು ಆರೋಗ್ಯಕರ ಕುಟುಂಬ ಸೌಖ್ಯಕ್ಕಾಗಿಯೆ ಹುಡುಗ ಹುಡುಗಿಯರೊಟ್ಟಿಗೆ ಕುಳಿತು ಶಿಕ್ಷಕರು ಮುಕ್ತವಾಗಿಯೆ ಚರ್ಚಿಸುವಂತ ಸಾಮಾನ್ಯವಿಷಯಗಳಿರುತ್ತವೆಯಲ್ಲ! ಆನಂತರ, ವೈಯಕ್ತಿಕ ವೆನಿಸುವ ಗಂಭೀರ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ತಜ್ಞರಲ್ಲಿ ಸಮಾಲೋಚನೆ ನಡೆಸುವುದೂ ಇರುತ್ತದೆಯಷ್ಟೇ.

ಏನೇ ಆಗಲಿ, ಲೈಂಗಿಕ ಶಿಕ್ಷಣ ಇಂದು ಶಾಲಾ ಮಕ್ಕಳ ನೈತಿಕ ಶಿಕ್ಷಣದ ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಅಂಶವಾಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಮನಗಂಡಿರುವ ಮನಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರು,ಸಮಾಜಸೇವಕರು,ಶಿಕ್ಷಣ ತಜ್ಞರು ಮತ್ತು ಸರ್ಕಾರಗಳೂ ಒಂದಾಗಿ ಕಾರ್ಯಗತಗೊಳಿಸಲೆಂದೇ ಕೈಜೋಡಿಸಿರುವುದೂ, ಈ ಬಗ್ಗೆ ಕ್ಷಿಪ್ರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಬೋಧನಾಕ್ರಮಗಳನ್ನೂ ಅನುಷ್ಠಾನಕ್ಕೆ ತರಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಅತ್ಯಗತ್ಯವೆನಿಸಿರುವುದೂ ಸ್ವಾಗತಾರ್ಹವೇ ಸರಿ.
-ಎಚ್.ಶಿವರಾಂ

2007-06-22T11:42:00.000+05:30

ನೋಡಿ ಇದು ನಮ್ಮ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯವಲ್ಲವೇ...

ಜೀವ ಸಮುದ್ರ - ಕಿರು ಕಾದಂಬರಿ

2007-04-09T22:06:00.000+05:30

ಮಹೇಶ ಮುಂಬೈಗೆ ಬಂದವನು ಜುಹೂ ಬೀಚಿಗೆ ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲೆ ಕುಳಿತನೆಂದರೆ ಬಹಳ ಹೊತ್ತಿನವರೆಗೆ ಮೇಲೇಳುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ದಡಕ್ಕೆ ಅಪ್ಪಳಿಸುವ ನೀಲ ಸಮುದ್ರದ ಅಲೆಗಳನ್ನು ನಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗೇ ದೂರ ದಿಗಂತದತ್ತ ಕಣ್ಣಂಚಿನವರೆಗೂ ಎಟುಕದಂತೆ ಗೋಚರಿಸುವ ಕ್ಷಿತಿಜದಾಚೆಗೆ ಜೀವಿತದ ಏನೆಲ್ಲ ನಿಗೂಢ ರಹಸ್ಯಗಳನ್ನು ಬೇಧಿಸುವ ತವಕವೋ, ಅದೇನು ಜನ ಜೀವನದ ಚಿಂತನಯೋ ಏನೋಂದು; ಹೇಳಲಾಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ.
ಆದರೇನು ! ಆ ಸಮುದ್ರದ ಗಂಭೀರ ಅಲೆಗಳು, ಒಮ್ಮೆ ಜೀವನದ ಕಷ್ಟಕೋಟಲೆಗಳನ್ನು ಏಳುಬೀಳುಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುವಂತೆ ಕಂಡರೂ, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ತನ್ನೋಳಗೆ ಸೆಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಒಲವಿನ ಮಹಾಪೂರದಂತೆ ಜೀವಸೆಲೆಯುಕ್ಕಿಸುವಾಗ ಮನದಾಳದಿಂದ ಹೊಮ್ಮಿದ ನಗೆ ತುಟಿಯಲ್ಲಿ ಮುಗುಳಾಗಿ ತೊನೆಯುತ್ತದೆಯಲ್ಲ... ಆಗ ಅವನು ಅವನಾಗಿ ಇಹ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಇರುವುದೇ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ.... ಅದಕ್ಕೆ ಮುಂಬೈಗೆ ಬಂದನೆಂದರೆ, ಅದೆಂಥದೋ ಚುಂಬಕ ಶಕ್ತಿಗೆ ಒಳಗಾದವನಂತೆ ಈ ಕಡಲ ಕಿನಾರೆಗೆ ಬಂದೇ ತೀರುತ್ತಾನೆ. ಈ ಸಮುದ್ರದ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ಅನೇಕ ಬಾರಿ ತನ್ನ ಕಲೆಯ ಕೈ ಚಳಕದಲ್ಲಿ ಸೆರೆ ಹಿಡಿದಿದ್ದಾನೆ. ಅಲ್ಲಿಗೂ ಎಷ್ಟೇ ಸವಿದರೂ ಸವಿಯದ ದೃಶ್ಯಾವಳಿಯಲ್ಲೂ ಮೀಯುತ್ತಾ ಕುಳಿತೇ ಹೊತ್ತು ಕಳೆಯುತ್ತಾನೆ... ಭೇಲ್ ಪುರಿ, ಐಸ್ ಕ್ರೀಮ್ ಗಳನ್ನು ತಿನ್ನುತ್ತಾ ನಲಿದು ನಡೆಯುತ್ತಲಿರುವ ಸುಂದರ ಜೋಡಿಗಳತ್ತ ದೃಷ್ಟಿ ಹರಿಸುತ್ತಾ, ಅಲ್ಲೆ ಚೆಂಡು ಬೆಲೂನುಗಳೋಂದಿಗೆ ಕುಣಿವ ಪುಟ್ಟ ಮಕ್ಕಳ ಆಟದಲ್ಲೀ ಕಣ್ಣನ್ನು ಕೀಲಿಸುತ್ತಾನೆ. ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಬೇಡವೆಂದರೂ ವಿಶಾಲ ಸಮುದ್ರದ ರುದ್ರ ಗಂಭೀರ ಮೌನದಲ್ಲಿ ಲೀನನಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ಸೂರ್ಯಾಸ್ತಮಾನದವರೆಗೂ ಅವನಿಗೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ಕದಲಲು ಮನಸ್ಸಾಗುವುದೆಂತು ! ಹಾಗೆ ನಸುಗತ್ತಲೆ ಕವಿಯುವವರೆಗೂ ಮುಂಬೈ ಮಹಾನಗರಕ್ಕೆ ಬೆನ್ನು ಹಾಕಿ ಕುಳಿತವನಿಗೆ ತನ್ನ ಹಿಂದೊಂದು ಜನನಿಬಿಡ ಮಹಾ ಜೀವಸಮುದ್ರವೇ ಆಗಿರುವ ಮುಂಬೈನ ನಿಷ್ಥೂರ ಬದುಕಿನ ಚಿತ್ರಣವೆಲ್ಲವೂ ತನ್ನ ಕುಂಚ ಹಾಗೂ ಕ್ಯಾಮೆರಾಗಳಿಗೆಟುಕಿಯೇ ಇಲ್ಲವೆಂಬ ಕಟು ಸತ್ಯವೂ ಹೊಳೆಯದೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.....

