Saturday, September 24, 2016

Attachment in detachment by Sudhamurthy

Attachment in Detachment ----- Written by Sudha Murti
🔹🔸🔹🔸🔹🔸
When my daughter, the older of my two, wed and left home, I felt a part of me gone.

With a daughter and a son, I know what both mean, differently.

When she was in her teens I felt as if she was my "physical extension" !

So when she left home to set up her own, I felt I lost a limb.

Next time she came to stay with us, I was astonished how her priorities had changed.

We too must've given the same shocks to our own parents !

When she said Amma,
she meant her mother-in-law, not me!

I felt she was always in a hurry to go back to her house and not stay with me for a few more days.

 That was the first time, it dawned on me that I have to start practising detachment with attachment.

Two years after my daughter’s marriage, my son left for higher studies to US.

Having experienced a child's separation once, I was better equipped emotionally.

I plunged head long into various classes held in the city starting from vedanta to healing to ikebana -
 I just wanted to be away from home..since my husband was a 24/7 workaholic.

My son used to write how he was missing my home cooked food, how he was waiting to come back to live in Chennai with us ...

After a few years, he did come back and we got him married.

He started living separately with his wife and we were also happy that they wanted to be independant from the beginning...

But now, it was all changed !

When in the U S, he missed my cooking, now if I called him to come over with his wife for a meal, it was always some excuse like "oh, amma, we have other plans for the day, please don't mistake us if we don't drop in today" !

I could see that his priorities had also changed completely..

We talk so many things and give so much advice to others, but when it comes to our own children, acceptance comes very late. Our next step is to just leave them undisturbed
in every way.

It was at that time, that I made the following, my 'new profile'.

In all my relationships , rather interactions, I give my best and do my best to live up to what I say.

My attachment with them is complete.

However, I remain detached in the sense that I do not expect them to reciprocate my affection.

Most importantly, I make a conscious effort , not to interfere or pass judgements on the lives they choose to lead.

My concern for my near and dear ones will not fade with my detachment.

If you let go of the ones you love, they will never go away –
this is the beauty of attachment with detachment !

I have learnt to love and let go.

This dictum has developed tolerance in me.

When I let the people live the way they want to, I learn to accept them for what they are.

Most importantly ,
I learn to tolerate the world around me and this tolerance brings in me a sense of peace and contentment.

Since both my children live in Chennai, I follow this very strictly, you know why !

Now I have realised that we start growing mentally much more only after the children leave the house and we have to tackle the emotional vacuum, that arises, along with age-related problems .

I specially dedicate this post to my  friends, who are  totally  dependant  on their  children's lives, to nurture their  own  selves  emotionally.

Please develop your  own  intersts, hobbies  etc, however mundane they  seem to be..

We must learn
To love whatever  we  do
instead of
Doing whatever we love Dushanbe

Wednesday, June 08, 2016

"ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಕಡ್ಡಾಯ"

ಇಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳು ಇತ್ತ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಅತ್ತ ಕನ್ನಡ ಎರಡೂ ಸರಿಯಾಗಿ ಬರದೇ ಎಡಬಿಡಂಗಿಗಳಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.   ಶಾಲೆ ಕಾಲೇಜು ಸಹ ಬಿಡುವ ಮಕ್ಕಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚು ತ್ತಿದೆ.
"ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ  ಕಡ್ಡಾಯ"
ಇದು ಎಸ್ಸೆಸ್ ಎಲ್ಸಿವರೆಗೂ    ಮೊಟ್ಟಮೊದಲು ಆಗಲೇಬೇಕು.
ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಓದಿನಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ. ಅವರ ಭವಿಷ್ಯ ಸುಂದರವಾಗುತ್ತದೆ.

Monday, November 02, 2015

ಸಾಹಿತಿಗಳು, ಕಲಾವಿದರು, ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ವಾಪಾಸಾತಿ ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರಹಸನ


ಸಾಹಿತಿ ಸಂಶೋಧಕರಾದ ಡಾ.ಕಲ್ಬುರ್ಗಿಯವರ ಹತ್ಯೆ ಹಾಗೂ ಈ ಹಿಂದೆ ನಡೆದ ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದವರಾದ ನರೇಂದ್ರ ದಾಬೋಲ್ಕರ್ ಮತ್ತು ಗೋವಿಂದ ಪಾನ್ಸೆಯವರ ಹತ್ಯೆಯಿಂದ ಸರ್ವಧರ್ಮ ಸಹಿಷ್ಣತೆಗೆ ಹೆಸರಾದ ನಮ್ಮ ದೇಶಕ್ಕೆ ದೊಡ್ಡ ಆಘಾತವೇ ಆಗಿದೆ.
ಒಂದು ಸಾವು ತಿಳಿಸಿಕೊಡುವ ಪಾಠ ಬಹಳ ದೊಡ್ಡದು.
ಆದರೇನು! ಮೇಲಿನ ಹತ್ಯೆಗಳನ್ನು ಖಂಡಿಸುವ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸ್ತುತ ಮುಂದುವರೆದಿರುವ ರಾಜಕೀಯ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳು, ಅವು ದೇಶದ  ಮೇಲೆ ಬೀರಿರುವ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತ ಪರಿಣಾಮಗಳು ಜನಸಾಮಾನ್ಯರಿಗೆ ಗಾಬರಿ ಹುಟ್ಟಿಸುವಂತಿವೆ. ಇತಿಹಾಸದ ಪುಟಗಳನ್ನು ಮಗುಚಿ ನೋಡಿದರೆ, ಹುತಾತ್ಮರ ಸಾವಿನಿಂದ ಕಲಿಯುವುದು ಬಹಳಷ್ಟಿರುತ್ತದೆ.
ಸಾ-ಹಿ-ತಿ ಎಂದರೆ, ಆತ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಿಂದ ಸಾಮಾಜಿಕ ಹಿತವನ್ನು ತಿಳಿಸುವಾತ. ಸಾಮಾಜಿಕ ಬದ್ಧತೆ ಅವನ ಮೂಲ ಮಂತ್ರವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಇದೀಗ ಸಾಹಿತಿಗಳು ವಿಚಾರವಾದಿಗಳ ಹತ್ಯೆಯನ್ನು ವೈಭವೀಕರಣ ಮಾಡಿ ರಾಜಕೀಯ ಮಾಡುವುದು ಖಂಡನೀಯವೇ ಆಗಿದೆ.

ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರಾಗಿ ನಾಲ್ಕಾರು ಕನ್ನಡ ಪುಸ್ತಕ ಬರೆದು ಕೊಂಡು ಸಾಹಿತಿ ಎನಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಪ್ರೊ.ಎಸ್.ಕೆ ಭಗವಾನ್ ರು ದಿನಬೆಳಗಾಗುವುದರಲ್ಲಿ ಸುದ್ದಿಯಾದದ್ದು ಶತಶತಮಾನಗಳಿಂದ ಹಿಂದೂಗಳ ಧರ್ಮಗ್ರಂಥವೆನಿಸಿದ್ದ ಭಗವದ್ಗೀತೆಯನ್ನು ಕುರಿತು ಅವಹೇಳನ ಮಾಡಿ,. ಹಿಂದೂಗಳ ದೇವರಾದ ಶ್ರೀರಾಮನನ್ನು ಅವಾಚ್ಯವಾಗಿ ನಿಂದಿಸಿದುದರಿಂದ. ಇಂಥ ಬುದ್ಧಿಜೀವಿಗಳ ವಲಯದಲ್ಲಿ ದೇವರು ಧರ್ಮವನ್ನು ನಿಂದಿಸಿದರೆ ಅವರು ವಿಚಾರವಾದಿಗಳು. ಅದೇ ರಾಜಕೀಯದಿಂದ ದೂರವಿದ್ದು ಧರ್ಮವನ್ನು ಕೊಂಡಾಡುವ ಬಲಪಂಥೀಯರೆನಿಸಿಕೊಂಡವರು ಕೋಮುವಾದಿಗಳು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತ ಇಂಥವರು ಬೊಬ್ಬೊ ಹೊಡೆಯುವುದು ಇದೀಗ ಜನಜನಿತವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ.
ಮೊದಲು ಶಂಕರಾಚಾರ್ಯರನ್ನು ಹೀಗಳೆಯುವ ಪುಸ್ತಕ ಬರೆದು ಏನಕೇನ ಕುಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯಾದ ಪ್ರೊ. ಭಗವಾನ್ ರು “ಸಾ-ಹಿ-ತಿ” ಗಳಾಗಿ ಸಾಮಾಜಿಕ ಹಿಂಸೆಗೆ ತಿದಿಯೊತ್ತಿದವರಾಗಿರುವುದು ಕಠೋರವಾಸ್ತವವೇ ಆಗಿದೆಯಲ್ಲವೇ..?
“ಭಗವದ್ಗೀತೆ ಯುದ್ಧವನ್ನು ಹಿಂಸೆಯನ್ನು ಪ್ರಚೋದಿಸುತ್ತದೆ. ವೇಶ್ಯರು, ಶೂದ್ರರು ಪಾಪಿಗಳು” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತದೆ.
ಎಂದು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ವೇದಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಿ, “ಅಧ್ಯಕ್ಷರು ಅಪ್ಪಣೆಕೊಟ್ಟರೆ ಇಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲರೆದುರೇ ಭಗವದ್ಗೀತೆಯನ್ನು ಸುಡುತ್ತೇನೆ” ಎಂದಿದ್ದವರು, ಇದೀಗ ಹಾಗೆ ತಾನು ಭಗವದ್ಗೀತೆಯನ್ನು ಸುಡಲು ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಆ ಶ್ಲೋಕಗಳನ್ನು ತೆಗೆಯಬೇಕೆಂದೆನಷ್ಟೆ ಎಂದು ತಿಪ್ಪೆಸಾರಿಸುತ್ತಲಿದ್ದಾರೆ. ಆ ಶ್ಲೋಕಗಳು ಹೇಳುವ ಪರಮ ಸತ್ಯವನ್ನು ಅವರ ಮೂಗಿನ ನೇರಕ್ಕೆ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರಷ್ಟೇ. ಎಂಬುದೂ ತಿಳಿದ ವಿಷಯವೇ.
ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಯುದ್ಧಬೇಡವೆಂದು ಸಂಧಾನ ಮಾಡಿದಾಗ ಐದು ಹಳ್ಳಿಗಳನ್ನೂ ಪಾಂಡವರಿಗೆ ಕೊಡಲೊಪ್ಪದಿದ್ದಾಗ ಧರ್ಮ ಯುದ್ಧ ಅನಿವಾರ್ಯವೆನ್ನುವ, ಪರಮಪಾ,ಪಿಗಳಿಗೂ ಪುನೀತರಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳುವ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಬೋಧಿಸುವ ಸತ್ವಗುಣ, ರಜೋಗುಣ, ತಮೋಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ಸತ್ವಗುಣದ ಹಿರಿಮೆಯನ್ನು ವಿವರಿಸುವ ಗೀತೆಯ 14 ನೇ ಅಧ್ಯಾಯವೊಂದೇ ಸಾಕು ಭಗವದ್ಗೀತೆಯ ಸಾರಸತ್ವವನ್ನು ತಿಳಿಸುವುದಕ್ಕೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ, ಈ ವ್ಯವಹಾರೀಕ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಏನೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಪ್ರಜ್ಞಾಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಆತ್ಮಸ್ಥೈರ್ಯದಿಂದ ಅಂತಃಸತ್ವದಿಂದ ಎದುರಿಸುತ್ತಾ, ಸಭ್ಯನಾಗಿ ಸಭ್ಯಗೃಹಸ್ಥನಾಗಿ ಸತ್ವಶಾಲಿಯಾಗಿ ಬದುಕುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೇರೇನಿದೆ ಹೇಳಿ?.