ಹಾಗೆ ಸಮುದ್ರದ ಅಲೆಗಳು ತೀರದತ್ತಲೇ ಬರುಬರುತ್ತಲೇ ಒಮ್ಮೆ ದಂಡೆಗೆ ಬಡಿದೇಳುವ ಗಂಭೀರ ಮೊರೆತವನ್ನು ಆಲಿಸುವಾಗ ಎದುರಿಗೆ ಕಾಣಿಸುವ ಮೂರು ದಿಕ್ಕಿನ ಜಲಾವೃತ ದೃಶ್ಯ ರುದ್ರ ರಮಣೀಯವೆನಿಸಿದರೂ ತನ್ನ ಬೆನ್ನ ಹಿಂದಿರುವ ಮಹಾ ಜೀವ ಸಮುದ್ರ ಮುಂಬೈನ ಚಿತ್ರ ವಿಚಿತ್ರ ವೈರುಧ್ಯಗಳಿಗೆ ಸಾಟಿಯೇ ಎನಿಸುವಾಗಲಂತೂ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಲೌಕಿಕ ತಾಕಲಾಟವೇ ಹತ್ತಿಕ್ಕುತದಲ್ಲ... ದಿಗ್ಮೂಢನಾಗುತ್ತಾನೆ ಕುಳಿತಲ್ಲೆ ಮಹೇಶ. ಮುಂಬೈನ ಜೆ.ಜೆ. ಸ್ಕೂಲ್ ಆಫ್ ಆರ್ಟ್ಸ್ ನಲ್ಲಿ ಕಲಿಯುವಾಗ ತನ್ನ ಜೊತೆಗಾತಿ ಸಂಧ್ಯಾಳ ಜೊತೆ ಇದೇ ಬೀಚಿಗೆ ಹಲವು ಬಾರಿ ಬಂದ ನೆನಪು ಮರುಕಳಿಸುತ್ತದೆ.
ಈ ಕಡಲ ಮರಳ ತಡಿಯಲ್ಲಿ ತಾವು ಇಬ್ಬರೂ ಕುಳಿತು ಚರ್ಚಿಸುತ್ತಿದ್ದುದು ತಮ್ಮ ಕಲೆಯ ವಿಷಯವನ್ನಷ್ಟೇ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ.... ಗಂಡು ಹೆಣ್ಣಿನ ಸ್ನೇಹ ಸಂಬಂಧಗಳಾಚೆಗೂ ಮೀರಿ ಮತ್ತೇನೋ ತಮ್ಮೊಳಗೆ ನಿಕಟವಾದುದಿದೆ. ಎಂದೇ ಶೋಧನೆಗೆ ಇಳಿಯುತ್ತಿದ್ದೆವೆಲ್ಲ...
ಹೌದು, ಅವಳು ಅಪೂರ್ವ ಸುಂದರಿ. ಅನನ್ಯ ಗೆಳತಿಯಾಗಿದ್ದಳು. ತಮ್ಮಿಬ್ಬರ ನಡುವೆ ಅದೆಂಥ ಪ್ರೀತಿ ಪ್ರೇಮದ ಹುಡುಕಾಟವಿತ್ತು! ಎಂಬುದನ್ನು ಈಗ ಊಹಿಸಿಕೊಂಡರೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಆಶ್ಚರ್ಯ. ಪ್ರಕೃತಿ ದೈಹಿಕ ವಾಸನಾ ಸಂಬಂಧ ತಮ್ಮನ್ನು ಸೆಳೆದುಕೊಳ್ಳಲೇ ಇಲ್ಲ... ಊಹೂಂ ಹಾಗೆ ಸೆಳೆದುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ತಾನು ಹಗುರವಾಗಿ ಏಕೋ ಎಂದು ವರ್ತಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅವಳೂ ಅಷ್ಟೇ..ತನ್ನ ಕೆಲವಾರು ಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ ರೂಪದರ್ಶಿಯಾಗಿ ಅರೆಬರೆ ಪ್ರದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಭಾವ ಭಂಗಿಗಳಲ್ಲಿ ತನ್ನೆದುರೇ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಳೆ. “ ಹಾಯ್ ಮಹೇಶ್ ನಿನಗೆ ಏನೂ ಅನ್ನಿಸುವುದಿಲ್ಲವೇ. ನಿನಗೇ ಏನೂ ಆಗುವುದಿಲ್ಲವೇ “ ಎಂದು ಕೆಣಕಿ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು. “ ಆಗದೇ ಏನು ... ನಿನ್ನಂಥ ಬ್ಯೂಟಿಕ್ವೀನ್ ಎದುರಿಗೆ ವೆರಿ ಪ್ರೆಟಿ ಸ್ಟೈಲಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತರೆ, ಉಪ್ಪು ಖಾರ ಉಂಡ ಈ ಗಂಡು ಶರೀರಕ್ಕೇನೂ ಆಗುವುದಿಲ್ಲವೆಂದೂ ಹೇಗೆ ಹೇಳಲಿ...? ” “ ಮತ್ತೇಕೆ ನೀನು ಇನ್ನಾದರೂ ಡಿಸೈಡ್ ಮಾಡಬಾರದು ಹೇಳು ?” “ಏನಂತ ಡಿಸೈಡ್ ಮಾಡಲಿ ” “ ಅದನ್ನೂ ನಾನೆ ಹೇಳಿಕೊಡಬೇಕೇನು ” ಕಿಲಕಿಲನೇ ಮೈ ಕುಲಕಿಸಿದಳಾಕೆ. ಅವನು ನಕ್ಕು ತನ್ನ ಕೈಲಿದ್ದ ಕುಂಚದ ಸಾಮಗ್ರಿಯನ್ನು ಕೆಳಗಿಟ್ಟು ಅವಳ ತೀರ ಸನಿಹಕ್ಕೆ ಬಂದು ಅವಳ ಎರಡು ಕಪೋಲಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಬೊಗಸೆಯಲ್ಲಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೇಳಿದ್ದ- “ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರಬಿಂಬದಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ ಈ ಮುಖ ಕಮಲಕ್ಕೆ ನಾನು ಮಸಿ ಬಳಿಯಲಾರೆ ಸಂಧ್ಯಾ”

“ಓಹ್ ಯೂ ಆರ್ ರಿಯಲೀ ಸೆಂಟಿಮೆಂಟಲ್ ... ಕಮಾನ್ ಔಟ್ ಆಫ್ ದಟ್.. ” ಅವನಿಗೆ ಬಳ್ಳಿಯಂತೆ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡಳು. ಅವನ ಉದ್ರೇಕ ನಿಜಕ್ಕೂ ಇನ್ನಷ್ಟೂ ಹೆಚ್ಚಿಸಿ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆಗ ಅವನೂ ಕೆಲ ಕ್ಷಣಗಳೇ ಅವಳನ್ನು ತಬ್ಬಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಿದ್ದ. ಮರುಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಅವಳು ನಲುಗಿ ಹೋದ ಕುಸುಮವಾಗಿ ಬಿಟ್ಟರೆಂಬ ಭಯವೇ ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತಲ್ಲ .... ಹಿಂಜರಿಯುತ್ತಿದ್ದ...ತಮ್ಮಿಬ್ಬರ ನಡುವೆ ಆಗಾಧವಾದ ಅಂತರ. ಅದೇನು ಎಂಬುದು ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಅದು ಅಂತರವೇ ಅಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಅವಳ ವಾದ. ಅದೇ ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಜೀವ ಸಮುದೃದ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ನೀರ್ಗಲ್ಲು... ಮಂಜಿನ ನಢುಗಡ್ಡೆ... ಅವನು ಹೇಳಿದ್ದ- “ಟ್ಯೆಟಾನಿಕ್ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಿರುವೆಯಲ್ಲ...ಆ ಪ್ರೇಮಿಗಳ ನಡುವೆ ಎದುರಾಗಿ ಅವರ ಪ್ರೀತಿಯ ಹಡಗನ್ನೇ ಮಹಾ ನೀರ್ಗಲ್ಲ ಬಂಡೆ ಗೊತ್ತಲ್ಲ... ನಿಂಗೆ “ಅವಳು ಅಷ್ಟಕ್ಕೆಲ್ಲ ಬಗ್ಗುವವಳಲ್ಲ.. ಅವಳ ಮನಸ್ಸೇ ಒಂದು ಮಹಾ ಬಂಡೆಯಂತೆ ನಿಶ್ಚಲ ನಿರ್ಧಾರ ನಿಂತು ಬಿಟ್ಟಿತ್ತಲ್ಲ.... ಅವನನ್ನು ಬರಸೆಳೆದು ಬಾಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ತನ್ನದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಅರ್ಪಿಸುವುದಕ್ಕೆಂದೆ ಒಂದೆ ನಿಲುವುನಲ್ಲಿ ವಿಲಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು...

ಮಹೇಶ ಆಗ ಮನಸ್ನು ಮಾಡಿದ್ದರೆ ಅವಳ ಅಂದಚೆಂದವನ್ನೇ ಒಂದೇ ಬೊಗಸೆಯಲ್ಲಿ ಸೂರೆ ಹೊಡೆದು ಬಿಡಬಹುದಾಗಿತ್ತಲ್ಲ....ಊಹೂ ಅಂಥವನಲ್ಲ ಅವನು. ಅವನಲ್ಲಿ ಅವಳನ್ನು ಮುದ್ದಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ರಮಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಸದಾ ಅವಳ ಮೊಗದಲ್ಲಿ ಹಸಿರು ಚಿಗುರೋಡೆದು ತೋರುವ ನಗೆ ಮುಗುಳಲ್ಲಿ ಅವನು ತನ್ನದೆಲ್ಲ ಜೀವ ಸೆಲೆಯನ್ನು ಚಿಮ್ಮಿ ಕಾರಂಜಿಯಂತೆ ಪುಟಿಯಲೆತ್ನೆಸುತಿದ್ದ. ಆ ಕಾರಂಜಿ ಒಮ್ಮೆಲೆ ಸ್ತಬ್ದವಾಗಿ ನೀರೆಲ್ಲ ಬತ್ತಿಹೋದಂತಾಗಿ ಇದ್ದರೂ ಸತ್ತಾಂತಾಗಬಾರದೆಂದೇ ದೀರ್ಘವಾಗಿ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಇಂಥ ಸುರ ಸುಂದರಿಯ ಸನಿಹ ಸಾಮೀಪ್ಯದಲ್ಲೇ ಅದೇನೋ ಅನಿರ್ವಚನೀಯ ಆನಂದವಿದೆ ಎಂದು ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ಅಂದೋಮ್ಮೆ ತಾನು ಕಲಾ ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕೆಂದು ಸಿದ್ದಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ ‘ಸ್ತ್ರೀ ’ ಚಿತ್ರ ಕಲಾಕೃತಿಗೆ ಅವಳೇ ಮಾಡೆಲ್ ಆಗಿ ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೇ ಕುಳಿತಾಗ ಅವಳ ದೇಹದ ಉಬ್ಬು ತಗ್ಗುಗಳಲ್ಲಿ ಉಸಿರಿನ ಏರಿಳಿತದಲ್ಲಿ ಸ್ತ್ರೀ ಸೌಂದರ್ಯದ ಔನತ್ಯವನ್ನೇಲ್ಲ ಸೆರೆಹಿಡಿವ ಸಂಚು ಹೊಂಚಿನಲ್ಲೇ ಅವನಿದ್ದಾಗ ಅವಳ ಮನಸ್ಸೋ ಇವನನ್ನು ತನ್ನೋಳಗಿನ ಬಯಕೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಬಂಧಿಸಬೇಕು. ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಅವನದರೋಂದಿಗೆ ಹೇಗೆ ಬೆಸೆದು ಸುಖವನ್ನೆಲ್ಲ ಹೀರಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೇಂಬ ತವಕವೇ ತುಂಬಿರುತ್ತಿತ್ತು...