ಬೌದ್ಧ ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮವನ್ನು ಹೋಲಿಸಿ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ ಮಾಡಿದ, ಹಿಡಿಯಷ್ಟು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ (ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೆಲ್ಲರೂ ಅಲ್ಲ) ಪುರೋಹಿತಶಾಹಿ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಖಂಡಿಸಿದ, ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಪರಂಪರೆ ಹಾಗೂ ಹಿಂದೂಧರ್ಮದ ಬಗ್ಗೆ ಅಮೆರಿಕಾದ ವಿಶ್ವಧರ್ಮ ಸಮ್ಮೇಳನದಲ್ಲಿ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಭಾಷಣ ಮಾಡಿ ಜಗತ್ತೇ ತಲೆದೂಗುವಂತೆ ಮಾಡಿದ ಸ್ವಾಮಿವಿವೇಕಾನಂದರನ್ನು, ಸರಿಯಾಗಿ ಓದಿಕೊಂಡಿರದ ಭಗವಾನ್ ರು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಪಾಠ ಹೇಳುವ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರಾಗಿ, ತಮ್ಮ ಸಾಮಾಜಿಕಬದ್ಧತೆ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಮರೆತಿದ್ದಾರೆ. ತಮಗೆ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕ ವೇದಿಕೆಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ದೈವನಿಂದನೆ ಧರ್ಮನಿಂದನೆ ಮಾಡುತ್ತಾ,
ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಷತ್ ಸಭಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಭಾ ಪುರಸ್ಕಾರ ಎಂಬ ಮಕ್ಕಳ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿಯೂ ರಾಮಾಯಣ ಓದಬೇಡಿ, ಓದಿದರೆ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಮನಃಸ್ಥಿತಿ ಬರುತ್ತದೆ ಎಂದು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ, ಸಂಘಟಕರು ಪದೇ ಪದೇ ಎಚ್ಚರಿಸಿದರೂ ಕಿವಿಗೊಡದೇ ಮತ್ತೆ ತನ್ನದೇ ಸರಿಯೆಂದು ಮುಂದುವರೆಸುತ್ತಾ, ಶ್ರೀರಾಮ ದೇವರಲ್ಲ. ಏಕಪತ್ನೀವ್ರತಸ್ಥನಲ್ಲ, ಅವನು ಸುರಾಪಾನ ಮಾಡುತ್ತ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ. ರಾಮ, ಕೃಷ್ಣ ಮುಂತಾದವರನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಡಿ, ಅವರು ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಹುಟ್ಟಿದ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಈ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಕರ್ನಾಟಕ ಸರ್ಕಾರ ರಾಜ್ಯಸಾಹಿತ್ಯ ಅಕಾಡೆಮಿ ಘೋಷಿಸಿದೆಯಲ್ಲದೇ ಇಬ್ಬರು ಭದ್ರತಾ ಸಿಬ್ದಂದಿಯನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟಿ ತನ್ನ ಧೋರಣೆ ಮರೆದಿದೆ.
ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ, ಇದೀಗ ಕರ್ನಾಟಕ ಸರ್ಕಾರ ವಾಲ್ಮೀಕಿ ಜಯಂತಿಯನ್ನು ಆಚರಿಸಿದೆಯಲ್ಲದೇ, ಶಾಲಾಪಠ್ಯದಲ್ಲಿ ವಾಲ್ಮೀಕಿ ರಾಮಾಯಣ ಅಳವಡಿಕೆ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಆಗಲಿದೆ ಎಂದೇ ಮಾನ್ಯ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಚಿವ ಕಿಮ್ಮನೆ ರತ್ನಾಕರ ಪುನರುಚ್ಚರಿಸಿದ್ದಾರೆಂದರೆ, ಇವರ ರಾಜಕೀಯನೀತಿ ಕಂಡು ಮರುಕವಾಗದಿರದು.
ಹಿಂದಿನ ಸರ್ಕಾರ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಅದೇ ರಾಮಾಯಣ ಭಗವದ್ಗೀತೆ ಯನ್ನು ಪಠ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಲೆತ್ನಿಸಿದಾಗ ಕೇಸರೀಕರಣ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆಂದೇ ಬೊಬ್ಬೆಹೊಡೆದಿದ್ದು ಇದೇ ಪಕ್ಷವೇ ಅಲ್ಲವೇ...? ಇದೆಲ್ಲವನ್ನು ಜನಸಾಮಾನ್ಯರು ಗಮನಿಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಾರೆ. “ಇದೀಗ ಬಿತ್ತೇವು ಸಹಿಷ್ಣುತೆಯ ಬೀಜ” ಎಂದಿರುವ ಸಿ.ಎಂ. ಹೇಳಿಕೆ ವಿಚಿತ್ರ ವಿರೋಧಾಭಾಸವಲ್ಲವೇ..?
ರಾಷ್ಟ್ರಕವಿ ಕುವೆಂಪುರವರು ವಿಶ್ವಮಾನವ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಬಿತ್ತಿದವರಾಗಿ ಹೇಳಿದುದನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಸ್ಮರಿಸಬಹುದು, "ಇದು ವಿಚಿತ್ರ ವಿರೋಧಾಭಾಸಗಳ ದೇಶ ಇಲ್ಲಿ ಏನೂ ಆಗಬಹದು.ಅದಕ್ಕೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಪಡಬೇಕಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಈಗ ಆತಂಕ ಪಡಬೇಕಾಗಿದೆ.

ಇನ್ನು ಗುಂಪುಗಾರಿಕೆಯಲ್ಲಿ, ಕೆಲವು ಕಲಾವಿದರು, ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ತಮ್ಮ ಗೆ ಬಂದ ಪ್ರಶಸ್ತಿಯನ್ನು ವಾಪಾಸು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆಂದರೆ, ಅವರ ಯಾವ ಅತ್ಯತ್ತಮ ಕೃತಿಗೆ ಅಕಡೆಮಿ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪಡೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೋ ಆ ಕೃತಿಗೇ ಅಗೌರವ ತಂದುಕೊಂಡಂತಾಗಿದೆಯಲ್ಲದೇ, ಈ ಇಳಿವಯಸ್ಸಿನವರೆಗೆ ಅವರು ನಂಬಿಕೊಂಡು ಬಂದ ಸಾಮಾಜಿಕಮೌಲ್ಯಗಳಿಗೂ ಅಪಚಾರವೆಸಗಿದಂತೆಯೇ ಆಗಿದೆಯಲ್ಲವೇ...?
ಡಾ. ಕಲ್ಬುಬರ್ಗಿಯವರೂ ಸಹ ಸ್ವತಃ ಹಿಂದೂಧರ್ಮದವರೇ ಆಗಿದ್ದು ವಿರಶೈವ ಲಿಂಗಾಯಿತ ಹಿಂದೂಧರ್ಮವೇ ಅಲ್ಲ. ಕಲ್ಲು ಮೂರ್ತಿಯಲ್ಲಿ ದೇವರಿಲ್ಲ ಎಂಬದನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುವ ಹೇಳಿಕೆ ನೀಡಿ ತೀವ್ರ ವಿವಾದಾಕ್ಕೀಡಾಗಿಬಿಟ್ಟರು. ವಿಚಿತ್ರವೆಂದರೆ, ಹಿಂದೂಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿರುವಂತೆ ತ್ರಿಮೂರ್ತಿಗಳಲ್ಲಿ ಶಿವನೂ ಒಬ್ಬನು. ಹಿಂದೂಗಳ ದೇವರಾದ ಶಿವನನ್ನು ಕಲ್ಲಿನ ರೂಪದ ಲಿಂಗದಲ್ಲಿ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ; ಲಿಂಗಾಯಿತರು ವಿರಶೈವರು. ಕರಸ್ಥಲದಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ದಿನವೂ ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಕಲುಬುರ್ಗಿಯವರ ಇನ್ನಿತರ ವೈಚಾರಿಕತೆ ಸಂಶೋಧನೆಗಳು ಮಾತ್ರ ಮಾನ್ಯವೆನಿಸಿದ್ದರೂ, ಪ್ರಾಯೋಗಿಕವಾಗಿ ಅನುಭವವೇದ್ಯವಲ್ಲದ ಕಲುಬುರ್ಗಿಯವರ ಧರ್ಮನಿಂದನೆ ದೈವನಿಂದನೆಯ ವಿವಾದಾಸ್ಪದ ಹೇಳಿಕೆಗಳು ಎಂದಿಗೂ ಸಂಶೋಧನೆ ಎನಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾರವು. ಸಾಮಾಜಿಕ ಮನ್ನಣೆ ಪಡೆಯಲಾರವಲ್ಲ....
ಸಾಹಿತಿಗಳ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ವಾಪಾಸಾತಿ ಪ್ರಹಸನವದೆಷ್ಟು ಗೊಂದಲಕರ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ವಾಪಾಸಾತಿ ಮಾಡಿದ ಮಹನೀಯರಿಗೆಲ್ಲ ಬೆಂಬಲಿಸಿ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ವಾಪಾಸಾತಿ ಹುಚ್ದಚಲ್ಲವೆಂದ ಖ್ಯಾತ ಸರೋದ್ ವಾದಕ ಅಮ್ಜದ್ ಆಲಿ ಖಾನ್ ಅವರು ಸಂದರ್ಶನದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ,
"ನಿವೂ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ವಾಪಾಸು ಮಾಡುವಿರಾ..?" ಎಂದು ಕೇಳಿದ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಅವರು ಈ ಕೆಳಗಿನಂತೆ ಉತ್ತರಿಸುದುದುದೇ ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿದೆ.
"ನನ್ನ ಸರೋದ್ ತಯಾರಿಸುವವರು ಯಾರು ಗೊತ್ತಾ? ಹೇಮೇಂದ್ರ ಚಂದ್ರಸೇನ್. ಅವರು ಅದನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ತಯಾರಿಸದೇ ಇದ್ದರೆ, ನಾನಿದನ್ನು ನುಡಿಸುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ? ಪರಸ್ಪರ ನಂಬಿಕೆ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯೇ ನಮ್ಮ ಶಕ್ತಿ"