ಅವನು ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ವೇಳೆಗೆ ಕೊಂಚ ವಿರಮಿಸಿದ್ದ.
ಇವಳು ಅವನನ್ನು ಹತ್ತಿಕ್ಕಿಕೊಂಡಳು- ” ಅಲ್ಲಾ .....ನೀವೇನು ಗಂಡಸೋ ....ಅಥವಾ ...”
“ಅದೂ ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತಿದೆಯಲ್ಲ ... ”
“ ಇಲ್ಲ ಇಲ್ಲ ...ನನಗೆ ಗೊತ್ತೇ ಇಲ್ಲ.... ನೀವು ಹೀಗೆ ಅಂಜಿ ದೂರ ಸರಿಯುತ್ತಿದ್ದರೆ ಎಂದಿಗೂ ಗೋತ್ತೆ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ....... ನೀವೂ, ನೀವು ...... ಎರಡೂ ಕೈಗಳಿಂದ ಅವನ ಎದೆಯನ್ನು ಗುದ್ದಿದಳು. ಗೋಳೋ ಅಂತ ಅಳಲಿಕ್ಕೆ ಷುರು ಮಾಡಿದ್ದಳು.”
“ ನೋಡು ಸಂಧ್ಯಾ, ನೀನೂ ಹೀಗೆ ಹುಚ್ಚು ಹುಚ್ಚು ಆಗಿ ಆಡಬಾರದು... ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಅದೆಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತೇನೆ ಎಂಬುದನ್ನೂ ನೀನೂ ತಿಳಿದಿದ್ದೀಯಾ... ನಿನ್ನ ದೈಹಿಕ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ನನ್ನನ್ನೂ ಹುಚ್ಚನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದೆ. ಅದರ ದೃಷ್ಟಿ ಸುಖದಲ್ಲಿ ನಾನೆಷ್ಟೊ ಸಲ ಉನ್ಮಾದವಸ್ಥೆಯನ್ನೇ ತಲುಪಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೆ, ಸ್ಪರ್ಶಸುಖದಲ್ಲಿಯೂ ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಅಪ್ಪಿಮುದ್ದಾಡಿದ್ದೇನೆ. ಅದರಾಚೆಗೆ ನಾನು ಖಂಡಿತ ಮುಂದುವರೆಯಲಾರೆ..” ಯಾಕೆ ಗೊತ್ತೆ ....? “ ನನಗೆ ಗೊತ್ತು; ಬಿಡಿ .... ನಿಮಗೆ ಹೆದರಿಕೆ... ನೀವು ಗಂಡಸಾಗಿ ಇಷ್ಡೇಕೆ ಹಿಂಜರಿಯುತ್ತೀರಿ. ಹೆಂಗಸಾದ ನನಗೆ ಇಲ್ಲದ ಹೆದರಿಕೆ ನಿಮಗ್ಯಾಕೆ.....”
ಅವನು ನಕ್ಕು ಬಿಟ್ಟ. ಕುಳಿತಲ್ಲಿಂದ ಎದ್ದು ಅವಳ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಅವಳ ಸ್ಲಿವ್ ಲೆಸ್ ನಳಿದೋಳುಗಳನ್ನು ನಯವಾಗಿ ನೇವರಿಸಿದ. ಅವಳ ನಡುಗುವ ಅಧರಗಳಿಗೂ ಲಘುವಾಗಿ ಚುಂಬಿಸಿದ್ದ. “ ನೀನು ಎಂದಿಗೂ ನಲುಗಿ ಹೋಗಬಾರದಲ್ಲ.....” “ ಈ ಅಪ್ಪುಗೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವ ಆನಂದ ಅಳಿದು ಹೋಗಿ ಬಿಡಬಾರದಲ್ಲ..... “ ಅವಳ ಕೆನ್ನೆಗಳನ್ನು ಅಷ್ಟೇ ನಯವಾಗಿ ಹಿಂಡಿಬಿಟ್ಟ.
“ ಛೀ ಬಿಡಿ ನಿಮ್ಮ ಲಾಜಿಕ್ ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ....... ನೀವು ಗಂಡಸೇ ಅಲ್ಲ....”
“ ಇಲ್ಲ ನಿನ್ನ ಆತ್ಮ ಸಾಕ್ಷಿ ಎಂದು ಹಾಗೆ ಹೇಳಲಾರದು.. ನನ್ನಂಥ ಅಪರೂಪದ ಗಂಡಸನ್ನು ನೀನು ಬಹುಶಃ ಎಂದಿಗೂ ನೋಡಲಾರೆಂದರೆ ನನ್ನನ್ನು ನಾನೇ ಹೊಗಳಿಕೊಂಡಂತಾಗುತ್ತದೆ.....ಅಲ್ಲವೇ ? ”ಅಂದ. ಅವಳು ತಟ್ಟನೆ ಅಲ್ಲೆ ಇದ್ದ ಕಾಟಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಮುಖವನ್ನು ಎರಡು ಕಾಲಿನ ಮೊಂಡಿಯಲ್ಲಿ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಅಳಲಾರಂಭಿಸಿದಳು.

“ಹೀಗೆ ಹೆಣ್ಣು ಅಳುವುದು ಯಾವಾಗ ಗೊತ್ತೇ ....ಅವಳದೆಲ್ಲವನ್ನು ಒಬ್ಬ ಕಿಡಿಗೇಡಿ ದೋಚಿ ಸೂರೆ ಹೊಡಿದಾಗ ....” ಅವನು ಪಕ ಪಕನೆ ನಕ್ಕ . “ ಹೌದೂರಿ .... ಈಗಲೂ ಹೇಳ್ತಾ ಇದ್ದೀನಲ್ಲ .... ಅದನ್ನೇ ಮಾಡಿ ...”
“ ನನಗೆ ಗೊತ್ತು... ನಾನು ಸಂಯಮಿಯಾದರೂ ನಿನಗೆ ಹತ್ತಿರವಾಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆಂತ... ಆದರೆ ನೀನು ಹೇಳುವಂತೆ ಎಲ್ಲಾ ಗಂಡಸರಂತೆ ಅದಷ್ಟನ್ನೇ ಮಾಡಿ ಸುಖವನ್ನು ಸೂರೆ ಹೊಡೆದೆನೆಂದರೆ... ಹೇಳು ? ” ನನ್ನ ನಿನ್ನ ನಡುವೆ ಏನಾದೀತು ? ಏನಿದ್ದೀತು.? “ ಏನಾಗುತ್ತದೆ ? ” ಇನ್ನೂ ನೀವು ನನಗೆ ಬೇಕಾದವರಾಗುತ್ತೀರಿ... ಅಷ್ಟೇ..” ” ಅದೇ ಒಮ್ಮೆ ರುಚಿ ನೋಡಿದ ಮಗುವಿಗೆ ಅದೇ ಚಾಕಾಲೇಟ್ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಬೇಕೆನಿಸುತ್ತದಲ್ಲ ಹಾಗೇನು .....”
“ ಊಹೂಂ... ಅದು ಹಾಗೇನೆ ... ನನಗೂ ಅದೇ ಬೇಕೆನಿಸುತ್ತದೆಯಷ್ಟೆ.... ಆಮೇಲೆ ನಿನ್ನ ನನ್ನ ನಡುವೆ ಮೊದಲಿನ ಉತ್ಕಟತೆ ಏನೂ ಉಳಿದಿರೋಲ್ಲ....”
“ ಯಾಕೆ ! ಯಾಕೆ ಉಳಿದಿರೋಲ್ಲ.... ಗಂಡ ಹೆಂಡತಿ ಒಬ್ಬರೊನ್ನೋಬ್ಬರು ಅನುಭವಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಏನೂ ಉಳಿದಿರೋಲ್ವೇನು ...”
“ ಆ ಮಾತು ಬೇರೆ ... ಅದು ಮದುವೆಯಾದ ಮೇಲೆ ... ಅವರ ಬದುಕೇ ಎರಡು ಮಹಾ ಸಾಗರಗಳ ಸಂಗಮದಂತೆಯೆ. ಅಲ್ಲಿ ಅಬ್ಬರ ಬೋರ್ಗರೆತಗಳಿದ್ದರೂ ಅದರ ಗಂಭೀರ ತೆರೆಗಳೇಳುವ ಸೊಗಸೇ ಬೇರೆ... ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಒಳಗೋಳಗೆ ಸೆಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಆ ಪರಿಯೇ ಬೇರೆ...”
“ ಓಹ್ ! ನಿಮಗೆ ಹೇಗೆ ಹೇಳ್ಬೇಕೋ ಗೊತ್ತೆ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ.... ನಾವು ಮದುವೆ ಆಗೋಣ ಬಿಡಿ.... ”ಎಂದಳು. ಮಹೇಶ್ ಈದೀಗ ಗಹಗಹಿಸಿ ನಕ್ಕು ಬಿಟ್ಟ. ”ಅಬ್ಬಾ ಬೇಡ ಬೇಡ .... ಈ ನಿನ್ನ ಅಪ್ಯಾಯಮಾನವಾದ ಸ್ನೇಹ ಸಾನಿಧ್ಯ ಹೀಗೆ ಉಳಿಯಗೊಡುವುದಿಲ್ಲ... ಯೋಚಿಸಿದ್ದೀಯಾ....ನಿಮ್ಮಪ್ಪ ಚಂದೂಲಾಲ್ ಸೇಟ್ ... ಎಂಥ ಬಾರಿ ಅಪಾಯಕಾರಿ ಮನುಷ್ಯಾಂತ... ” ಮತ್ತೆ ನಗೆ ಹರಿಸಿದ್ದ. ಅವಳೂ ಅಳು ಜೋರಾಗಿಸಿದ್ದಳು.