ಸಾಹಿತಿಗಳು ತಮ್ಮ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಕೃತಿಗೆ ಪಡೆದ ಪ್ರಶಸ್ತಿಯನ್ನು ವಾಪಾಸಾತಿ ಮಾಡುವುದೇ ಆಗಿದ್ದರೆ, ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಅಸಹಿಷ್ಣುತೆ ಬಿತ್ತುವ ಹೇಳಿಕೆಗಳನ್ನು ನೀಡಿದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಪ್ರೊ.ಎಸ್.ಕೆ. ಭಗವಾನ್ ರಿಗೆ ಅದೇ ಗೌರವಾನ್ವಿತ ರಾಜ್ಯ ಸಾಹಿತ್ಯ ಅಕಾಡೆಮೆ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಕೊಡುವುದನ್ನು ಖಂಡಿಸಿ ತಮಗೆ ಸಂದ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳನ್ನು ವಾಪಾಸು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದರೆ ದೇಶಾದ್ಯಂತ ಸಾರಸ್ವತಲೋಕವೇ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಬೀಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಬದಲಿಗೆ ಕಲ್ಬುರ್ಗಿಯವರ ಹತ್ಯೆ ಖಂಡಿಸುವ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಸಾಹಿತಿಗಳು ಪ್ರಶಸ್ತಿ ವಾಪಾಸಾತಿ ರಾಜಕೀಯವಾಗಿ ಪ್ರಹಸನವಾಗಿರುವುದು ತಿರಾ ವಿಷಾದನೀಯವೇ. ಕಲುಬುರ್ಗಿಯವರ ಹತ್ಯೆಯನ್ನು ಖಂಡಿಸುವ ಇವರುಗಳು ಬೇರೆ ಶಾಂತ ರೀತಿಯ  ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಹಿಡಿಯಬೇಕಾಗಿತ್ತು.
ಇನ್ನು ಆಳುವ ಪಕ್ಷವು ಅಧಿಕಾರಲಾಲಸೆಯಲ್ಲಿ  ಧರ್ಮದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ರಾಜಕೀಯ ಮಾಡುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಶೋಚನೀಯ ಸಂಗತಿಯೇ-
ಸ್ನೇಹಿತರೇ,
ಇದೆಲ್ಲ ವಿದ್ಯಾಮಾನಗಳನ್ನು ಮೊದಲಿಗರಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಾ ಮೌನವಾಗಿರುವ ನಮ್ಮ ಕರ್ನಾಟಕದ ಸಾಹಿತಿಗಳಾದ ಎಸ್.ಎಲ್.ಭೈರಪ್ಪ,ಚಂದ್ರಶೇಖರ ಕಂಬಾರ, ನಾ.ಡಿಸೋಜ, ನಿಸ್ಸಾರ್ ಅಹಮದ್, ಕವಿಗಳಾದ ಎಚ್ ಎಸ್ ವೆಂಕಟೇಶ ಮೂರ್ತೀ, ಎನ್ ಲಕ್ಷ್ಮಿ ನಾರಾಯಣ ಭಟ್ಟ, ಸುಮತೀಂದ್ರ ನಾಡಿಗ್, ಸಂಶೋಧಕರಾದ ಚಿದಾನಂದ ಮೂರ್ತಿ, ವಿಮರ್ಶಕ ಎಲ್.ಎಸ್.ಶೇಷಗಿರಿ ರಾಯರು ಶತಾಯುಷಿಗಳಾದ ವೆಂಕಟ ಸುಬ್ಬಯ್ಯನವರು ಮತ್ತಿರರ ಸಾಹಿತಿಗಳುಕಲಾವಿದರು, ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳಿಗೆ ಹಾಗೂ ಇವರೊಂದಿಗೇ ಇರುವ ಇತರೆ ರಾಜ್ಯದ ಸಾಮಾಜಿಕ ಹಿತಚಿಂತಕರಾದ ಸಾಹಿತಿಗಳು, ಕಲಾವಿದರು, ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳಿಗೆಲ್ಲ ನಾವು ವಿನಮ್ರತೆಯಿಂದ ವಂದಿಸೋಣ.


Tuesday, September 01, 2015

ಇನ್ ಫೋಸಿಸ್ ಸುಧಾಮೂರ್ತಿ

ನೀವು ಇನ್ ಪೋಸಿಸ್ ಸುಧಾಮೂರ್ತಿ ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿರುತ್ತಿರಿ, ಓದಿರುತ್ತೀರಿ. ಆದರೂ ಅವರ ಇತ್ತೀಚೆನ  ಲೇಖನವಿದು.
ನೀವೂ ಓದಿ. ಕಣ್ ತುಂಬಿ ಬರುತ್ತದೆ.
ಇಂದಿನ ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಆದರ್ಶಪ್ರಾಯ.




Wednesday, June 10, 2015

ಫ್ರೊ. ಜಾನ್ ಫೋಬೆಸ್ ನ್ಯಾಶ್ ಗೇಮ್ ಥಿಯರಿ-

ನ್ಯಾಶ್ ದಾಂಪತ್ಯ ಮತ್ತು ಪ್ಯಾರಿಟೋ ಕುಟುಂಬ

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ (ಮೇ ೨೩,೨೦೧೫ ರಂದು) ಅಮೆರಿಕದ ನ್ಯೂಜರ್ಸಿಯಲ್ಲಿ ಟ್ಯಾಕ್ಸಿ ಅಪಘಾತದಲ್ಲಿ (೮೭ನೇ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ )ನಿಧನರಾದ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಜಾನ್ ಫೋಬೆಸ್ ನ್ಯಾಶ್  ಕಳೆದ ಶತಮಾನ ಕಂಡ ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಗಣಿತಜ್ಞರ  ಸಾಲಿಗೆ ಸೇರಿದ್ದಾರೆ. ಪತ್ರಿಕಾ ಲೇಖನ (ಪ್ರ.ವಾ ೭,ಜೂನ್,೨೧೫) ಹೀಗೆ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ: 
ನಮ್ಮ ಜೀವನ, ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಸಂಶೋಧನೆ, ಕೈಗಾರಿಕೆ, ವಾಣಿಜ್ಯ, ವ್ಯವಹಾರ ಎಲ್ಲ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅವರ ಗಣಿತ ಹಾಸುಹೊಕ್ಕಾಗಿದೆ ಎಂಬುದು ಅತಿಶಯವಲ್ಲ ಎನ್ನುತ್ತದೆ ಅವರ ಸಂಶೋಧನೆ.

ಯಾವುದೇ ಉದ್ದಿಮೆ ಲಾಭದಾಯಕವಾಗಿ ಮುಂದುವರೆಯಬೇಕಾದರೆ ಕಾರ್ಮಿಕರು ಪರಸ್ಪರ ಸಹಕರಿಸಿ ದುಡಿಯಬೇಕೇ ಅಥವಾ ಪೈಪೋಟಿಯಲ್ಲಿ ದುಡಿಯಬೇಕೇಸಹಕರಿಸಿದರೆ ಉತ್ತಮ ಎನಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ, ಕಾರ್ಮಿಕರು ಪರಸ್ಪರ ಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ಪ್ರಗತಿಗಾಗಿ ದುಡಿದಾಗಲೂ ಉದ್ದಿಮೆ ಲಾಭಗಳಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ. ಅಂದರೆ, ಅದರಿಂದ ಕಾರ್ಮಿಕರಿಗೂ ಹೆಸರು ಬರುತ್ತದೆ ಕಂಪೆನಿಗೂ ಲಾಭವಿದೆ. ಇದನ್ನು ಮೊಟ್ಟಮೊದಲಿಗೆ ಸಂಶೋಧನೆ ಮಾಡಿ ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟವರು ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರದ ನೋಬ್ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ವಿಜೀತರಾದ ಪ್ರೋಫೆಸರ್ ಜಾನ್ ನ್ಯಾಶ್.
ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದಂತೆ, ಅವರ ಗೇಮ್ ಥೀಯರಿಯಲ್ಲಿ,
ಇದನ್ನು ನಮ್ಮ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಅನ್ವಯಿಸಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಗಂಡ ಹೆಂಡತಿ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸಿದರೆ ಅದು "ನ್ಯಾಶ ದಾಂಪತ್ಯ". 
ಅವಿಭಕ್ತ ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಪರಸ್ಪರ ಸಹಕರಿಸಿದರೆ ಅದು "ಪ್ಯಾರಿಟೋ ಕುಟುಂಬ". 
( ನ್ಯಾಶ್ ಗೇಮ್ ಧಿಯರಿ ಚಿತ್ರ ನೋಡಿ. ಪತ್ರಿಕಾ ಲೇಖನದಲ್ಲಿದ್ದ ಬಾಕ್ಸ್ ಬರಹ ನೋಡಿ).

ಜಾನ್ ನ್ಯಾಶ್ ಅವರ ವೈಯಕ್ತಿ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬಹಳಷ್ಟು ಕಾಲ ರೋಗಿಯಾಗಿಯೇ ಬಳಲಿ ನೊಂದವರು. ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಬ್ಯೂಟಿಫುಲ್ ಮೈಂಡ್ಎಂಬ ಚಲನ ಚಿತ್ರ (೨೦೦೧ರಲ್ಲಿ ಬಂದಿದೆ; ಆಸ್ಕರ್ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪಡೆದಿದೆ) ನಿರ್ಮಿಸಲೂ ಅದೇ ಕಾರಣ.  ಮಾನಸಿಕ ಖಿನ್ನತೆ (ಡಿಪ್ರೆಶನ್) ಎಂಬುದನ್ನು "ಮನೋ ರೋಗ "(ಸ್ಕೀಜಿಫ್ರೀನಿಯಾ") ಎಂದೇ ವೈದ್ಯಕೀಯ ವಿಜ್ಞಾನ ಪರಿಗಣಿಸುವುದಿದೆ. ರೋಗಿ ಎಂದು ಷಾಕ್ ಟ್ರೀಟ್ ಮೆಂಟ್ ಕೊಡುವುದು, ವರ್ಷಗಟ್ಟಲೆ ಮಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸುವುದು ಇತ್ಯಾದಿಯಾಗಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆ. ಆದರೆ, ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಯಾವಾಗ ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ಖಚಿತವಾಗಿ ಹೇಳಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ.  ಹಾಗೆನೋಡಿದರೆ, ಅದನ್ನು ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೊಳಪಟ್ಟಾತನೇ/ಆಕೆಯೆ “ಈಗ ತಾನು ನಾರ್ಮಲ್ ಆಗಿದ್ದೇನೆ” ಎಂದು ನೀರ್ಧರಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆಂಬುದಕ್ಕೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಉದಾಹರಣೆಗಳಿವೆ.
ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ, ನಿಜಕ್ಕೂ ಮನಸ್ಸು ಮನೋಹರ- ಅತಿಸುಂದರಅದನ್ನು ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಾರದು.  ಮಾನಸಿಕ ಖಿನ್ನತೆ ಎಂಬುದು ರೋಗವೇ ಅಲ್ಲ. (Depression is not a desease, it is nothing but Delusion). ಕನಸು ಕಾಣಬೇಕು; ಭ್ರಮಾಧೀನರಾಗಿ ಬದುಕಬಾರದು. “ಮನೋರೊಗಕ್ಕೆ ಮದ್ದಿಲ್ಲಎನ್ನುವುದೂ ಆದೇ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ. ದಶಕಗಳೇ ನರಳಿದ ನ್ಯಾಶ್ ಹಲವು ಬಾರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಸೇರಿದರೂ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಫಲಕಾರಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಕಡೆಗೂ ವಿಚ್ಛೇದನ ಬಯಸಿ ದೂರ ಹೋಗಿದ್ದ ಅವರ ಹೆಂಡತಿ ಅಲಿಯಾ ಮರಳಿ ಅವರನ್ನು ಸೇರಿಕೊಂಡದ್ದು ನ್ಯಾಶ್ ಅವರ ೫೦ ನೇ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ. ಆನಂತರ, ಆಕೆಯ ಪ್ರೀತಿ ವಿಶ್ವಾಸ, ಆರೈಕೆಯಿಂದ ನ್ಯಾಶ ಪೂರ್ಣ ಗುಣಮುಖರಾಗುತ್ತರೆ; ಯಾವುದೇ ಔಷಧಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳಿಲ್ಲದೇ ಎಂಬುದು ಅತ್ಯಂತ ಗಮನಾರ್ಹವಾದದ್ದು.  