ಇವನು ಅವಳನ್ನು ಸಣ್ಣ ಮಗುವಿನಂತೆ ಮುದ್ದಿಸಿ ರಮಿಸಿ, ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಸಾಕುಸಾಕಾಗಿತ್ತು.
ಹೀಗೇಯೆ.... ಅದೇಷ್ಟೋ ಅಗಣಿತ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಅವಳು ಅವನ ಕೈಗೊಂಬೆಯಾಗಿ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿದ್ದರೆ ಆ ಬೊಂಬೆಯನ್ನು ಸುಲಿದು ಸಿಪ್ಪೆ ಮಾಡಿಬಿಡಬಹುದಾಗಿತ್ತು. ಹಾಗೆ ಮಾಡುವಂತ ವಿಕೃತ ಮನಸ್ಸು ಅವನದಲ್ಲ....... ಅವನು ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದಲೂ ಹಾಗೆಯೆ. ಯಾವುದೇ ಆಟಿಕೆ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕರೂ ಅದನ್ನು ನಯವಾಗಿ ಮುಟ್ಟಿ ಮುದ್ದಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಜೋಪಾನವಾಗಿ ಮುಚ್ಚಟೆಯಾಗಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ ಅತೀವ ಆನಂದ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದನಲ್ಲ..... ಅದೆಲ್ಲ ಹಳೇಯ ನೆನಪು. ಬಿಟ್ಟರೂ ಬಿಡದೆ ಕಾಡುವ ನೆನಪು. ಸಂಧ್ಯಾ ಅವನ ಮನದಾಳದಿಂದ ದೂರವಾಗದೆ ಸದಾ ಹಸಿರಾಗಿಯೇ ಇರುವಳಲ್ಲ. ಅದೇ ಇಂದಿಗೆ ತನ್ನ ದೈಹಿಕ ಕಾಮನೆಯನ್ನು ಅಣಕಿಸುವಂತಾದುದೇ ವಿಪರ್ಯಾಸ !

ಹೆಣ್ಣೂ ಎಂದರೆ ಹೀಗೂ ಇರುತ್ತಾಳಾ...ಅನ್ನಿಸಿದ್ದು ಸುಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಕೈ ಹಿಡಿದು ಅವಳಲ್ಲಿ ಏನೆಲ್ಲ ಜೀವ ಸೌಖ್ಯವನ್ನಲ್ಲದೇ ದೇಹ ಸೌಖ್ಯವನ್ನರುಸುತ್ತಿರುವ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲೆ......ಛೇ ಈ ಬದುಕು ಎಷ್ಟು ವಿಚಿತ್ರ ವಿರೋಧಾಭಾಸಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದೆಯಲ್ಲ... ಬೇಕೆನಿಸಿದಾಗ ಸಿಕ್ಕುವುದಿಲ್ಲ.... ದಕ್ಕುವುದು ಇಲ್ಲ... ಬೇಡವೆನಿಸಿದಾಗ ಕೈಗೆಟುಕವಂತಿದ್ದರೂ ನಮ್ಮ ಒಳ್ಳೆತನವೇ ತಮಗೆ ಮುಳುವಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತದಲ್ಲ....ಮಹೇಶ ಕೈ ಕೈ ಹಿಸುಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಮತ್ತೋಮ್ಮೆ ತನ್ನತನವನ್ನೆ ಸರಿಯೆಂದು ತಾನೆ ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ...ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಖಿನ್ನತೆಗೆಲ್ಲ ಕಾರಣಳಾಗಿರುವ ತನ್ನ ಸುಂದರ ಪತ್ನಿ ಸುಲಕ್ಷಣಾ ಎಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಬಿಡದೇನೆ ಕಣ್ಮುಂದೆ ಸುಳಿಯುತ್ತಾಳೆ. ಆದರೆ, ಇನ್ನೊಬ್ಬಳು ಸುಂದರಿ ಸಂಧ್ಯಾಳಂತೆ ಮೈಬಳಸಿ ಸುತ್ತಿಕೊಳ್ಳಲಾರಳಲ್ಲ... ಅವಳಂತೆ ಅಪ್ಯಾಯಮಾನತೆಯಿಂದ ಚುಂಬಿಸಲಾರಳಲ್ಲ... ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ತಾನೊಂದು ಭೋಗದ ವಸ್ತುವೋ ಹೆರುವ ಯಂತ್ರವೋ .. ಅನುಭವಿಸಿದರೆ ಸವೆದು ಚಿಪ್ಪಾಗಿ ಬಿಡುವೆನೆನೋ ಎಂದೇ ಹಪಹಪಿಸುವಂತ ಅವಳ ಪರಿಗೆ ಮಹೇಶ ದಿಗ್ ಭ್ರಾಂತನೇ ಆಗಿ ಕುಳಿತು ಬಿಡುತ್ತಾನೆ ಈಗೀಗ.

ಮುಂದಿನ ಕಂತುಗಳಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿ- ಜೀವ ಸಮುದ್ರ

ಹಿಂದೂ ಅಮೆರಿಕ

2006-09-04T13:47:00.000+05:30

ಇಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅಮೆರಿಕದಂತಹ ಮುಂದುವರಿದ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಆಗುತ್ತಿರುವ ಬದಲಾವಣೆಯಾದರೂ ಏನು ಗೊತ್ತೇ? ಅಲ್ಲಿ ನೂರಕ್ಕೆ 70 ಜನರಿಗೆ ಐಷಾರಾಮೀ-ಸುಖ ಜೀವನಶೈಲಿ ಅಸಹ್ಯ ಹುಟ್ಟಿಸಿದೆ. ಅವರೀಗ ಸರಳ-ಸಂಯಮ ಜೀವನಕ್ಕೇ ಮಾರುಹೋಗಿದ್ದಾರೆ! ಹಣ ಹಣದಾಹದಿಂದ ದೂರವಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಒಂದು ಕಾರು ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದವರು, ಕಾರು ಬೇಡ, ಕಾಲಿಗೆ ಬೂಟಿಗಿಂತ ಚಪ್ಪಲಿ ಸಾಕು, ಸೂಟಿಗಿಂತ ಸರಳ ಉಡುಪೇ ಬೇಕು. ಬಂಗಲೆಗಿಂತ ಸೊಗಸಾದ ಪುಟ್ಟ ಮನೆಯಲ್ಲೆ ಎಲ್ಲ ಮೂಲಭೂತ ಸೌಕರ್ಯಗಳಿದ್ದರೆ ಸಾಕು. ಕೆಟ್ಟ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುವ ಟಿವಿ ಚಾನೆಲ್ಸ್, ಸಿನಿಮಾಗಳಿಗಿಂತ ಉತ್ತಮ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಂಗೀತವಿರಲೆ ಬೇಕು. ಯಾವಾಗಲೂ ಕುಟುಂಬದ ಒಡನಾಟ, ಹೆಂಡತಿ ಮಕ್ಕಳೊಡನೆ ಬೆರೆಯುವುದು, ಒಳ್ಳೆಯ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದುವಂತೆ, ಒಳ್ಳೆಯ ನಡೆ ನುಡಿಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದಲೇ ರೂಢಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ ಅವರು. ಹೀಗೆ ಸರಳ-ಸಂಯಮ ಜೀವನ ಶೈಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಸಮಾಜಿಕ ತಜ್ಞರು ಬೆರಗಾಗಿದ್ದಾರೆ.

ಎಲ್ಲಕಾಲಕ್ಕೂ ಅಷ್ಟೇ.. ಯಾವುದೂ ಅತಿಯಾದರೆ ವರ್ಜ್ಯವೇ ಆಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಅತಿಯಾಗಿ ಸೇವಿಸಿದಮೇಲೆ ಬುದ್ಧಿ ಬಂದರೆ ಪ್ರಯೋಜನವೇನು ಹೇಳಿ? ಹೇಗಾದರೂ ಸರಿ, ಹಣದ ಹೊಳೆಯನ್ನೇ ಹರಿಸುವ ಹುನ್ನಾರವೇಕೆ? ಹೆಣ್ಣಾದವಳಿಗೆ ತನ್ನ ಅಂಗಾಂಗ ಪ್ರದರ್ಶನ, ಉದ್ರೇಕಕಾರಿ ಮಾತು ಕತೆಗಳು, ನಗೆಚಾಟಿಕೆಗಳು ಮೊದಲಿಗೆ ಖಷಿಕೊಡುತ್ತವೆಯಾದರೂ ಕ್ರಮೇಣ ಅಂಥ ಚೆಲ್ಲಾಟ ಹುಚ್ಚಾಟಗಳೆಲ್ಲವೂ ಸಿನಿಮೀಯವಾಗಿ ದುಷ್ಪರಿಣಾಮಬೀರಿ ಅಪಾಯ ತಂದೊಡ್ಡುವಾಗ ಯಾರೂ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಬರಲಾರರಲ್ಲ.. ಬದುಕು ಕೊಚ್ಚೆ ನೀರಾಗಿ ರಾಡಿಯಾಗಿ ಹೋಯಿತೆಂದರೆ ಯಾರಿಗೂ ಹತ್ತಿರ ಬರದಷ್ಟು ಅಸಹ್ಯ ಹುಟ್ಟಿಸುವುದೇ ಅಲ್ಲವೇ..

ಹಿಂದೂಅಮೆರಿಕ
ಹೀಗೆ ನಮ್ಮಯುವಪೀಳಿಗೆ ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗೆ ಮಾರುಹೋಗುತ್ತಿರುವ ಅಪಾಯಕರ ಸಂದರ್ಭ ಹಾಗೂ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳಲ್ಲಿ ನಾವಿಂದು ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ದಿನೇ ದಿನೇ ಈ ಪರಿಯ ಸಲ್ಲದ ವ್ಯಾಮೋಹಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಯುವಕ/ಯವತಿಯರು ಮುಗಿಬೀಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ನಮ್ಮ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯೊಬ್ಬರು ಕಂಡ ಅಮೆರಿಕ ಉಡುಪಿಯ ಅಷ್ಟಮಠದ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯೊಬ್ಬರು ಅಮೆರಿಕದ ಮಧ್ವಸಂಘದವರ ಆಹ್ವಾನದ ಮೇರೆಗೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದಾಗ ಅವರು ಕಂಡ ಹಿಂದೂಅಮೆರಿಕ ಹೇಗಿತ್ತೆಂಬುದನ್ನು “ತರಂಗ” ವಾರಪತ್ರಿಕೆಯ ಸಂದರ್ಶನವೊಂದರಲ್ಲಿ ಸಾದ್ಯಾಂತ ವಿವರಿಸಿದ್ದಾರೆ. 14 ಜೂನ್,1998 ರ ಈ ಹಳೆಯ ಸಂಚಿಕೆ ಅದ್ಹೇಗೋ ನನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನನ್ನ ಗಮನ ಸೆಳೆಯಿತು.. ಆ ವಿಶೇಷ ಲೇಖನದ ತುಣುಕುಗಳನ್ನಿಲ್ಲಿ ಕೊಡತ್ತಿದ್ದೇನೆ-

ಪೂರ್ವ-ಪಶ್ಚಿಮ
“ದೆಹಲಿಯಿಂದ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬ್ರಾಹ್ಮೀ ಮುಹೂರ್ತದಲ್ಲಿ ಹೊರಟವರು ಸಂಜೆ ಗೋಧೂಳಿ ಲಗ್ನದಲ್ಲಿ ಅಮೆರಿಕಾ ಸೇರಿದ್ದೆವು. ಅದು ನಮಗೆ ಸೋಜಿಗ. ನಮಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಬೆಳಗಾಗುವುದೆಂದರೆ ಅಲ್ಲಿಯವರಿಗೆ ಅದು ಹಿಂದಿನ ದಿನದ ಸಾಯಂಕಾಲ. ಹೋಗಿ ಸೇರಿದಾಗ ಇಲ್ಲಿ ಮರುದಿನ ಬೆಳಗಾದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಹಿಂದಿನ ದಿನ ಸಂಜೆ.
“ಗೀತೆಯಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣ ಹೇಳಿದ ‘ಯಾ ನಿಶಾ ಸರ್ವ ಭೂತಾನಾಂ’ ಎಂಬ ಮಾತಿನ ಅರ್ಥವಾಯಿತು. ಒಬ್ಬರ ಕತ್ತಲು ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಬೆಳಕು. ಪೂರ್ವ-ಪಶ್ಚಿಮದ ಜನರ ಮನೋಗತಿಯೂ ಅದಕ್ಕನುಸಾರ ವಾಗಿದೆಯೆಂದು ಗೋಚರವಾಯಿತು. ಪೌರ್ವಾತ್ಯರದ್ದು ಧರ್ಮಪ್ರಧಾನವಾದ ಬದುಕು. ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯರದ್ದು ಅರ್ಥಪ್ರಧಾನ ಬದುಕು. ಆದರೆ ಇತ್ತೀಚೆಗಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಪಾಶ್ಚತ್ಯರಿಗೆ ಧರ್ಮಪ್ರಧಾನ ಬದುಕಿನ ಬೆಲೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿದೆ. ಪೌರ್ವಾತ್ಯರು ಅರ್ಥಪ್ರಧಾನ ಬದುಕಿನತ್ತ ಆಕರ್ಷಿತರಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
‘ಪೂರ್ವಜರಲ್ಲಿ ಪೂರ್ವಾಗ್ರಹ ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾಸ್ತಿ. ಅದು ಎಷ್ಟೇ ಕೆಟ್ಟದಾಗಿರಲಿ ಒಮ್ಮೆ ಹಿಡಿದರೆಂದರೆ ಪೌರ್ವಾತ್ಯರು ಅದನ್ನು ಬಿಡಲೊಲ್ಲರು. ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯರಲ್ಲಿ ಪಶ್ಚಿಮಾಗ್ರಹ(ಅಪರಾಗ್ರಹ) ಜಾಸ್ತಿ. ಒಂದು ವಸ್ತು ಎಷ್ಟೇ ಒಳ್ಳೆಯದಿರಬಹುದು, ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ಅದನ್ನು ಹಿಡಿದಿಡಲಾರರು. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಅಲ್ಲಿ ‘ಡೈವೋರ್ಸ್’ ಜಾಸ್ತಿ ಅಂತ ಕಾಣುತ್ತದೆ.
“ಪೂರ್ವಕ್ಕೆ ಪೂರ್ವ ಎಂಬ ಹೆಸರು ಸಾರ್ಥಕ. ಪಶ್ಚಿಮಕ್ಕೆ ಪಶ್ಚಿಮ ಎಂಬ ಹೆಸರು ಸಮರ್ಪಕ.”

ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಅಮೆರಿಕನ್ನರು ಕೇಳುವ ಪ್ರಶ್ನೆ-‘ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟು ಬಡತನವಿದ್ದರೂ ಭಾರತೀಯರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮುಗುಳ್ನಗೆಯೇ ಕಾಣುತ್ತದಲ್ಲಾ?’
”ದುಃಖ, ಬಡತನ ಎಷ್ಟೇ ಇರಲಿ, ದೇವರು ಇಂದಲ್ಲ ನಾಳೆ ನನ್ನ ಕೈಹಿಡಿದು ಮೇಲೆತ್ತುತ್ತಾನೆ ಎನ್ನುವ ನಂಬಿಕೆ, ವಿಶ್ವಾಸ ಇವುಗಳೇ ಆತನ ಪ್ರಸನ್ನತೆಗೆ ಕಾರಣ ಎಂದು ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯರಿಗೆ ಹೇಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಬೇಕು?”

ಅಮೆರಿಕದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ ಭಾರತೀಯರಲ್ಲಿ ‘ಹಿಂದುತ್ವ’ ಎಷ್ಟು ಉಳಿದಿದೆ? ಬೆಳೆದಿದೆ?
ಅಮೆರಿಕದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ ಹಿಂದೂಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ-ನಿಜವಾದ ಹಿಂದೂಗಳು ನಾವೇ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಭಾರತದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಹಿಂದುತ್ವ, ಧರ್ಮ, ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ವಿಚಾರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತಿರಸ್ಕಾರ ಬುದ್ಧಿ ಇದ್ದವರೂ ಅಮೆರಿಕಕ್ಕೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಬಹಳ ಶ್ರದ್ಧೆ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಅಮೆರಿಕದ ಹಿಂದೂಗಳಲ್ಲಿ ನಾಸ್ತಿಕರೆಂಬುವರೇ ಇಲ್ಲ. ಕುಡಿತವಿಲ್ಲ. ಮಾಂಸ ಭಕ್ಷ್ಯವೂ ತ್ಯಾಜ್ಯ. ಅಮೆರಿಕದ ಹಿಂದೂಗಳು ಹಿಂದೂ ಹಬ್ಬ ಹರಿದಿನಗಳನ್ನು ಎರಡೆರಡು ಬಾರಿ ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅಮೆರಿಕದ ಭಾರತೀಯರು, ಹಿಂದೂಗಳು ಒಗ್ಗಟ್ಟಿನಿಂದ ಇದ್ದಾರೆ.

ಅಲ್ಲಿ ಅವರು ಏಕಾದಶಿಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಲೆಕ್ಕಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು?
ಅಲ್ಲಿನ ಸೂರ್ಯಹುಟ್ಟುವ, ಮುಳುಗುವ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾನೂ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಒಂದು ದಿನ ಏಕಾದಶಿ ಉಪವಾಸ ಮಾಡಿದ್ದೆ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಅವರು ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿನಂತೆಯೆ ಇದ್ದರೆಂಬುದು ನಿಮ್ಮ ಅನುಭವದ ಮಾತೇ? ಖಂಡಿತ. ಒಂದಿನಿತೂ ಅವರು ತಪ್ಪಿಲ್ಲ.

ಮೇಧಾವಿ ಮಕ್ಕಳು:
ಅಮೆರಿಕದ ಮೂವತ್ತು ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ನೂರಾರು ಭಾರತೀಯರ ಮನೆಗಳಿಗೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಿದ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯವರಿಗೆ ಅಲ್ಲಿನ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ಕಾಣುವ ಅವಕಾಶ ಲಭಿಸಿದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ- ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಜಿಜ್ಞಾಸೆ, ಕುಶಾಗ್ರಮತಿ ಇವುಗಳನ್ನು ಕಂಡು ಆಶ್ಚರ್ಯ ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ ಉದಾಹರಣೆಗಳನ್ನು ನೋಡಿ-

”ಬಫೆಲೋದಲ್ಲಿ ನಾವು ತಂಗಿದ್ದ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದನೆಯ ತರಗತಿಯ ಕಿಶೋರನಿಗೆ ಆ ದಿನ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ವಾನುಭವ ಲೇಖನದ ಸ್ಪರ್ಧೆಯಿತ್ತು. ಆತ ಬರೆದ-“ ಇಂದು ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಭಾರತದಿಂದ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯೊಬ್ಬರು ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಜನರು ಅವರನ್ನು ನೋಡಲು ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ತಂದೆಗೆ ಸ್ವಾಮಿಗಳೆಂದರೆ ಭಯಭಕ್ತಿ. ನಮಗೆ ಬೇರೆ ಮಕ್ಕಳು ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಖಶಿ. ತಾಯಿಯ ಸಂತೋಷಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಸ್ವಾಮಿಗಳ ಜತೆ ಅಡುಗೆಯವರೂ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ಅವರೇ ಭರ್ಜರಿ ಅಡುಗೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಅಡುಗೆ ಕೆಲಸವಿಲ್ಲ.’ ಹೀಗೆ ಬರೆದು ನಮ್ಮ ಚಿತ್ರ ಹಾಗೂ ತಂದೆ-ತಾಯಿಗಳ ಚಿತ್ರ ಬರೆದಿದ್ದ. ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರಥಮ ಬಹುಮಾನ ಬಂತಂತೆ.

”ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ ಏಳು ವರ್ಷದ ಕಿಶೋರನೊಬ್ಬ ತಾಯಿಯ ಜತೆ ವಾಸವಾಗಿದ್ದ. ತಂದೆ ಡೈವೋರ್ಸ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬೇರೆ ಕಡೆ ಹೋಗಿದ್ದರು. ಆತನಿಗೆ ಹನುಮಂತನೆಂದರೆ ಇಷ್ಟವಂತೆ. ಯಾಕೆ ಎಂದು ನಾವು ಕೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ- ‘ನನ್ನ ತಂದೆ ನಮ್ಮ ತಾಯಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಹೋಗಿದ್ದಾರೆ. ನನಗೆ ಈ ಹನುಮಂತ ಇಷ್ಟ. ಅವನು ಯಾರಿಗೂ ಡೈವೋರ್ಸ್ ಹೊಡುವ ಹಾಗಿಲ್ಲವಲ್ಲ’ ಎಂದುಬಿಟ್ಟ.

”ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ- ನಾವು ಮನೆಗೆ ಪ್ರವೇಶ ಮಾಡಿದ ಕೂಡಲೇ ನಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿದ ಪುಟ್ಟ ಮಗು ನಂದಿನಿ ನಮ್ಮ ರೆಟ್ಟೆ ಹಿಡಿದು ಕೇಳಿದಳು, “ನಮ್ಮ ಅಮ್ಮ ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ, ನೀವು ತುಂಬ ಉಪವಾಸ ಮಾಡುತ್ತೀರಂತೆ, ಹಾಗಿದ್ದರೂ ನಿಮ್ಮ ರೆಟ್ಟೆ ಇಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿದೆಯಲ್ಲ..” ಎಂದು ಮುಟ್ಟಿ ಮುಟ್ಟಿ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿದಳು.

ಅಮೆರಿಕನ್ನರ ಆಸಕ್ತಿ ಅದ್ಭುತ
ಅಮೆರಿಕನ್ನರಲ್ಲಿರುವ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬ ದಾಹ, ಆಸಕ್ತಿ ಅದ್ಭುತವಾದದ್ದು. ಯಾವ ವಿಷಯವನ್ನೇ ಆದರೂ ಅಮೂಲಾಗ್ರವಾಗಿ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಹಟ, ಶಿಸ್ತು ಬಹಳವಿದೆ. ಒಬ್ಬ ಅಮೆರಿಕನ್ ಕೇಳಿದರು- ’ಅಮೆರಿಕಕ್ಕೆ ಬಂದ ಅನಂತರ ಭಾರತದ ಬಗ್ಗೆ ಏನನ್ನಿಸುತ್ತದೆ?’
ನಾವು ಹೇಳಿದೆವು- ‘ಭಾರತದಲ್ಲೇ ಇದ್ದವರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಭಾರತದ ಸೌಂದರ್ಯ ಶಿಖರಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸದ್ದೇವೆ, ಆಸ್ವಾದಿಸಿದ್ದೇವೆ’ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಪುಳಕ ತಂದಿತು. ಅವರ ವಿನಯ, ಕಲಿಯಬೇಕೆಂಬ ಚಾಪಲ್ಯ ಅನುಕರಣೀಯ.”

“ಅಮೆರಿಕದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಭಾರತವನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಉನ್ನತ, ಆದರ್ಶಮಯವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಭಾರತದಲ್ಲೇ ನಿಂತು ಅಮೆರಿಕವನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಮೋಹಕ, ಆಕರ್ಷಕವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿದ್ದವರಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಬರುವ ಆಸೆ. ಇಲ್ಲಿದ್ದವರಿಗೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುವ ಚಪಲ. ಎರಡೂ ದೇಶಗಳ ಉತ್ತಮ ಗುಣ, ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಅಲ್ಲಿರುವ ಭಾರತೀಯರಲ್ಲಿದೆ. ಅದು ವಿಶೇಷ.

ಆದ್ದರಿಂದ, ಇಂದಿನ ನಮ್ಮ ಯುವ ಪೀಳಿಗೆ ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಅವರ ಅಮೆರಿಕಾ ವ್ಯಾಮೋಹ ಕ್ಷುಲ್ಲಕ; ಬದುಕೆಂಬದು ಅರ್ಥವಿಹೀನವಾಗಬಾರದಲ್ಲ... ಸ್ವಚ್ಛಂಧ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯ “ಸೋಷಿಯಲ್ ಲೈಫ್”, “ಹೈಲೆವೆಲ್ ಸ್ಟೈಲ್ಸ್” ಇವೆಲ್ಲವೂ ಅವರಿಗೆ ಮಾರಕವಾಗಿ ನಮ್ಮತನವನ್ನೇ ತಾವು ಈ ಸಮುದಾಯದಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವಂತಾಗಬಾರದಲ್ಲ... ತುಂಬು ಹರೆಯದ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳು ತಮ್ಮ ಫ್ಯಾಷನ್ ಗೀಳಿನಲ್ಲಿ ಹೊಸತನ್ನು ಅನುಕರಿಸುವಾಗ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಗೌರವವರ್ಣದಿಂದ ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳವುದಕ್ಕೇ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡಬೇಕಲ್ಲ... ಯುವಕರೂ ಅಷ್ಟೇ “ಹುಚ್ಚು ಲೌವ್ ಅಫೈರ್”ಗಳಿಂದ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಅತ್ಯಗತ್ಯವಲ್ಲವೇ? ಯಾಕೆಂದರೆ, ಇದೆಂದಿಗೂ ಅಮೆರಿಕನ್ ನಿಜಕ್ಕೂ ಪರಿಸರವಾಗಲಾರದೆಂಬುದೂ ಕಠೋರ ಸತ್ಯವೇ. ಆದರೂ, ಅಮೆರಿಕದಲ್ಲಿ ಆಗುತ್ತಿರುವುದೇನು? ಅಲ್ಲಿ ಸ್ವಚ್ಛಂದ ಪರಿಸರವಿರುವೆಡೆಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವುದೂ ತಮ್ಮತನ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಅತಿಮುಖ್ಯವೆನಿಸಿರುವಾಗ, ಅಂತಹ ಸ್ವಚ್ಛಂದ ಪರಿಸರಕ್ಕೆ ಹೇಸುವಷ್ಟು ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಪರಂಪರಾಗತವಾಗಿಯೆ ತೀವ್ರ ವಿರೋಧವಿರುವೆಡೆಯಲ್ಲಿ ನಾವೆಷ್ಟೇ ಜಾಗೃತರಾಗಿದ್ದರೂ ಕಡಿಮೆಯೇ; ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಸೋತು ಅಪರಾಧೀ ಪ್ರಜ್ಞೆಯಿಂದ ಜೀವಮಾನವಿಡಿ ಪಶ್ವಾತ್ತಾಪ ಪಡುವಂತಾಗುತ್ತದೆ...
-ಎಚ್.ಶಿವರಾಂ 4 ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್. 2006

ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಪರಂಪರೆಗೊಂದು ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ನಿದರ್ಶನ ಇಲ್ಲಿದೆ ನೋಡಿ-