Thursday, December 04, 2014

ಕನ್ನಡ ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಲೆಂದು, ನೆನೆಗುದಿಗೆ ಬಿದ್ದಿರುವ
೮೧ ನೇ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನ


Devnur Mahadeva
[My pencil Sketch]
ಕಕನ್ನಡ ನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಯ ಉಳಿವಿಗಾಗಿ, ಕುಡಿಯುವ ನೀರು, ಗಡಿವಿವಾದ, ಕಸವಿಲೇವಾರಿ ಮತ್ತು ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೆ ಕನ್ನಡ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಉದ್ಯೋಗಕ್ಕೆ ಆದ್ಯತೆ ಇತ್ಯಾದಿ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಪರಿಹಾರಕ್ಕಾಗಿ ಕೈಗೊಂಡ ನಿರ್ಣಯಗಳು ಕೇವಲ ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ಮೊಳಗುವ ಕೊಂಬು ಕಹಳೆಗಳಾಗಿದ್ದು, ಅವ್ಯಾವುವೂ ಸರ್ಕಾರದ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಜಾರಿಯಾಗದೇನೇ ಎಂದಿಗೂ ಬಗೆಹರಿಯದ ಜ್ವಲಂತ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಾಗಿಯೇ ಉಳಿದಿವೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನಗಳ ನಿರ್ಣಯಗಳೆಂದರೇನೆ ಅವು ಗಾಳಿಗೋಪುರಗಳಾಗಿ ಸಮ್ಮೇಳನಗಳು ಜಾತ್ರೆಗಳಾಗಿಬಿಡುವುದರಿಂದ, ಸಮ್ಮೇಳ ನಡೆಸುವುದೇ ನಿಷ್ಪ್ರಯೋಜಕವೆನಿಸಿದೆ.
ಇದೀಗ ವರ್ಷಂಪ್ರತಿಯಂತೆ ನಡೆಯಲಿರುವ ೮೧ ನೇ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನ ನೆನೆಗುದಿಗೆ ಬಿದ್ದಿದೆ. ಈ ಸಮ್ಮೇಳನಕ್ಕೆ ದಲಿತ ಸಾಹಿತಿಯೊಬ್ಬರು ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾಗಬೇಕೆಂದು ಸಾಹಿತಿ ದೇವನೂರು ಮಹಾದೇವ ಅವರನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿದ್ದಾರೆ. ದೇವನೂರರು ತಾವೊಬ್ಬ ದಲಿತ ಸಾಹಿತಿಯಾಗಿ ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು ಒಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ದಲಿತ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿದ್ದಾರೆ. ದಲಿತರ ಮುಗ್ಧತೆ, ಅನಕ್ಷರತೆಯನ್ನು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ಕಂಡವರಾಗಿದ್ದು,  ಅವರ ಮುಖ್ಯ ಬೇಡಿಕೆಯೇ ೧ ರಿಂದ ೧೦ ನೇ ತರಗತಿವರೆಗೆ ಕನ್ನಡ ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಬೇಕೆಂಬುದು. ಅವರ ಈ ಹೇಳಿಕೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಕನ್ನಡಿಗರನ್ನು ಜಾಗೃತಗೊಳಿಸುವಂತಿದೆ.

ದಲಿತರಿಗೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ಕರ್ನಾಟಕದ ೬ ಕೋಟಿ ಕನ್ನಡಿಗರೂ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ಭವಿಷ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಕನ್ನಡವನ್ನು ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಲೇ ಬೆಕೆಂಬುದನ್ನು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಈಗಾಗಲೇ, ನರ್ಸರಿಯಿಂದ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಕಲಿತರೇನೆ ಮಕ್ಕಳು ಬುದ್ಧಿವಂತರಾಗಿ ಉತ್ತಮ ಸಂಬಳದ ಉದ್ಯೋಗ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆಂಬ ತಪ್ಪು ಕಲ್ಪನೆಯೇ ನಿಜಕ್ಕೂ ಹೆತ್ತವರಿಗೆ ಅವರ ಮುಪ್ಪಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ  ತಲೆನೋವಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಿತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ, ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಓದಲು ಬಾರದ ಸಾವಿರಗಳಿಂದ ಲಕ್ಷಗಟ್ಟಲೆ ಸಂಪಾದಿಸುವ ಸಾಫ್ಟ್ ವೇರ್ ಮತ್ತು ಇತರೆ ಉನ್ನತ ಉದ್ಯೋಗಿಗಳ ಯುವಪೀಳಿಗೆ ಬಹಳಷ್ಟು ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದೆ. ಅವರು ಮಾತೃಭಾಷೆ ಕನ್ನಡದಿಂದ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಪರಂಪರೆಯಿಂದ ದೂರವಾಗುದಲ್ಲದೇ ತಮ್ಮ ಹೆತ್ತವರ ಮನೆ ಮನಸ್ಸುಗಳಿಂದಲೇ ದೂರವಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ವಿದೇಶಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ನೆಲೆಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅಂತಹ ಹೆತ್ತವರು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ಚಿತ್ರ ವಿಚಿತ್ರ ಲೈಫ್ ಸ್ಟೈಲ್ ಗಳನ್ನು ಬದಲಿಸಲಾಗದೇನೆ ದೂರದಿಂದಲೇ ನೋಡುತ್ತ ನೋವೂ ನುಂಗಿಕೊಂಡು ಬದುಕಲಾರದೇನೆ ಬದುಕುತ್ತ ಒಂಟಿತನ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ. ತಾವು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಚಿಕ್ಕದಿಂನಿಂದ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣೆದುರಿನಲ್ಲೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಕನ್ನಡ ಕಲಿಸದೇನೆ ದೊಡ್ಡ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದೆವು ಎಂದೇ ಪರಿತಪಿಸುವವರನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೇನೆ. ನೆಲೆಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ [ ಇದಕ್ಕೆ ಹೊರತಾಗಿ ಕೆಲ ಯುವ ಮಕ್ಕಳ ಉದಾಹರಣೆಗಳಿರಬಹುದು].