ಯೋಗ ಸಾಧನೆ-ವೈಜ್ಞಾನಿಕ

ಸ್ತ್ರೀವಾದ ಮತ್ತು ಸಮಾಜ

2006-08-30T18:20:00.000+05:30

ಸ್ತ್ರೀವಾದದ ಬಗ್ಗೆ ಸಂಪದ.ನೆಟ್ ನಲ್ಲಿ ಕಮಲಾಕರ್ ಅವರ ಲೇಖನ ಓದಿ ಈ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ್ದೆ-
ಇದೀಗ ನಮ್ಮ ಸಮಾಜ ಪುರುಷ ಪ್ರಧಾನ ಸಮಾಜವಾಗಿ ಇನ್ನೂ ಉಳಿದಿದೆಯೇ? ಖಂಡಿತ ಇಲ್ಲ. ಹಿಂದೊಂದು ಕಾಲವಿತ್ತು ಹೆಣ್ಣು ಮುಸುಕೆಳೆದುಕೊಂಡೇ ತಿರುಗುವ ಕಾಲ. ಈಗ ಹೆಣ್ಣು ಸಂಪೂರ್ಣ ಸ್ವಾತಂತ್ರ ಪಡೆದಿದ್ದಾಳೆ. ನಿರ್ಭಿಡೆಯಿಂದ, ಅಷ್ಟೇಕೆ ಹಿಂದೆಂದಿಗಿಂತಲೂ ಬಲು ಸ್ವಚ್ಛಂಧವಾಗಿ ತೆರೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾಳೆ ಅಂಥ “ರಮ್ಯ” ಕಾಲವಿದಾಗಿದೆ. ಹೌದು, ಜೀವನಾನಂದದ ಸ್ವರೂಪವೇ ಹೆಣ್ಣು. ಅವಳು ಎಲ್ಲಿ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾಳೋ ಅಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳು ಸಂಪ್ರೀತರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ” ಎಂಬುದೀಗ ಕ್ಲೀಷೆಯಾಗಿದೆ. ಇದೀಗ ಹೆಣ್ಣು ಎಲ್ಲಿ ದೇವತೆಯಂತೆ ಕಂಗೊಳಿಸತ್ತಾಳೋ ಅಲ್ಲಿ ಅವಳೇ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾಳೆ. ಯುವ ಜನಾಂಗದ ಕನಸಿನ ಕನ್ಯೆಯೆ ಅವಳಾಗಿರುತ್ತಾಳೆ ಎಂಬುದ ಉತ್ಪ್ರೇಕ್ಷೆಯಾಗಲಾರದು.
ಇಂದಿನ ಜಾಹೀರಾತು ಪ್ರಪಂಚದಿಂದ ಹಿಡಿದು, ಸಿನಿಮಾ, ಟೆಲಿ ಸಿನಿಮಾಗಳವರೆಗೆ ಆಕೆ ರೋಮ್ಯಾಂಟಿಕ್- ಗ್ಲಾಮರಸ್ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಮೆರೆದಿದ್ದಾಳೆ; ಮೆರೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಈಗ ಗಂಡು ಹೆತ್ತವರಿಗೇ ಕಷ್ಟ. ಅವರಿಗೆ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಜೋಪಾನ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ದುರ್ದರ ಪ್ರಸಂಗ. ಯಾಕೆಂದರೆ, ಯಾವ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಯಾವ ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ತಂದು ತಂದೆ ತಾಯಿಗಳ ಎದುರಿನಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತಾನೋ ಮಗ ಎಂಬ ಆತಂಕ. ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದ ಹುಡುಗಿಯೂ ಅಷ್ಟೇ.... ಯಾವ ಹುಡುಗನನ್ನು ಯಾವ ಘಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ತಂದು ತಂದೆ-ತಾಯಿಯರೆದುರಿಗೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಇವನನ್ನೇ ಲವ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ; ಮದುವೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾಳೋ ಎಂಬ ಆಂದೋಲನವೇ ಪೀಡಿಸುವಂತಹ ಕಾಲ ಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ನಾವಿಂದು ಬದುಕುತ್ತಿರುವಾಗ ಹಳೆಯ ವಾದಗಳು ನೆರವಿಗೆ ಬರಲಾರವು. ಇಂದಿನ ಪುರುಷನಿಗೆ ಸರಿಸಮಾನವಾಗಿ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ; ಸಂತೋಷವೇ. ಹಾಗಿರುವಾಗ ಅವಳದೇ ವಾದವೆಂದರೇನು?ಹೆಣ್ಣಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದ್ದಕ್ಕೆ ಅವಳ ಸಮಸ್ಯಗಳು ಲಿಂಗ ರೀತ್ಯ ಪ್ರತ್ಯೇಕವೆನಿಸುತ್ತದೆಯಾದರೂ. ಪುರುಷರೇ ಇಲ್ಲದ ಸಮಾಜವನ್ನು ನಾವು ಹೇಗೆ ಊಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅಸಾಧ್ಯವೋ ಹಾಗೆಯೆ ಸ್ತ್ರೀಯರೇ ಇಲ್ಲದ ಬದುದು ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ಕಾಣಲಾರೆವು. ಅಂದರೆ, ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ಗಂಡು, ಗಂಡಿಗೆ ಹೆಣ್ಣು ಇಬ್ಬರೂ ಇಂದಿ ದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಮಾಜಿಕವಾಗಿ ಸರಿಸಮಾನರೆಂಬುದನ್ನು ನಾವು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಂತಿದೆ. ಇಬ್ಬರಲ್ಲೂ ಸಾಮಾಜಿಕ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಎಂಬದಿರುವಾಗ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ವಾದಗಳೇಕೆ? ಹಿಂದಿತ್ತು ಪುರುಷ ಪ್ರಧಾನ ಕಾಲ. ಆಗ ಬೇಕಿತ್ತು ಸ್ತ್ರೀವಾದ...
ಪ್ರೇಮಕ್ಕೂ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಗೂ ಇರುವ ಹೋಲಿಕೆ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳು ಇಂದಿನ ಯುವ ಜನಾಂಗ ಅರಿತಂತಿಲ್ಲ. ಹೊಸ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟು ಹಾಕುವ ಕಾತರತೆಯ ಸಡಗರದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಇಂದಿನ ಯುವತಿ ಯುವಕರ ವಾದಕ್ಕೆ ಹಿರಿಯರಾದ ನಾವು ಉತ್ತರ ಹೇಳುವುದೇ ಕಷ್ಟವಾಗಿದೆ.. ಸಿನಿಮಾ ಮತ್ತು ಟಿ.ವಿ. ಚಾನೆಲ್ ಹಾಗೂ ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳ ಕಲಸು ಮೇಲೋಗರದಲ್ಲಿ ಅವರು ಹಪ ಹಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರಿಗೆ ಸೂಕ್ತ ಮಾರ್ಗ ದರ್ಶನ ನೀಡುವಂಥ ಹೊಸ ಮೌಲಿಕವಾದ ಆಯಾಮವೊಂದನ್ನು ಹಿರಿಯರಾದ ನಾವು ಅಂದರೆ ಹಿರಿಯ ಸ್ತ್ರೀ ಮತ್ತು ಪುರುಷರಾದ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಒಂದು ಗೂಡಿ ಹಳೆಯದು ಮತ್ತು ಹೊಸತೆಂಬ ಜೀವನ ಶೈಲಿಯ ಸಮನ್ವಯಕಾರರಾಗಿ ಆರೋಗ್ಯಕರ ಸಮಾಜವನ್ನು ಕಟ್ಟುವಂತಹ ಅವರಿಗೆ ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ತುಂಬು ಭರವಸೆ ನೀಡುವಂತಹ “ಹೊಸ ಸಮಾಜವಾದ”ವನ್ನು ಹುಟ್ಟು ಹಾಕಬೇಕಾಗಿರುವ ಹೊಣೆ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರದು ಆಗಿದೆ.

ಈ ಲೇಖನಕ್ಕೆ ಚರ್ಚೆವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ಬಂದ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಇಲ್ಲಿದೆ ನೋಡಿ-