ಕರ್ನಾಟಕ ಸರ್ಕಾರ ನಮ್ಮ ನೆರೆಯ ರಾಜ್ಯಗಳಾದ ತಮಿಳು ನಾಡು ಮತ್ತು ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರ ಇವುಗಳನ್ನು ನೋಡಿಯೂ ಅವರ ಮಾತೃಭಾಷೆಯ ಅಭಿಮಾನ ಕಂಡೂ ನಮ್ಮ ನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡವನ್ನು ಉಳಿಸಿ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡು ಕನ್ನಡಿಗರು ಅಭಿಮಾನಶೂನ್ಯರಲ್ಲವೆಂಬುದನ್ನು ತೋರಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ಅಂತಹ ಕನ್ನಡಪರ ಕಾಳಜಿ ನಮ್ಮ ಗಣ್ಯಸಾಹಿತಿಗಳಲ್ಲೂ ಇದ್ದಂತಿಲ್ಲ. ಕನ್ನಡಪರ ಸಂಘಟನೆಗಳಲ್ಲೂ ಬಲವಾದ ಹೋರಾಟವಿಲ್ಲ. ಸಾಹಿತಿಗಳಲ್ಲೇ ಗುಂಪುಗಾರಿಕೆ ತಮ್ಮ ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಲಾಬಿಗಳು, ಅದು ಸಾಹಿತ್ಯಸಮ್ಮೇಳನ ಗೋಷ್ಟಿಗಳಿಗೆ ಹಾಗೂ ಸನ್ಮಾನಗಳಿಗೆ ನಡೆಯುತ್ತವೆ. ಕನ್ನಡಪರ ನಿರ್ಣಯಗಳು ನಾಟಕೀಯವಾಗಿ ಕೊನೆಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆಯಷ್ಟೇ. ಕೆಲ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಸಾಹಿತಿಗಳೂ ಈ ಸಮ್ಮೇಳನದ ಸಂತೆ -ಜಾತ್ರೆಯಿಂದ ದೂರವೇ ಉಳಿಯುತ್ತಾರೆ. ಇದೀಗ ಕನ್ನಡಿಗರೂ ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ದೇವನೂರು ಮಹಾದೇವ ಅವರ ಮುಖ್ಯ ಬೇಡಿಕೆಯಾದ ೧ ರಿಂದ ೧೦ ನೇ ತರಗತಿವರೆಗೆ ಕನ್ನಡ ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಬೇಕೆಂಬುದು ಸ್ವಾಗತಾರ್ಹವೇ. ತಮ್ಮ ಬೇಡಿಕೆ ಈಡೇರುವಂತಿದ್ದರೆ ತಾವು ಸಮ್ಮೇಳನಾಧ್ಯಕ್ಷ ಪೀಠ ಅಲಂಕರಿಸುವೆನೆಂಬ ಅವರ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ನಿಜಕ್ಕೂ ಶ್ಲಾಘನೀಯವೇ ಆಗಿದೆ.
ದೇವನೂರು ಸಮ್ಮೇಳನಾಧ್ಯಕ್ಷರ ರಾಜಬೀದಿ ಮೆರವಣಿಗೆಯ ಉತ್ಸವ ಹಾಗೂ ಅವರಿಗೆ ದೊರಕುವ ರಾಜೋಪಚಾರದ ಆತಿಥ್ಯ ಜೊತೆಗೆ ಗೌರವ ಸಂಭಾವನೆಯಾಗಿ ಸಿಗುವ ೧೨ ಲಕ್ಷಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂಭಾವನೆಯನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸುವಂತಹ ಹೇಳಿಕೆಯನ್ನು ನೀಡಿ ತಾವು ನಿಜಕ್ಕೂ ಮಹಾದೇವರೇ  ಆಗಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ತಮ್ಮ ಗೌರವಕ್ಕೆ ಚ್ಯುತಿ ಬರುವಂತೆ ತಮ್ಮ ನಿಲುವನ್ನು ಖಂಡಿತ ಬದಲಿಸಬಾರದು.
ಕೊನೆಯ ಮಾತು: ಹೀಗೆ ಹೇಳುವ ನಾನು ಇಳಿವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲದ್ದೇನೆ. ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕನ್ನಡ ಬರುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ಕೊರಗುವ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನೂ ನೋಡಿ ಮರುಗಿದ್ದೇನೆ 
ನನ್ನ ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡವನ್ನು ಸ್ವ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದಲೆ ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿ ಕಲಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಇದೀಗ ಸಾಫ್ಟ್ ವೇರಿಗಳೇ ಆಗಿದ್ದಾರೆ. ಪರದೇಶದ ಇಂಗ್ಲೀಷನ್ನು ಅಸ್ಖಲಿತವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಲು ಬರೆಯಲು ಕಲಿತವಾರಾಗಿ ಅದನ್ನು ಅವರ ಕಂಪೆನಿ ಕಂಪೆನಿ ಉದ್ಯೋಗಕ್ಕಷ್ಟೇ ಸೀಮಿತಗೊಳಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ. ಕನ್ನಡ ವನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ಓದಲು ಬರೆಯಲೂ ಬಲ್ಲವರಾಗಿದ್ದಾರೆ ]