ಚರ್ಚೆ:ಸ್ತ್ರೀವಾದ ಮತ್ತು ಸಮಾಜ

ನನ್ನ ಉತ್ತರ ಹೀಗಿದೆ ನೋಡಿ-

ಇದೇ ದೇಶ; ಇದೇ ಕಾಲ, ಈಗ ಹೇಗಿದೆ ಅನ್ನೋದನ್ನ ನಾವು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇವಲ್ಲ; ನೀವು ಅದ್ಯಾವಕಾಲವನ್ನೇ ಕುರಿತು ಇಂದಿಗೂ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಲಿದ್ದೀರಿ? ! ನಿಮ್ಮದೇ ಮಾತಿನಂತೆ ಹಿಂದೆ ಸ್ತ್ರೀ ಅನ್ನೋ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಇರಬಹುದು, ಕೆಲಸ ಇರಬಹುದು ಬದುಕಿನ ಯಾವುದೇ ಆಯ್ಕೆಗೆ ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ; ನಿಜ. ಆ ಕಾಲದಿಂದ ನಾವೀಗ ಹೊರ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ ಅನ್ನೋದನ್ನ ನೀವು ಗಮನಿಸಿದಂತೆಯೆ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ..? ಈಗ ಸ್ತ್ರಿ ತಾನು ಬದುಕುವ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆಂದಿಗಿಂತಲೂ ಆಯ್ಕೆಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಪಡೆದಿದ್ದಾಳೆ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟೋ ಉದಾಹರಣಗಳಿವೆಯಲ್ಲ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ, ಕೆಲಸವನ್ನೇ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಿ, ಇಂದು ಮಹಿಳಾ ಪೊಲೀಸ್. ಬಸ್ ಡ್ರೈವರ್ಸ, ಕಂಡಕ್ಟರ್, ಹೆವಿಟ್ರಕ್ಸ್ ಡ್ರೈವರ್ಸ, ಅಷ್ಟೇಕೆ ಭಾರತ್ ಅರ್ತ್‌ ಮೂವರ್ಸ ಅಂತಹ ದೊಡ್ಡ ಕಂಪೆನಿ ಇಂದು ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಹೆವಿ ಅರ್ಥ್ ಮೂವರ್ಸ ಚಾಲನೆಗೆ ತರಬೇತಿ ನೀಡುತ್ತಿದೆ. ಅಂತಹ ಕೆಲಸಗಳಿಗೆ ಸ್ತ್ರೀ ಇಂದು ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಪಡೆದಿದ್ದಾಳೆ. ಅಂತಹ ಕಠಿಣವಾದ ಕೆಲಸಗಳಿಗೆ ಸ್ತ್ರೀ ಬರುತ್ತಿರುವುದು ಇಂದು ತೀರ ಕೆಳ-ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದ ಕುಟುಂಬದಿಂದಲೇ ಅನ್ನೋದು ಸ್ಫಟಿಕದಷ್ಟು ಸ್ವಚ್ಛ ನಿಚ್ಛಳವಾಗಿದೆಯಲ್ಲದೇ ಅವರಿಗೆ ಈಗ ಅವರ ಬದುಕಿನ ಆಯ್ಕೆ ಎಂಬುದು ಎಲ್ಲಿ ಹಿಡಿತಕ್ಕೊಳಗಾಗಿದೆಯೋ ದೇವರೇ ಬಲ್ಲ.. ಎಲ್ಲೋ ಬಿಹಾರದಂತ ಕೆಲ ಕುಗ್ರಾಮಗಳಲ್ಲಿ ಅನಕ್ಷರತೆ,ಅಜ್ಞಾನ,ಅಂಧವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ಹೆಣ್ಣು ಇನ್ನೂ ಹಿಡಿತಕ್ಕೊಳಗಾಗಿಯೆ ಇದ್ದಿರಬಹುದು. ಅಂಥಲ್ಲಿ ಬೇಕು;ನೀವೇ ಹೇಳಿದಂತೆ Specific ಆಗಿ ಒಂದು ಸ್ತ್ರೀವಾದ. ತಂದೆ ತಾಯಿಗಳೇ ಇಂದು ತಮ್ಮ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳು ಟಿ.ವಿ, ಸಿನಿಮಾಗಳಲ್ಲಿ ನಿರ್ಭಿಡೆಯಿಂದ ತೆರೆದುಕೊಂಡು ಪಾತ್ರಮಾಡಲು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ನೀಡುತ್ತಿರುವುದು ಇದೇ ಕಾಲದ ಕಠೋರ ಸತ್ಯವಲ್ಲದೇ ಇನ್ನೇನು? ಸುಮ್ಮನೆ ಟಿವಿ ಪರದೆ ಮೇಲೆ ಮುದ್ದಾಗಿ ನಕ್ತಾರೆ ಎಂದಿದ್ದೀರಲ್ಲ. ಹೌದು, ಇದ್ದಿದ್ದರಲ್ಲಿ ಟಿ.ವಿ.ಪರದೇನೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಉತ್ತಮ ಅನ್ನಿ. ಆದರೆ, ಅದೇ ಟಿ.ವಿಲಿ ಬರೋ ಸಿನಿಮಾಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣನ್ನು ಕೆಟ್ಟದಾಗಿಎಕ್ಸಪೋಸ್ ಮಾಡಿರುವಂಥ ದೃಶ್ಯಗಳೆಷ್ಟಿರೊಲ್ಲ. ಈಗ ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು Specific ಆಗಿ ಇನ್ನೊಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪುರುಷವಾದವನ್ನೇ ಮಂಡಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ, ಎಷ್ಟೋ ಕೆಲಸಗಳಿಗೆ ಅರ್ಜಿ ಹಾಕಿದಾಗ ಸ್ತ್ರೀಗೇ ಹಿಂದೆಂದಿಗಿಂತಲೂ ಆದ್ಯತೆ. ಆ ದಿಸೆಯಲ್ಲೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣಿನ ವೇಷಭೂಷಣಗಳಿಗೆ ನೀತಿಸಂಹಿತೆ ಬೇಕು, ಜಾಹೀರಾತುಗಳಲ್ಲಿ, ಸಿನಿಮಾಗಳಲ್ಲಿ ಅವಳನ್ನು “ತೆರೆದು” ತೋರುವ ಸ್ವಚ್ಛಂದ ಪ್ರವೃತ್ತಿಗೆ, ಎಲ್ಲಿದೆ ಕಡಿವಾಣ? ಎಲ್ಲಿದೆ ಆ ಹಿಂದಿನ ಸೆನ್ಸಾರ್ ನೀತಿ; ಹಣವೇ ಪ್ರಧಾನವಾಗುತ್ತಿರುವಾಗ ಈ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ವೈಪರಿತ್ಯಗಳಿಗೆ ಸ್ತ್ರೀ ಸಮುದಾಯವೇಕೆ ಸುಮ್ಮನಿದೆ? ಅಮೆರಿಕದಂತ ದೇಶವೇ ಸರಳ-ಸಂಯಮ ಜೀವನಶೈಲಿಗೆ ಮಾರುಹೋಗುತ್ತಿರುವ ಇಂದಿನ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲೇಕೆ ಹೀಗೆ..?
ಒಬ್ಬ ಸೇರ್ಲ್ಸ ಗರ್ಲ್ ಆದಿಯಾಗಿ ಆಕೆಯ ಗ್ಲಾಮರಸ್ ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ಇದೀಗ ಬಹಳ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯವಿದೆ;ಅನ್ನೋ ಕಾರಣಕ್ಕೇ ಗಂಡಿಗೆ ಕೆಲಸವಿಲ್ಲದೇನೆ ನರಳುವ ಗಂಡುಮಕ್ಕಳನ್ನಷ್ಟೇ ಹೆತ್ತವರು ಪಡುವಂಥ ಪಾಡು ಹೇಳುವಂತಿಲ್ಲ.. ಸಧ್ಯ ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳು ಓದಿ ದೊಡ್ಡ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ ಅಂತ ನಾನೊಬ್ಬ ನಿಟ್ಟುಸಿರಿಟ್ಟರಾಯಿತೇನು! ಕೆಳ-ಮಧ್ಯಮ ಕುಟುಂಬದ ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳ ಪಾಡೇನು? ಅಲ್ಲಿ ಬಿ.ಎ.ಡಿಗ್ರಿ ಮಾಡಿದ ಹುಡುಗನ ತಾಯಿಗೆ ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕೀತು; ಆ ಹುಡುಗನಿಗಲ್ಲ... ಇದು ಇದೇ ಇಂದಿನ ಕಾಲದ ಕಠೋರ ವಾಸ್ತವವಾಗಿರುವಾಗ ಎಲ್ಲಿದೆ ಯಾವ ದಂತಗೋಪುರದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಅಡಗಿಕುಳಿತಿದೆ ಸ್ತ್ರೀವಾದ.?. ಸಾರಸಗಟಾಗಿ ಸ್ತ್ರೀವಾದವನ್ನೇ ತಿರಸ್ಕರಿಸಿ ಎಂದಿಲ್ಲ; ಅದು ಹಿಂದಿನ ಪರಿಕಲ್ಪನೆ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆಯನ್ನು ಖಂಡಿತವಾಗಿ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದೆ. ಹಾಗೇನಾದರೂ ಇನ್ನೂ ಸ್ತ್ರೀವಾದ ಬೇಕೆಂದಿದ್ದರೆ, ಅದರ ಪರಿಭಾಷೆಯನ್ನೇ ಆಯಾ ಪರಿಸರಕ್ಕೆ ಸಂದರ್ಭಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ನ್ಯಾಯ ಒದಗಿಸಲೆಂದೇ ಬದಲಿಸಿ ಬಳಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆಯಷ್ಟೇ.

ಗಂಡು ಹೆಣ್ಣಿನ ಆಕರ್ಷಣೆಯಲ್ಲಿ....

2006-08-02T11:28:00.000+05:30

ಹೆಣ್ಣೊಬ್ಬಳು ಹೆಂಡತಿಯಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಹೆಂಡತಿ ಮಕ್ಕಳ ತಾಯಿಯಾಗುತ್ತಾಳೆ. ವಯಸ್ಸು ಕಳೆದಂತೆ ಗಂಡನಿಗೂ ತಾಯಿಯಂತೇ ಕಾಣುತ್ತಾಳೆ. ಮಗುವೊಂದು ಹುಟ್ಟುತ್ತಲೇ ಆಕೆಯ ಸ್ತನಗಳನ್ನು ಚೀಪುತ್ತಾ ಅಮೃತಪಾನವನ್ನೇ ಮಾಡುತ್ತಾ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಗಂಡಾದರೆ ತನ್ನ ಜೀವಮಾನದುದ್ದಕ್ಕೂ ಇನ್ನೊಂದು ಬಗೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣಿನ ತುಂಬು ಸ್ತನಗಳಾಕರ್ಷಣೆಗೆ ಮುಗಿಬೀಳುವುದರಲ್ಲೇ ಅದೆಂಥಹ ಅಮಿತಾನಂದ... ಹೆಣ್ಣಿಗಾದರೋ ತನ್ನ ಸೌಂದರ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ತುಂಬು ಹೆಮ್ಮೆಯೆ. ಆಕೆಗೆ ತನ್ನ ತುಂಬಿದೆದೆಗೆ(ಅಷ್ಟಿಷ್ಟು ತೆರೆದು ತೋರಿ)ಹೆಮ್ಮಯಿಂದ ಬೀಗುವುದರಲ್ಲೇ ಪರಮ ತೃಪ್ತಿಯಿರುವುದು ಇಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕಾಣಸಿಗುತ್ತಿದೆ. ಈಗೀಗ ನಮ್ಮ ನಡುವೆ ಅದೂ ಸಹ ಸಹಜ ಸ್ವೀಕಾರರ್ಹವಾಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನೂ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇವಲ್ಲ. ಪ್ರಕೃತಿಯ ಈ ಸೃಷ್ಟಿ ವೈಚಿತ್ಯ್ರಕ್ಕೆ ನಾವು ಮಣಿಯಬೇಕಲ್ಲ... ಆದರೆ,ಗಂಡು ಹೆಣ್ಣಿನ ಸಂಬಂಧ ಕೇವಲ ಸಂಬಂಧವಲ್ಲದೆ ಜನ್ಮಜನ್ಮದ ಅನುಬಂಧವೆನಿಸುವುದೂ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಅನುಭವ ವೇದ್ಯವೇ ಸರಿ. ಯಾಕೆಂದರೆ, ಮನುಷ್ಯನ ಎಲ್ಲ ಭಾವನೆಗಳೂ ಪ್ರೇಮದ ತುರೀಯಾವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಮಿಲನವಾಗುತ್ತವೆ. ಕಾಮದಲ್ಲಾಗುವುದು ಕೇವಲ ಶಾರೀರಿಕ ಅರ್ಪಣಾ ಭಾವ. ದೇಹಾತೀತ ಆತ್ಮ ಜಾಗೃತಿಗೆ ಪ್ರೇಮ ಸಮ್ಮಿಲನಕ್ಕಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮೌಲ್ಯ ಮತ್ತೊಂದಿಲ್ಲ. ಆ ಮೌಲ್ಯ ಪರಸ್ಪರರಲ್ಲಿ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಅನ್ಯೋನ್ಯತೆಯುಕ್ತ ಮುಕ್ತ ಸಾಧನೆಯಿಂದಲೇ. ಬದುಕಿನ ಎಷ್ಟೋ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಅದು ಸುಲಭಸಾಧ್ಯವೆನಲ್ಲ ಅನಿಸುವುದೂ ಇದೆಯಲ್ಲ...
-ಎಚ್.ಶಿವರಾಂ